Desire Knows No Bounds




Monday, January 19


..
  




خرا، خیلی جدی سه‌تایی‌شون پاشدن اومدن نشستن بالا سر من، یه کاسه بادوم پوست‌کاغذی گذاشتن جلوشون شروع کردن به خوردن، خیلی جدی‌تر راجع به حمل و نقل و برآورد هزینه و کارگو و تعداد کارا و الخ صحبت کردن پاشدن رفتن. آخخخخ که چه قورتمشونه:|
مایلم بدونم قورباغه‌ی آخر سال‌م رو که بیشتر به هشت‌پا می‌مونه به یمن رفقا قورت خواهم داد یا نه.

با کله رفته‌م توی حوض دیزایر نوز نو باوندز. خفه نشم حالا!
..
  




صورت خسته‌اش را می‌گذارد همین بغل، همین بغل من، روی همین بالش قرمز، جوری که انگار همیشه اهل این‌جا بوده. یادم نمی‌آید بیشتر از این چیزی خواسته باشم از زندگی.
..
  



Sunday, January 18

خوش‌حالم...

..
  




« درد »

رازها از تاریکی بیرون نمی‌آیند
رازها بچه‌دار می‌شوند
بچه‌ها سنگین و پرآرزو

ناگهان می‌ایستی
به دیگران می‌گویی
کمرت گرفته است

[+]

Labels:

..
  



Tuesday, January 13



«هنوز در حال جنگيدن‌ام. نمى‌دانم تا چه زمانى، ولى هنوز مشغول یک نبردم: كه سينما را زنده نگه دارم؛ نه اين‌كه تنها يك فيلم ديگر بسازم... متوجهيد؟؟» 
آینس واردا در مصاحبه با مجله Believer

 حضور پراهميت زنان در سينماى هنرى معاصر، دست‌مایه‌ی طراحى اين دوره را فراهم كرد، و سؤالات و مباحث گوناگونى كه مى‌توانند از پىِ مرور و بررسى آثار اين فيلم‌سازان طرح شوند، ضرورت برگزاری سرىِ نمايش فيلم و نشست‌هاى انتقادى از این دست را پررنگ‌تر جلوه داد. جنبش‌هاى پياپى پيرامون حقوق اجتماعى و فعاليت حرفه‌اى زنان، نظريات مترقى پيرامون هويت جنسيتى (به موازات هويت‌هاى نژادى و طبقاتى) و درهم‌تنيدگى آن‌ها در ساز و كار و سلسله مراتب اجتماعى، نگره‌هاى فمينيستى در حيطه‌هاى گوناگون به ويژه در تئورى فيلم و نقد سينمايى، و... تمامی اين جريان‌ها در دهه‌هاى اخير آثار فيلم‌سازان زن را به يكى از غنى‌ترين منابع كنكاش و مطالعه تبديل كرده‌اند. مباحث تحليلى و آمارى در اين سال‌ها سؤال‌هاى گوناگونى را می‌کنند:

 آيا برابرى جنسيتى در سطح بزرگ‌ترى از ساختارهاى توليد و پخش در سينما در حالِ پيشرفت است، و يا ترقى و امكاناتِ بيشتر همچنان براى اقليتى از زنان فيلم‌ساز واقعيت پيدا مى‌كند؟ زنان فيلم‌ساز و آثارشان چه تأثيرى در تغيير نگرش جامعه و تحول و بسط ديدگاه‌هاى سنّتى دارند؟ آيا ممكن است به مفاهيم و تعاريفى از «زنانگى» در دلِ آثار كارگردانان زن برسيم؟ اهميت تصاويرى كه زنان از زنان مى‌سازند چيست؟ آيا خوانش يک اثر در ارتباط با جنسيت مؤلف آن امرى سازنده و مثبت است، و يا احتمال تبعيض و محدوديت فكرى مضاعف را به همراه دارد؟ خودِ اين فيلم‌سازان چگونه از جنسيت، زنانگى و سينما سخن مى‌گويند؟

 ما در اين دوره قصد داريم سؤال‌های بیشتری به پرسش‌هاى موجود اضافه كنيم، و ديدگاه‌هاى گوناگونى در مورد زنان، فيلم‌سازى و سينما را به اشتراک بگذاريم. آثار منتخبى كه در اين دوره نمايش داده مى‌شوند راهِ ورودِ ما به اين مباحث‌اند. با اين حال هيچ يک از اين آثار را نمى توان به ابزارى ايدئولوژيک تقليل داد. فيلم‌ها پيش از هر چيز از بابت كيفيت سينمايى و هنری‌شان انتخاب شده‌اند: آثارى خواهيم ديد از فيلم‌سازانى كه جنگيده‌اند، و هدف‌شان در اين نبرد تنها اثبات يا انكارِ عقايد مشخصى در مورد جنسيت‌شان نبوده. آن‌ها سينما را زنده نگه داشته‌اند...
و ما متوجهيم!

پ.ن. مدت‌ها بود دلم می‌خواست چنین دوره‌ای برگزار کنم. ولی همیشه سخت به نظر میومد. تا این‌که بالاخره فرصتی فراهم شد که بتونیم چند دوره راجع به سینمای زنان برگزار کنیم. بابت‌ش خوشحالم بسی.
..
  




به عنوان یک آدم استراحت مطلق، از لحاظ روانی به شدت به جلد دوم «خانه‌ی ادریسی‌ها» نیازمندم. کتاب خودم دو تا جلد یک بود! آیا نیکوکاری پیدا می‌شه در این حوالی دو سه روز کتاب‌شو به‌م قرض بده؟
carpediem1 [at] gmail [dot] com

پی‌نوشت: پیدا شد دوستان، مرسی از ای‌میل‌ها:*
..
  



Sunday, January 11

از اون‌جایی که کار دنیا اصولا برعکسه و به قول آقای وونه‌گات «آری رسم روزگار چنین است»، درست زمانی که خیال می‌کنی همه‌چیز مرتبه و همه‌چیز تحت کنترله و همه‌چیز داره طبق برنامه پیش می‌ره، یه‌هو می‌بینی حتا کنترل خودت هم دیگه دستت نیست و از اساس هیچ کاری، دقیقا هیچ کاری نمی‌تونی انجام بدی و دیگه کنترل هیچی دستت نیست، به همین سادگی. بعد؟ بعد فکر کن دنیا چه سخت می‌شه برای یه آدم وسواسی پرفکشنیست کنترل‌فریکی مث من. فکر کن همه‌چیز در فاصله‌ی نیم‌متری‌ت ترکیده و تو قادر نیستی یه لیوانو جا‌به‌جا کنی. برای بدیهی‌ترین نیازهات احتیاج به کمک یکی دیگه داری. سبد تخم‌مرغا بود؟ کلا خودت تو سبدی! 

حالا نه که اون‌قدرام اوضاع وحشتناک باشه‌ها، نه؛ اما آخه من هم فقط آیدا نیستم. زن‌های درون مختلفی دارم که بسته به شرایط، گاهی یکی‌شون بولدتر از بقیه می‌شه. برهه‌ی حساس کنونی از قضا به طرز عجیبی برای آیدا زیاد بد نیست. آیدا دراز کشیده رو تخت و هیچ کار خاصی نمی‌کنه در زندگی، نمی‌تونه که بکنه، نسبتا خیالش راحته و لانگ دیستنس در جریان اموره. کارا رو تا جایی که بتونه هندل می‌کنه و اونایی رو هم که نمی‌تونه، نمی‌تونه. این رو پذیرفته، قلبا پذیرفته و لذا برخلاف پارسال، امسال آرومه. اوضاع برای مونیکای درونم اما وحشتناکه. خوابیده‌م رو تخت، یه دسته لباس شسته‌شده دو سه روزه گوشه‌ی اتاقه و من قادر نیستم تاشون کنم بذارم سر جاهاشون. لیوان خالی چایی‌م تا شب بغل تختم می‌مونه بی‌که قادر باشم ببرم بذارمش تو آشپزخونه. پتوی پایین تخت یه هفته‌ست مرتب نشده. مدت‌هاست یه لیوان نوشیدنی رو تو زاویه‌ی مناسب نتونسته‌م بخورم. بلی، مونیکای درون من چنین مشکلات پیش‌پاافتاده‌ای داره و متاسفانه‌تر آدمیه که قادره با همین سطح از مشکلات احساس استیصال و ناتوانی کنه، به طور کامل. و شعر بگه حتا، در وصف ناتوانی کمرهای سیمانی.

یه زن دیگه هم تو من هست اما، قد یه جزیره‌ی خیلی کوچیک به نسبت کل مساحت کره‌ی زمین، انگار یه کیسه صفرا باشه به نسبت کل بدن آیدا، که؟ که توضیح‌ش سخته. که توجیه حضورش سخته حتا. اما هست. مثلا؟ مثلا من یه کمربند طبی مخصوص دیسک کمر خریده‌م، با دست خودم و با تجویز پزشک. کمربنده رو خودم بسته‌م، با دست خودم طبعا، لذا فشاری که داره به کمرم میاره رو خودم تنطیم کرده‌م و می‌دونم این فشار طبیعی و حتا مفیده، می‌دونم‌تر هم که هیچ پارامتر خارجی تو این ماجرا دخیل نیست و دت ایز وات ایت ایز، اون جزیره‌ی درونم اما، تحت فشاره و احساس ناامنی داره، شدید، و؟ و دروغ چرا، علی‌رغم تمام بدیهیات و دانسته‌ها و تئوری‌ها و منطق‌ها، به طور کامل روحیه‌شو از دست داده.

به لحاظ روانی به شله‌زرد دست‌پخت مامانم احتیاج دارم:|
..
  



Thursday, January 8

بخشی از متن:

غمگین کننده تر از همه اینها، دیدن آدمی با موهای جوگندمی است که گذر سالهای عمرش هم نتوانسته به او بیاموزد راه دلجوئی از خطایی که مرتکب شده ای از سنگلاخ و بیراهه و آسمان و ریسمان نیست. مسیر عذرخواهی، ترمیم، دلجوئی یا هر چه اسمش را بگذاری ... از خود همان نقطه ای میگذرد که خطا رفته ای. از همانجا. همانجور رک و صریح و واضح که بد کرده و گفته ای، از همانجا باید بروی که نه حتا وقتت یا دوستت یا دوست داشتنت، اینها نه، که اصلا خودت .تلف نشوی. آدم با تلاش بی مورد بیهوده، فقط تلف می کند. تلف می شود

[+]

Labels:

..
  



Tuesday, January 6

مردم روماتیسم می‌گیرن من رومانتیسم. بی‌که ذره‌ای اغراق کنم، دارم مدام از فرط محبت و رقت قلب و مهربانی و دل‌تنگی و ای‌جان و لابد دو روز دیگه هم عشق و عاشقی تَرَک می‌خورم.
رومانتیسم حادم از خودم؛ چه کنم؟
..
  




در باب «علیکم بِالْکانتِکست»

...پس‌زمینه علاوه بر این‌که فضای متن و تأثیرات مکان را تعیین می‌کند، زاینده‌ی آن نیز هست. به گمانم هوگو بود که می‌گفت: «در سرایدار، سرداری هست.» با همین باریک‌بینی، من می‌گویم: در پس‌زمینه (context)، زمینه [یا متن] (text) وجود دارد و نمی‌شود اولی را حذف کرد، بدون این‌که دومی را، که در ادبیات پروبلماتیک است، نادیده فرض گرفت.

رولان بارت
میز گرد پروست --- با حضور رولان بارت، ژیل دولوز و دیگران

Labels:

..
  




- روز خود را چگونه می‌گذرانی، سرباز؟
+ به موازات محور ایکس‌ها، قربان!

سلام میرزا
..
  



Monday, January 5

روزایی که زهراخانوم داریم دلم قرصه. نه نگران ظرفای نشسته‌م، نه نگران لک روی شیشه‌ها و نه ظرفای کثیف تو اتاق بچه‌ها و نه شام. زهراخانوم که میاد، اول یه حال و احوالی می‌کنه، می‌پرسه چایی می‌خورم یا نه، ناهار چی می‌خورم اینا، بعد بی‌که به من کار داشته باشه می‌ره سراغ کارای خودش. یه وقتایی کابینتا رو می‌ریزه بیرون مرتب می‌کنه، یه وقتایی ملافه‌ی رختخوابا رو عوض می‌کنه، یه وقتایی هم کمد زرافه رو می‌ریزه بیرون و حین مرتب کردن‌ش خیلی زیرپوستی زرافه رو تربیت هم می‌کنه. عاشق مدل معاشرت‌شم با بچه‌ها. اون‌قدر خوب و محترم و با زبون خودشون به بچه‌ها مسئولیت می‌ده و ازشون کار می‌کشه که من قشنگ در شگفت می‌مونم. این روزا که طاق‌بازم و همه‌ش تو خونه، این چیزا بیشتر به چشمم میان. می‌بینم من چه‌همه به عنوان یه رئیس پادگان پرفکشنیست ترجیح می‌دم همه‌ی کارا رو خودم انجام بدم که عالی و بی‌نقص باشن، زهرا خانوم اما چه با صبر و حوصله کارای شخصی بچه‌ها رو به خودشون واگذار می‌کنه و اونام چه تو رودروایستی کارا رو انجام می‌دن.

زهراخانوم اومد گفت شام چی بپزم؟ گفتم کوکوی سیب‌زمینی. وقتی رفت، وقتی رفتم تو آشپزخونه، دیدم کوکوی سیب‌زمینی داریم و سبزی و سالاد، بی‌که به جز اسم غذا یک کلمه از من چیز دیگه‌ای پرسیده باشه. زهراخانوم که هست، دلم قرصه که من هم که نباشم، همه‌چی سر جاشه.

این روزا، من که نباشم هم، همه‌چی سر جاشه. کیانا و نگار و مریم و مرجان همه‌ی کارا رو اوتوماتیک هندل می‌کنن. بالاییا هستن و اون‌جایی که زورمون نمی‌رسه به‌مون کمک می‌کنن. مامان و بابا و سارا و بچه‌ها هم حواس‌شون هست. دوست پیغمبرم هم هست. پارسال همین وقتا من که نبودم همه‌چی ترکید. همه‌چی از هم پاشید، از جمله خودم. امروز اما، بعد از یه سال، تونستم سیستمی رو ران کنم که دیگه به حضور فیزیکی من وابسته نباشه. که دیگه همه‌ی تخم‌مرغاش تو یه سبد نباشه. که دیگه اصن سبد تخم‌مرغی نداشته باشه. لذا می‌تونم طاق‌باز بخوابم و به سقف خیره شم و کوکوی  سیب‌زمینی دستپخت زهراخانوم رو بخورم، بی‌که نگران تمام امور جاری دنیا باشم.
..
  




«تا پل سیدخندان دو دقیقه.» روی تابلوی دیجیتالی این نوشته شده بود. آن را در اتوبان رسالت، سرِ چهارراه مجیدیه زده‌اند. هر روز آن را می‌بینم. گاهی وقت‌ها که شلوغ است دو دقیقه می‌شود سه دقیقه، چهار دقیقه، پنج دقیقه. از پنج دقیقه ندیدم که بیش‌تر شود. تابلوهای به‌دردبخوری هستند. برای این‌که بفهمی کِی به پل سیدخندان می‌رسی. اصلاً به پل سیدخندان می‌رسی یا نمی‌رسی و باید بگذاری یک‌روز دیگر به پل سیدخندان بروی. سه‌ماه پیش دیدم «تا پل سیدخندان سه دقیقه» عوض شد و نوشته شد «افشین، لیلا پل سیدخندان نمی‌آید. دیگر جایی نمی‌آید. به خانه‌ات برگرد.» افشین را نمی‌شناسم. اما مطمئن بودم افشین یکی از عابرانی بود که داشت در پیاده‌رو به سمت سیدخندان می‌رفت. دوــ ‌سه روز بعد از آن دیدم روی تابلو نوشته شد: «فلانی، فلانی نیم‌ساعت دیرتر به پل سیدخندان می‌رسد، نگران نباش.» مثل یک رمز بود. مخاطب خاص داشت. چنین اعلان‌هایی را در روزها و هفته‌های بعدش دیدم. یک‌روز دیدم نوشته شد «منوچهر نان بگیر.» بعد دوباره عوض شد و نوشته شد «تا پل سیدخندان دو دقیقه.» ام‌روز صبح اتوبان رسالت خلوت بود. روی اولین صندلی، کنار درِ جلویی اتوبوس نشسته بودم. از دور دیدم «تا پل سیدخندان یک دقیقه» عوض شد؛ شد «فیدل، ارنستو رفت. انقلاب به پایان رسید.» راننده سرش را پایین آورد تا بتواند روی تابلو را بخواند. از زیر تابلو گذشتیم. راننده پایش را روی گاز گذاشت. کم‌تر از یک‌دقیقه به سیدخندان رسیدیم.

[+]

Labels:

..
  




مرگ آرام آقا رجب

ظهر جمعه خانه‌ی دوستی بودیم. تولدش بود. از شب قبلش آبگوشت بار گذاشته بود، توی یک دیزی سفالی که انگار مخصوص این کار بود. دیزی را از نصفه‌شب گذاشته بود روی شعله‌ی کم که تا ظهر جمعه خوب جا بیفتد. من که به مفهوم جا افتادن عقیده دارم. یعنی به پارامتر «سرعت» عقیده دارم. یک روندی، یا یک فرایندی منجر به یک اتفاقی می‌شود، منجر به یک محصولی می‌شود. حالا این فرایند ممکن است کند یا تند باشد. روی کاغذ که حساب کنی تند یا کند بودنش تفاوتی در محصول نهایی ایجاد نمی‌کند، یعنی سرعت فرایند هر چه باشد باید به محصول یکسانی برسی. اما به نظرم نمی‌رسی. نمی‌دانم چرا. شاید به خاطر اینرسی. چون بعضی فرایندها دینامیک هستند «سرعت» رسیدن مهم می‌شود. مثلن همین دیزی سفالی که پر از گوشت و پیاز و دمبه و سیب‌زمینی و حبوبات است، فرق دارد که شعله زیرش زبانه بکشد، آبگوشت قُل بزند، یا اینکه شعله کم باشد، حتی در آستانه‌ی خاموشی باشد اما هنوز باشد، فقط این‌قدری باشد که هر از گاهی یک حباب قُل بزند و به سطح آبگوشت برسد و آزاد بشود. این‌طوری وقت می‌شود که اجزای توی دیزی با همدیگر آشنا بشوند. یعنی چیزهای آن تو حتی نمی‌فهمند که در حال پختن هستند، در حال ممزوج شدن هستند، چون همه چیز آرام است. با آرامش می‌شود همه چیز را پخت، همه چیز را عوض کرد. می‌شود از چیزهای بالذات بی‌ارزش محصول ارزشمندی ساخت: هویت جدیدی که حاصل جمع اجزای تشکیل‌دهنده‌اش نیست. با شعله‌ی تند هم فرایند پخت انجام می‌شود، اما فرایند ممزوج شدن، فرایند یکی شدن چی؟ پخت تعریفی فیزیکی دارد. یکی شدن تعریف فیزیکی ندارد. یعنی دارد، اما ما بلد نیستیم تعریفش کنیم. یک مفهوم است. خیلی‌ها حتی از وجود چنین مفهومی غافلند. یکی شدن را نمی‌شود روی کاغذ تعریف کرد. برای همین وقتی فرمول آبگوشت را روی کاغذ بنویسی، شعله‌ی تند یا کند جایی در معادله پیدا نمی‌کند. فرمول‌های ما ناقص و به درد نخور هستند. چیزهایی که نمی‌فهمیم را به سادگی از فرمول حذف کرده‌ایم. از نصفه شب تا ظهر فردایش که ۱۲ ساعت می‌شود، توی آن دیزی سفالی پیوندی صورت می‌گیرد که از جنس پخته شدن نیست. ما این را نمی‌فهمیم، اتفاقات و اتصالات توی دیزی سفالی را نمی‌فهمیم. ما حرارت، دما و فشار را می‌فهمیم. همین را فرموله کردیم و مثلن محصولش شده زودپز. محصول فهم ناقص ما شده زودپز. برای نفهمی‌مان هم غصه نمی‌خوریم، به جایش فهم ناقص‌مان، زودپز و چیزهایی شبیه آن را بزرگ می‌کنیم، برای‌شان جشن می‌گیریم و خودمان را تشویق می‌کنیم. اما در زودپز را که باز می‌کنی بوی فاضلاب می‌زند بالا. در دیزی سفالی را که باز می‌کنی بوی دیگری می‌آید. مطبوع است و اسرارآمیز. حتی نمی‌فهمی بو است. فقط می‌فهمی اتفاقی افتاده که حالت را خوب کرده و شروع کرده‌ای بشکن بزنی. نمی‌دانی چرا حالت خوب است. چون نمی‌فهمی که آن بو شامل ملوکول‌های پیوند ماوراءالطبیعی گوشت و پیاز و دمبه است. قدیمی‌ها می‌فهمیدند. ما نمی‌فهمیم. آقا رجب می‌فهمید. آقا رجب سال‌هاست مُرده. آقا رجب شوهر پوران خانم بود. پوران خانم سالها کارگر بود. خانه تمییز می‌کرد. هفته‌ای یک بار خانه‌ی ما را هم تمییز می‌کرد. زنجانی بود و چشمهای آبی روشنی داشت. الآن سالهاست پیر شده. چشم‌هایش کدر شده‌اند و من می‌ترسم توی چشمهایش نگاه کنم چون این روزها چشمهایش حال زوال، حال مرگ بهم می‌دهند. الآن سالهاست کار نمی‌کند. آن اواخر دیگر مناسبتی می‌آمد خانه‌مان. مثلن وقتی مهمانی بزرگ داشتیم. می‌آمد آشپزی و کلن رتق و فتق امور آشپزخانه را دست می‌گرفت. تخصصش کوفته تبریزی بود. کوفته‌های بزرگی درست می‌کرد که گاهی توی‌شان تخم‌مرغ پخته کار می‌گذاشت. وقتی سر حال بود و مایه‌ی کوفته‌اش خوب عمل آمده بود به جای تخم‌مرغ تویش یک مرغ درسته کار می‌گذاشت. حالا مرغ که اغراق است، یک جوجه کار می‌گذاشت. کوفته‌اش قدر یک توپ بسکتبال می‌شد. می‌پیچیدش توی پارچه تنظیف و می‌گذاشت کف دیگ آرام بپزد. ساعتها طول می‌کشید. سر شام پارچه را باز می کرد. خیلی مواظب بود. باز کردن پارچه‌ی توری پاشنه آشیل ماجرا بود. کنکور آشپز همین جا بود. هر کسی بلد است با پارچه توری کوفته را گردالی نگه دارد اما جایی باید پارچه را باز کرد. جایی است که بچه کبوتر باید بدون مادرش پرواز کند. اینجا استرس دارد. پوران هم استرس داشت. به روی خودش نمی‌آورد که نگران است اما توی پذیرایی ۲۰ تا مهمان منتظر نشسته بودند و پوران نفس‌های سنگین و منتظر مهمان‌ها را می‌شنید. هیچ چیزی بدتر از یک کوفته شکسته و وارفته برای یک زن خانه‌دار زنجانی نیست. کل هویت آدم به سالم در آمدن کوفته وصل است. آزمون الهی است. هر کی به نوعی. سیاوش از آتش رد شد. موسی از نیل رد شد. پوران هم پارچه تنظیف را باز می‌کرد، نفسش را حبس می‌کرد و کوفته را گرد و شکیل در می‌آورد، آزمونش همین بود. بعد وقتی پرنده‌اش پرواز می‌کرد لبخند می‌زد. آن موقع هنوز چشم‌های آبی‌اش برق می‌زد. شعبده‌بازی‌اش که با موفقیت انجام می‌شد چشمهایش بیشتر هم برق می‌زد. فکر کنم چیزی هم به ترکی می‌گفت. لابد خودش را تشویق می‌کرد، ما که نمی‌فهمیدیم. یک بار کوفته که آمد سر میز همه دست زدند. بعد وقتی کوفته سرو شد و مرغ وسطش را دیدند، مرغ بال در آورد و پرواز کرد، نعره‌ها شروع شد. مهمانان شروع کردند به رقصیدن و پرنده‌ی پوران بالای سرشان پرواز می‌کرد و آواز می‌خواند. پوران توی چارچوب در آشپزخانه بود و با رضایت و غرور نگاه می کرد. خودش غذا نمی‌خورد. معلوم بود که نباید چیزی بخورد. کدام احمقی لذت آن‌چنان دستاوردی را با لذت پر کردن شکم زایل می‌کند؟ اما آخرین باری که پوران آمد گند زد. فکر کنم تازه چشمهایش داشتند کدر می‌شدند. باز هم کوفته تبریزی درست کرد، تازه، بدون جوجه، با تخم‌مرغ. اما وقتی تنظیف را باز کرد کوفته هزار تکه شد. نشست کف آشپزخانه، روی کاشی‌های سرد. مادرم زیر بغلش را گرفت. می‌گفت پوران خانوم اشکالی نداره. اما دیگر فلج شده بود. حرف نمی‌زد. بعد از چند دقیقه چیزی گفت. باز هم به ترکی. انگار توی شرایط بحرانی آدمها به زبان مادری سوییچ می‌کنند. معلوم بود دارد فحش می‌دهد. یا به شانسش فحش می‌داد یا به خدا، نمی‌دانم. همه هم تعریف می‌کردند. می‌گفتند مزه‌اش عالی شده. معلوم بود هر تعریفی پوران را بیشتر آزار می‌دهد. آدم توی این شرایط دوست دارد تحقیر بشود. چون حقارتِ شکست با زبان‌بازی و دلداری جبران نمی‌شود. با‌ گذشت زمان هم جبران نمی‌شود. این مداواها آبکی هستند. اختراع مرتجع‌هاست. شکست مترداف حقارت است، حقارت هم صرفن به زخم تبدیل می‌شود، جای زخم هم می‌ماند و آدم باید یاد بگیرد با زخم‌هایش زندگی کند. پوران هم کهنه‌کارتر از این بود که دلداری‌های مهمانان برایش ارزشی داشته باشد. اگر به پوران بود دوست داشت خودش را با خرده کوفته‌ها بریزد توی شوت زباله. من هم همین‌طورم. بعد از شکست دوست دارم ناپدید بشوم. هم خودم و هم آثار شکستم. حتی دوست دارم آدمهایی که شکستم را دیده‌اند هم نابود کنم. یا زبان‌شان را ببُرم که نتوانند داستانم را بعدن جایی تعریف کنند. این آخرین باری بود که پوران به صورت رسمی آمد خانه‌مان. منظورم از رسمی این است که بیاید کاری کند و پولی بگیرد. بعدش بازنشسته شد. از قبلش هم دیگر پیر شده بود و جانی نداشت. پول و بیمه هم نداشت. هر از گاهی می‌آمد و پولها و خرده‌ریزهایی که مادرم برایش صدقه جمع کرده بود می‌گرفت و می‌رفت. بر می‌گشت منیریه. پیش رجب آقا، شوهرش. آقا رجب سالها قبل از خودش پنچر شده بود. کنار خانه بود. من آقا رجب را یک بار دیده بودم. زمانی بود که مادرم درویش شده بود و ما به صورت برنامه‌ریزی شده با طبقات فرودست حشر و نشر می‌کردم. یعنی از شمال‌شهر سوار ماشین می‌شدیم و می‌رفتیم ته منیریه، مهمانی خانه‌ی رجب و پوران. آقا رجب با پیژامه کنار یک علاءالدین دودزده نشسته بود. آنجا بود که داستان آبگوشتش را شنیدیم. تنها هنر آقا رجب دیزی‌اش بود. روی سه فتیله بار می‌گذاشت. می‌گفت دو روز طول می‌کشد تا حاضر شود. توی این دو روز آقا رجب به فتیله‌های مردنی زیر دیزی‌اش نگاه می‌کرد. درش را که باز نمی‌کرد. باز کردن در غذا مال آدمهای عجول و نامطمئن است. فقط شعله‌ها را نگاه می‌کرد. بعد از دو روز انتظار دیزی‌اش را می‌خورد، با پوران خانم. آن شب راجع به همین حرف زدیم. بعد چون حرف دیگری نداشتیم پاشدیم و برگشتیم خانه‌مان. پدرم سه تا قفل به ماشینش زده بود تا توی جنوب شهر دزدیده نشود. باز کردن قفلها یک ربع طول کشید. هوا سرد بود. توی ماشین هم در مورد دیزی آقا رجب حرف زدیم. این گذشت تا چند سال پیش که آقا رجب مُرد. من کانادا بودم و داشتم دکترا می‌گرفتم. مادرم پای تلفن بهم گفت. اولش نفهمیدم از چی و کی حرف می‌زند. بعد هم که فهمیدم چیزی نداشتم بگویم. برای هیچ کسی مهم نبود که آقا رجب مُرده. اما الآن می‌دانم که آقا رجب خامه‌ی خرد جمعی ایرانی بوده، حداقل در زمینه دیزی. بدون اینکه چیزی از فرایند و سرعت و اینرسی و فرق تعاریف فیزیکی و غیرفیزیکی، بداند عالی‌ترین دیزی دنیا را درست می‌کرد. چطوری؟ با اعتماد به روشی که قبلی‌ها بهش گفته‌اند و بدون عجله. می‌دانست که بعد از دیزی خواب است و بعد از چند روز خواب دوباره مرحله‌ی بعدی زندگی، یعنی خیره شدن به شعله‌ی سه فتیله‌اش برای مدت دو روز شروع می‌شود. وقتی هم مرد آرام و خوشحال و بی‌اثر مرد. یعنی عالی‌ترین شکل مرگ که حالا اختتامیه‌ی عالی‌ترین شکل زندگی شده. روحش شاد.

[+]

Labels:

..
  



Sunday, January 4

دوباره آقای یونیورس یه مثبت‌منفی اشتباه کرد. بدین‌گونه که اوضاع بر وفق مراد بود و همه‌چی برگشته بود سر جاش و مشغول کار و زندگی بودم با دو نقطه نیش باز، فقط یه غر سبکی زدم که آخخخخ که چه دلم می‌خواست وسط این‌همه شلوغی یه چند روز استراحت کنم. منظورم یه استراحت کوتاه ساحلی-ییلاقی بود صرفا. قصد رفتن هم نداشتما، صرفا دلم می‌خواست. آقای یونیورس اما به جای استراحت مختصر، استراحت مطلق گذاشت تو منوی روزانه‌م. به این صورت که یه تصادف لایت احمقانه کردم و الان کمری ترکیده دارم در حال استراحت مطلق. چند روزی می‌شه که به سختی ارتفاعم از بیست سانتی کف زمین بیشتر شده و جهان رو دارم به کلْ افقی تجربه می‌کنم. روزا یکی دو ساعت به شیوه‌ی ال دی کار می‌کنم و باقی‌ش رو به کتاب‌خوندن می‌گذرونم. فیلم و سریال هم تو خونه ندارم. نتیجه؟ نتیجه این‌که دیگه حوصله‌ی کتاب خوندن هم ندارم حتا، نوشتن پیشکش. نتیجه‌تر این‌که اصلا انگار تمام زندگی من وقتایی هیجان‌انگیز بوده که یه مانع سر راهم بوده. که برای به دست آوردن اون موقعیته باید هزار جور معلق می‌زده‌م. باقی اوقات، اوقاتی که می‌تونسته‌م روال عادی و مشروع رو طی کنم، مشروع استراحت کنم، مشروع کتاب بخونم مشروع بنویسم یا هر کار دیگه، سریع کسل شده‌م و حوصله‌م سر رفته. چیزی که راحت و هُلُپی و مستقیم به دست بیاد ارضام نمی‌کنه. عوضِ دو هفته استراحت مطلق، دزدیدن دو ساعت وقت شخصی وسط هزار و یک کار نیمه‌کاره‌ست که بهم می‌چسبه، ولاغیر. به قول سیلویا پرینت «می‌دانستم تمام سهم من از داشتنِ او، همین نیم‌روزهای گاه‌به‌گاه است و همین نیم‌روزهای گاه‌به‌گاه بود که او را از باقی دنیا متمایز می‌کرد. داشتنِ تمام‌وقت‌اش قاتلِ عشق‌مان بود.»

Labels:

..
  



Tuesday, December 30

...
نه تو می‌دانی من تو را به چه نگاهی دیده‌ام و نه من می‌دانم تو مرا. آن روز هوا سرد بود و من با مکث زیادی روی تابلوهایی که به دیوار آویخته بودید ترمز می‌کردم و فکر کردم چقدر از آن‌چه را تا به حال خوانده‌ام بین این دیوارها نوشته‌ای.

[+]

پ.ن. :**
پ.ن‌تر. این‌دفه که اومدی گالری یه ندایی چیزی بده لااقل!
..
  




با تراپیست‌م نشسته‌یم به مرور «آن‌چه گذشت»، از پارسال تا حالا. می‌گه تو متخصص ساختن «سیستم»ای، بی‌که حواست باشه. بی‌که فشاری به خودت بیاری، قادری سیستم‌هایی بسازی که اعضاش چشماشون برق بزنه. می‌خندم که بی‌فشار دکتر؟؟ سیریسلی؟ اگه اینا اسمش فشار نیست چیه پس؟ می‌خنده که «شور زندگی»ه هانی. ادامه می‌ده طی این چند سال اگه این یه قلم رو -پیچوندن چیزها تو یه زرورق شیک و هیجان‌انگیز- از شما جماعت آرتیست وبلاگ‌نویس یاد نگرفته باشم که باید در این‌جا رو تخته کنم برم پی کارم که.
..
  



Monday, December 29


..
  



Sunday, December 28



سر کار، وسط روز و وسط کار، یک‌هو دیدم نفس‌ام بالا نمی‌آید. دیدم دماغم چین خورده و دارم تاب نمی‌آورم. آمدم خانه. لباس‌ها را نیم‌کنده لغزیدم زیر پتو. بچه‌ها آمدند به هوای سلام و بغل و بوسه. بوسیدم‌شان فرستادم‌شان از اتاق بیرون. دماغم چین خورده بود. خوابیدم.

عصرتر، دخترک رفت از شیرینی‌فروشی همیشگی‌مان تارت میوه خرید با نان‌پنجره‌ای. گفت بیا تارت بخوریم با چای. قلق ماجرا آمده دستش. نشستیم پشت میز گرد، دوتایی، بساط کتاب‌ها و دفترهامان پهن، روی میز، به چای و تارت. به چای و تارت و اینستاگرام. دخترک امتحان جبر داشت و من کلی کار ناتمام. آیدای پارسال اگر بود، مانده بود زیر پتو و تن داده بود به دماغ چین‌خورده و آسمانش باز آمده بود زمین. امروز اما، نشستیم پشت میز گرد، دوتایی، بساط چای و تارت و جبر و استیتمنت به راه، بی‌که آسمان بیاید زمین و بی‌که سنگ روی سنگ بند نشود و بی‌که دنیا به آخر برسد. این آسمان به زمین نیامدن آن‌قدر هنوز برایم جدید است و عجیب است که از نوشتن‌اش سیر نمی‌شوم هیچ. انگار دارم با نوشتن‌اش آیدای ترسیده‌ی پارسال را هی نوازش می‌کنم.

نشسته بودیم دوتایی پشت میز، بساط چای و تارت میوه و درس و مشق جلومان پهن. کمی چای و تکه‌ای تارت و تکه‌ای توت‌فرنگی. تارت‌های این شیرینی‌فروشی به غایت خوش‌طعم است. خامه ندارد. یک‌جور کرم مِلویی دارد که خودش را تحمیل نمی‌کند به آدم، نرم و ملایم و به‌قاعده. ترکیب‌اش با انار و با آناناس و با خرمالو هم عالی‌ست. دخترک اما طبعا فنِ توت‌فرنگی‌ست. طعم تارت عالی‌ست. با چای ترکیب معرکه‌ای دارد. سرم توی کتاب بود و با چنگال تکه‌ای تارت می‌گذاشتم دهنم که یک‌هو غافل‌گیر شدم. اخم‌هایم رفت توی هم. این‌بار، بر خلاف همیشه، دور تارت یک لایه نسکافه داده بودند، چیزی جز طعم ملوی کرم همیشگی. نسکافه، این وسط، نمی‌گنجید هیچ. درست وقتی همه‌چیز نرم و ملایم بود و طعم تارت، به‌صلح‌رسیده‌ترین طعم جهان بود در دهانم، نسکافه، ناغافل، خواب آرامم را آشفته بود. دلیلی برای بودنش نبود. آن تارت، همیشه بی‌نسکافه عالی و بی‌نقص بود. می‌شد همان تارت همیشگی باشد با آن یک لایه نسکافه‌ی ناغافل انتظارم را به هم نزند، زد اما. عین آن دو خط چت وایبری گمانم، یا اسمسی که در جوابم داده بود، یادم نیست. خیلی نرم و با پرچم سفید خزیده بودم توی بغلش، مِلو، بی‌که قرار باشد چیزی به هم بریزد یا اتفاق خاصی بیفتد. همه‌چیز نرم بود و نرم مانده بود اما گاهی، جایی، خرده‌لحنی با چاشنی نسکافه هی آمده بود وسط. دلیلش را نمی‌فهمیدم. دلیلش را نمی‌فهمم. انگار فقط من‌ام که می‌گذرم و چیزها را پشت سر می‌گذارم.

لبه‌ی تارت، نیم‌خورده ماند توی بشقاب. و آخخخ که خودت از همه بهتر می‌دانی چه بی‌حاشیه عاشق لبه‌های نان و پیتزا و تارت‌ام من. خر.
..
  




یک روز قبل از بهار، در ماه فوریه، ژولیت بعد از پایان کار بعد از ظهرش، در ایستگاه اتوبوس محوطه‌ی دانشگاه، داخل سرپناه ایستاده بود. بارانِ آن روز بند آمده بود، و در غرب آسمان، بالای خلیج جورجیا، حاشیه‌ی صافی دیده می‌شد و آن‌جا که خورشید غروب کرده بود، سرخ بود. این نشانه‌ی بلند شدن روزها، و نوید تغییر فصل، تأثیر غیرمنتظره و تکان‌دهنده‌ای روی او گذاشت.
فهمید که اریک مرده است.

 انگار در تمام این مدتی که در ونکوور بود، اریک جایی منتظر مانده بود، منتظر مانده بود که ببیند ژولیت زندگی‌اش را با او از سر می‌گیرد یا نه. انگار بودن با اریک انتخابی بود که هنوز امکان داشت. زندگی ژولیت، از وقتی آمده بود این‌جا، در برابر پس‌زمینه‌ای گذشته بود که اریک در آن حضور داشت، بی‌آن‌که هرگز درست درک کرده باشد که دیگر اریک وجود ندارد. هیچ چیزی از او وجود نداشت. خاطره‌اش در دنیای روزمره و عادی رنگ می‌باخت.

 پس اندوه این است. احساس می‌کند انگار یک کیسه سیمان درونش ریخته‌اند و به سرعت سخت شده است. به زحمت می‌تواند تکان بخورد. وقتی سوار اتوبوس می‌شود، پیاده می‌شود، و نصفِ بلوک راه می‌رود تا به ساختمان خودش برسد (چرا این‌جا زندگی می‌کند؟)، انگار دارد از کوه بالا می‌رود.

 فرار --- آلیس مونرو

 پ.ن. کتاب، خواندنی‌ست. یکی از بهترین کتاب‌هایی‌ست که این مدت خوانده‌ام. این مدت فقط کتاب خوانده‌ام و کتاب خوانده‌ام و کتاب خوانده‌ام. هیچ‌چیز نمی‌شد مرا این‌همه از دنیا و از بنایی و از شلختگی مفرط جدا نگاه دارد که کتاب. کتابی برمی‌داشتم می‌نشستم روی ملافه‌ای که کشیده بودم روی تنها مبل خانه، رو به پنجره‌های قدی، پر نور، و میان سر و صدای کندن کاشی‌ها و گچ‌ها و فِرِز و پتک و الخ، می‌خواندم؛ یک‌نفس. توی آن دنیا سکوت بود و خاک نبود و صدا نبود. فقط قصه بود، «خانه‌ی ادریسی‌ها»، «همسایه‌ها»، الخ. «فرار» را که دست گرفتم روزهای آخر بنایی بود و فکر کردم چون داستان‌داستان است، راحت می‌شود خواندش، راحت و زود. کتاب را که دست گرفتم اما، قصه‌ی اول کمی که پیش رفت، سرعت خواندنم را کم کردم. کتاب خوب بود و ترجمه‌اش روان بود و چفت و بست قصه‌ها را دوست داشتم. دوست دارم خیلی. اواسط کتاب که رسیدم، دیدم زیر تکه‌هایی از متن را خط کشیده‌ام، بی‌که کلمه‌ای از کتاب به خاطرم مانده باشد. باید حوالی سال هشتاد و نه نود خوانده باشم‌اش. این را از روی تاریخ اول کتاب می‌گویم، بالای اسمم. کتابْ خواندنی‌ست، یکی از بهترین کتاب‌هایی‌ست که این مدت خوانده‌ام و حال و هواش عجیب به حال و هوای این روزها می‌آید.

Labels:

..
  



Saturday, December 27

آخخخخ از «خواب زمستانی»..
..
  



Friday, December 26

با خودم فکر می‌کنم لابد مال ناخن‌هاست. هر بار که به انگشت‌هام نگاه می‌کنم، ناخن‌هایی نامرتب و سوهان‌نکشیده را می‌بینم با پوسته‌ی دورشان که آدم را یاد یقه‌اسکی می‌اندازد، حالم بد می‌شود و شلختگی منتشر می‌شود توی تمام مغز و تنم. مغز و تن و اخلاقم. لابد مال بنایی و نقاشی هم هست. بازسازی هم‌زمان گالری و خانه و به‌هم ریختگی هر دو جایی که دوست‌شان دارم هم شده مزید بر علت. همه‌جا پر از گرد و خاک و آدم است و هیچ‌چیز سر جایش نیست و هیچ‌چیز مثل قبل نیست و شلختگی بدخلقم می‌کند. فکر می‌کنم این روزها هیچ‌وقت تمام نمی‌شوند و زندگی هیچ‌وقت روی پاشنه‌ی درست نمی‌چرخد. انگار هیچ‌وقت روی پاشنه‌ی درست نچرخیده از اساس. فکر می‌کنم چه این‌همه حجم آشفتگی را برنمی‌تابم دیگر. چه دلم خیال آسوده می‌خواهد و نظم و آرامش.

***

حالا یکی دو هفته‌ای از نوشتن چند خط بالا می‌گذرد. ناخن‌هایم مرتب شده‌اند. مانیکور و پدیکور و ماساژ و همه‌چی. وقت‌هایی که می‌نویسم یا کتاب می‌خوانم یا تایپ می‌کنم، حالم از دست‌هایم خوب می‌شود. اتاق‌خواب خالی‌ست. خالی و تمیز و دل‌باز. دیوار پشت سرم نوک‌مدادی‌ست و باقی دیوارها فیلی روشن. لمینیت نیم‌تیره‌ی خاکستری، تشک دونفره‌ی تخت، کف زمین، دو تا سبد حصیری گوشه‌ی اتاق، یکی‌شان پر از شال‌های رنگی و دیگری پر از جوراب. همین. دو سه تا کتاب و یک لیوان چای نیم‌خورده و یک پیاله اسمارتیز رنگی و دو تا مداد هم کف زمین، کنار تشک. اتاق خالی و تمیز و آرام است. پرده ندارد و اسباب ندارد و بوی محلول شست‌وشو می‌دهد و حالم را خوب می‌کند. کتاب‌ها را امروز گردگیری کردیم و تراس را شستیم و خرده‌مانده‌های بنایی را بردیم بیرون و خانه حالا تمیز است و خالی است و آرام است. دو هفته پیش خیال می‌کردم هرگز امروز نمی‌رسد. دو هفته پیش خیال می‌کردم توفان بزرگی در راه است و دو هفته پیش خیال می‌کردم زهرا خانم خانه‌اش را عوض کرده و دیگر شماره‌اش را ندارم و دو هفته پیش فرزانه هنوز برای همیشه رفته بود آمریکا و من دیگر به هیچ‌کسی آن‌همه که به فرزانه، برای کوپ موهایم اعتماد نداشتم. که یعنی به همین احمقانگی دو هفته پیش دنیا برایم به آخر رسیده بود که بود. امروز اما خانه تمیز و آرام است، دیروز که رفته بودم ماساژ بگیرم و ناخن‌هایم را لاک بزنم تصادفا فهمیدم فرزانه برگشته، برای همیشه؛ رفتم بالا موهام را با خیال راحت سپردم به‌ش کوتاه کند هرجور خودش صلاح می‌داند و امروز زنگ زدم زهرا خانم، گوشی را برداشت، تازه از سفر آمده بود، و قرار شد به روال سابق هر هفته سه‌شنبه‌ها بیاید برای آشپزی و تمیزکردن خانه.

***

گفته بود پاشو بیا این‌جا. رفته بودم پیشش، بی‌که حرف خاصی بزنیم؛ آشپزی کرده بودیم فیلم دیده بودیم شراب خورده بودیم خوابیده بودیم و تمام آن دو سه روز فکر کرده بودم آخخخخ که چه خوب است طعم این بوسه‌های آشنا. چه خوب است که فرزانه برگشته که زهراخانم باز سه‌شنبه‌ها می‌آید این‌جا. چه خوب است لازم نباشد کل گودر را برای آدم‌هایت توضیح بدهی. چه خوب است که هرچند محدود و کم‌تعداد، یک چیزهایی را بلدی و یک آدم‌هایی تو را بلدند و خانه‌ات را بلدند و تاب موهایت را و انحنای تن‌ات را بلدند و می‌شود به هیچ چیز فکر نکنی آسوده‌خاطر بمانی در خلوت کم‌نفره‌ات.

***

حالا اتاق‌خواب هیچ ندارد جز یک تشک دونفره‌ی تخت، کف زمین، چندتایی کتاب، دو تا سبد حصیری، همین. همانی که همیشه دلم خواسته بود. 
..
  




بلاگر که باشی می‌فهمی وقتی شروع می‌کنی به نوشتن از ماجرایی٬ الزاما همین دیشب اتفاق نیفتاده و الزاما اسم کسی را که آورده‌ای همانی نیست که آش را هم‌زده است. می‌دانند که آش ممکن است اتفاقا عدس‌پلو بوده باشد. سوسنگرد٬ آتن و پنج‌شنبه دوم آبان ٬1389 چهارشنبه سوم نوامبر2016. اسامی و اتفاقات بلاگ‌ها گاهی ورای واقعیت‌اند٬ گاهی مادون آن. گاهی مخلوط با فانتزی‌اند و گاهی قفل‌شده با آرزو و خاطره. دوست داشتم وقتی این‌جا را می‌خواند در چشم‌اش حکم مجرم نمی‌داشتم. دوست داشتم بلاگ را بخواند و عدس‌پلو و آتن و چهارشنبه سوم نوامبر 2016 را درک کند. نکرد. چه باک! کنارکارما خانه‌ی من است؛ آن را هشت‌زن مختلف با ذهنیتی از خانم هاویشام تا مادام بوواری می‌نویسند و هیچ‌کس هیچ‌کجای جهان نمی‌تواند اثبات کند دنیای هاویشام٬ بوواری و جین ایر الزاما شبیه به هم است. کنارکارما خانه‌ی من است و بهترین دوستان زندگی‌ واقعی‌ام را از آن دارم. کنارکارما خانه‌ی من است و گه‌گاه منشاء‌ سوء‌تفاهم‌های بزرگ زندگی‌ام بوده است. ترسی نیست. سوء‌تفاهم هم مانند خیلی چیزهای دیگر با آدمیزاد بزرگ می‌شود.

مطلب کامل را این‌جا بخوانید.

Labels:

..
  





وفاداری را فضیلت بدانیم؟ شاید. اما چه کسی می‌تواند عیار آن‌چه را که زیر عنوان پرطمطراق و دلفریب وفاداری پنهان شده بسنجد؟ آیا وفاداری نمی‌تواند لباس «انفعال» باشد، و برهنگی کسی را که با بی‌عملی و شلختگی و انجماد، رابطه را از شور و گرما و حرکت تهی می‌سازد و به مفهوم عشق خیانت می‌کند بپوشاند؛ با این جمله‌ی فریبنده که «من وفادارم، پس هستم و باید همیشه باشم»؟

مطلب کامل را این‌جا بخوانید.

Labels:

..
  



Monday, December 22

من در رنج کشیدن خود زندگی می‌کنم و این خوشحالم می‌کند. هر چیزی که مرا از زیستن در رنجوری‌ام بازدارد برایم تحمل‌ناپذیر است.

خاطرات سوگواری --- رولان بارت

Labels:

..
  



Monday, December 15

Lady Vengeance

انگار لاک‌پشت، هر روز با خودم تمام این حجم خشم را و تعلیق را به دوش می‌کشم هر روز تمام این خشم را انگار که لاک‌پشت همه‌جا با خود می‌برم. 
فکر می‌کنم عاقبت روزی تمام چمدان‌های دنیا را آتش خواهم زد و ابر سیاه را آتش خواهم زد و خاکسترش را توی مهوع‌ترین لجن‌زار دنیا خواهم ریخت.

لبریزم.


..
  



Saturday, December 13

تو دلم یه کوره‌ست
یه کوره‌ی آدم‌سوزی

هیتلر جهان خودمم
..
  



Tuesday, December 9

"Time will heal. What if time was the illness?"

Wings of Desire

Labels:

..
  



Wednesday, December 3

...This flies in the face of the elite view that talent is the primary requirement of a good life, but in many cases the difference between success and failure is determined by nothing more than sense of what is possible and the energy we can muster to convince others of our due. 
We might be doomed not by a lack of skill, but by an absence of hope.

Art as Therapy --- Alain de Botton

Labels:

..
  



Sunday, November 30

با خواندن این کتاب می‌توان دریافت چرا این میزان از حس کین‌توزی در جامعه‌ی انسانی وجود دارد و چرا بسیاری از این احساسات به معرض عمل نمی‌رسند...

شلر، خودْ به داستانی از وپ اشاره می‌کند که روایتی این‌چنین دارد: «انگورهای شیرینی هست که آب از دهان روباه سرازیر کرده ولی دستش به آن نمی‌رسد. روباه بعد از آن‌که چند بار بالا می‌جهد تا انگوری به دست آورد، دست از تلاش می‌شوید. صحنه را ترک می‌گوید و خود را متقاعد می‌کند که انگورها اصلا شیرین نیستند، ترش و بدمزه‌اند.»

کین‌توزی --- ماکس شلر

Labels:

..
  



Saturday, November 29


..
  




خانه را لایه‌ای ضخیم از گچ و خاک پوشانده است. دستمالی نم‌دار می‌کشم روی گچ‌ها و فکر می‌کنم چه‌همه زمان می‌خواهد این خانه، تا خانه شود. خانه‌ی من؟ هیچ‌وقت. خانهْ اما شاید. دستمال می‌کشم روی گچ‌ها و خاک‌ها و انگار دارم پوستِ خشک‌شده‌ی لبم را می‌کَنمْ پوستِ سوخته‌ی تنم را می‌کَنمْ چرک‌آب و خون تازه می‌زند بیرون. می‌دانم زمان که بگذرد چرک‌ها خشک می‌شوند و روی این زخمِ بازشده، خون دَلَمه می‌بندد و کم‌کم زخمْ ضخیم می‌شود و خشک می‌شود و زمان‌تر که بگذرد خودش می‌افتد. همیشه اما ردِ صورتی‌رنگِ محوی به جا می‌ماند روی سطح پوست، که فقط خودت می‌بینی‌ش و فقط خودت با هر بار دیدن‌اش یاد تمام زخم‌ها و چرک‌ها می‌افتی و فقط خودت فکر می‌کنی این خانه هیچ‌وقت خانه‌ی من نبوده، نمی‌شود هم.

نوید می‌خندد که خانه‌ی ادریسی‌ها. می‌خندم و فکر می‌کنم این وسط «ادریسی‌»ام من یا «قهرمان»*. ایستاده‌ام پشت سنگری که اعتقاد چندانی ندارم به‌ش، و چون جنگنده‌ی دیگری در کار نیست، در کارِ جنگیدن‌ام، بی‌که بدانم کدام دشمن‌ایم و کدام خودی.

مرد می‌آید تو می‌نشیند روی مبلْ سیگار می‌کشد می‌خندد که چه تا امروز مرا در هیأت زنی که مادر است و آشپزی می‌کند ندیده بوده.

مرد می‌آید تو و در خانه می‌چرخد و به اتاق‌ها سر می‌کشد و لابد زنی را خیال می‌کند که پانزده سال پیش این‌جا نشسته و عاشقی کرده. می‌پرسد «می‌تونم اون تلفن قدیمیه رو ببینم؟». کمی طول می‌کشد بفهمم دارد از چی حرف می‌زند و می‌خندم که «پشت کتاب‌خونه‌هاست، بذار جمع و جور شه این‌جا نشونت می‌دم» و چیزی ته دلم آب می‌شود. مرد دنبال زنی می‌گردد که تمام آن سال‌ها از پشت آن یکی خط تلفن توی کتاب‌خانه دوست‌اش داشته است و من به هوای سر زدن به کارگرها با کتاب‌ها تنها می‌گذارم‌اش می‌روم بی‌که بداند ته دلم چیزی مچاله می‌شود.

مرد می‌آید تو می‌پیچد دورِ تنمْ آرام می‌گوید «چه توی تختِ خودتْ نرم‌تری» بی‌که بداند چه توی این تخت سخت‌ترم من.

دستمال می‌کشم روی میزها و گچ‌ها و خاک‌ها و پوستِ خشک‌شده را می‌کَنم تا زخمِ جدید سر باز کند هوا بخورد بسوزد آرام آرام خشک شود بیفتد بی‌که بدانم تمام این زخم‌ها از آنِ کیست بی‌که بدانم هر کدام از مردهای خطوط بالا کدام است بی‌که بدانم کدام زنِ میانِ خطوط بالا من است بی‌که به تمامی خودم باشم توی این خانه توی این نوشته توی این جمله‌ها.

فکر می‌کنم چه سوم شخص مفردم. دارم زندگی‌هایی را زندگی می‌کنم که هر کدام‌شان زندگی من‌اند بی‌که به تمامی زندگی من باشند. فکر می‌کنم چه سوم شخص مفردم. چه هیچ‌کدام از این زن‌ها من نیستم و چه تمام‌شان منم. گچ‌کار و لوله‌کش و نقاش در خانه می‌لولند و من تنها غریبه‌ی این خانه‌ام. آمده‌ام به ایستادنْ پشتِ سنگری که هیچْ سنگرِ من نیست و وارد جنگی شده‌ام که جنگ من نیست و اصلا تمام این‌ها من نیستم زنی سوم شخص مفرد است که دارد جای من زندگی می‌کند که دارد ادای مرا درمی‌آورد.

فکر می‌کنم چه تمام این سال‌ها تنها غریبه‌ی این دور و بر من‌ام.

*ارجاع دارد به کتاب «خانه‌ی ادریسی‌ها» نوشته‌ی غزاله علیزاده
..
  



Wednesday, November 26

نامه‌ی وارده

تابلوی “waiting for peace” را زده‌ام بالای فرش ِ خشتی‌ای که به یاد ِ تو خریدیمش. کادر ِ مربعی و رنگ‌های گرمش می خورد به فرش. جای نشستن و چای خوردن و فکر کردن بود، الآن بیشتر هم شد. این را برایت می‌نویسم به رسم سپاس. به خاطر تابلو، دست‌نوشته و بالاتر از همه‌ی این‌ها به خاطر ِ خود دخترک. می‌دانی آیدا؟ دخترک خوب بلد است ذوق کند برای اپیزودهای فرندز؛ حواسش هست رنگ شال و کتانی‌هایش سِت بشود. می‌داند چطور مودبانه موقع نوشیدن ِ چای پایش را روی پای دیگر بیاندازد. ذوق می‌کند وقتی دارد از برادرش خاطره تعریف می‌کند و خیلی چیزهای دیگر. خلاصه‌اش می شود این که دخترک خوب بلد است پانزده-شانزده ساله باشد و این نهایت خوشبختی‌ست‌. قشنگ‌ترین لحظه‌هایش وقت‌هایی بود که می‌توانست مسئله‌ی سختی را حل کند و چشمانش برق ِ چشمان ِ پادشاهی را می‌گرفت که مثلاً برایش خبر ِ فتح ِ سرزمین ِ جدیدی را آورده‌اند.

یک روز معلم ِ پنجم ابتدایی ما برای مادرم نامه‌ای نوشت که: "خانم ر! دنیای ما دنیای بی‌اعتباری‌ست، ارزش این‌همه حساس بودن و غصه خوردن و کنترل کردن را ندارد. دنیا هیچ وقت، روی یک پاشنه نچرخیده است." مادر ِ من حساس بود و مدام غصه می‌خورد و مراقب بود همیشه حواسش باشد همه چیز روی یک پاشنه جلو برود؛ پاشنه‌ی خوب. آن قدر که وقتی من مخملک گرفته بودم گوشه‌ی خانه چمباتمه زده بود که چرا دختر ِ من باید بیماری‌ای را بگیرد که مخصوص ِ بچه‌های توی کوچه است. آن وقت همین دخترش یک‌هو در بیست سالگی سُر خورد به روزگاری که خوب نبود، اصلاً خوب نبود. نمی‌خواهم داستان ِ زندگی‌ام را برایت باز کنم. اما خواستم بگویم همین الآن پای صحبت‌هایش بنشینی می‌گوید هیچ‌چیز ارزش این‌همه حساس بودن و غصه خوردن و مراقبت کردن را نداشت. خودت که خوب می دانی آیدا؛ آقای یونیورس کارش را خوب بلد است. وقتش که بشود دست ِ دخترک را می‌گیرد تا زندگی یادش بدهد. باز هم خودت خوب ‌می‌دانی گاهی رد ِ پای یاد دادن‌هایش می‌ماند روی قلب و صورت. اما همه‌ی این‌ها هم به غصه خوردن نمی‌ارزد. چرا این‌ها را برایت می‌نویسم؟ به خاطر این که نوشته بودی "دخترک من یک دریمر است، دریمر تمام‌وقت. ژن معیوب رؤیاپردازی را از من به ارث برده. و جهان‌اش؟ جهان‌اش اتوکَد است و تری‌دی و اسکچ‌آپ...".

حالا تو بگو به من، کدام‌یک از ما دریمر نبودیم؟ کدام‌یک از ما نمی‌نشستیم و آرزوهایمان را با دقت و حوصله نمی‌چیدیم؟ و کدام‌یک از ما را سراغ داری که دست ِ کم یک‌بار قصر آرزوهایمان زیر پای روزگار له نشده باشد؟ اما بعدش چه شد؟ یاد گرفتیم. یاد گرفتیم که دنیای ما، دنیای بی‌اعتباری است. با اقای یونیورس کنار آمدیم. بلد شدیم آرزوهایمان را دست و پا شکسته و هی هم‌چینی هم‌چینی جلو ببریم. از لحظه کیف کنیم. در لحظه زندگی کنیم. خود ِ من هنوز هم می‌ترسم. ترسم هم شبیه "ابوالقاسم جولایی" ِ فیلم ِ مسافر عباس کیارستمی‌ست. اما کنار آمده‌ام. میم روزهای بیست سالگیم نیستم. می‌دانم که هیچ‌چیز قرار نیست روی یک پاشنه بچرخد. همه‌ی این‌ها را نوشتم تا برسم به این حرف‌هایم. آیدا؟ هرچه‌قدر هم مراقب باشی و به قول خودت خواسته باشی بچه‌هایت را قورت بدهی، اما پیش خواهد آمد که دست ِ تو کوتاه است از روزگار. تو مسئول نیستی. ما آدم‌ها حتی مسئول کارهای خودمان هم نیستیم چه برسد به بچه‌هایمان. این حق ِ دخترک است که بدود، رویا ببافد، تلاش کند و سُر بخورد و با کله زمین بیاید. چه می‌شود؟ هیچ. نگاه به خودمان بیانداز. الآن بهتر از قبل زندگی می‌کنیم. درد و بیماری و جدایی و شکست و غم و دوری و چه و چه را از سر گذرانده‌ایم و رسیده‌ایم به این جا که داریم یاد می‌گیریم تازه. دخترک هم یاد می‌گیرد. یادت باشد فرانسیس را که دوست داشت دنیا را تحت ِ فرمان خود در بیاورد. رفت و رفت و رفت و آخر ِ فیلم بسنده کرد به "ها"ی آخر نام ِ فامیلیش و خوشبخت بود. دخترک هم یاد می‌گیرد. غم‌ات نباشد.

باز هم سپاس به خاطر تابلو و دست‌نوشته و دخترک و ایگرگ و خیلی چیزهای دیگر...
..
  




And nightmare begins..
یکی از بزرگ‌ترین قورباغه‌های زندگی‌مو قورت دادم دیروز. هنوز دست و پای قورباغه‌هه گوشه‌ی لُپَمه. دارم دیل می‌کنم باهاش. و از تلاش‌های خودم و تراپیست‌ام متشکرم هی همه‌ش.

پ.ن. از اتاق فرمان می‌فرمان «و از نوید». و طبعن از نوید. 
..
  



Saturday, November 22

Mellie: Every married couple alive pretends. They pretend they don't hate their in-laws or their husband's stupid jokes or their wife's laugh or that they don't actually love one of their children more than the others. Marriage is, well, it's almost all pretend. For everyone. That's the reality. That's what's real. Buying into the delusion that there's any other way to live together, to get through an entire life together, that's, well that's the fantasy. That's pretending.

Labels:

..
  




Abbey: Do you want to know what Olivia Pope would say?
Olivia: What would Olivia Pope say?
Abbey: "You don't get to run, you're a gladiator. Gladiators don't run. They fight. They slay dragons. They wipe up the blood and stitch up their wounds and they live to fight another day. You don't get to run."

Labels:

..
  



Friday, November 21

یقه‌اسکی مشکی پوشیده‌م با دامن کوتاه نوک‌مدادی و بوت بلند مشکی. جنس دامنه یه چیزی شبیه به ماهوته. شق و رق و صاف. خیلی کوپ‌ش خوبه و توی تن خیلی خوش‌فرم وای‌می‌سته. از وقتی موهامو سورمه‌ای کرده‌م لباس پوشیدن سخت شده برام. هر لباسی رو نمی‌شه با موهای آبی پوشید. رو آورده‌م به مشکی و سورمه‌ای و شومیزهای سفید چسبون و دامن‌های کوتاه و جین‌های دم‌پا و کفش‌های پاشنه‌بلند. لاک بی‌لاک. مانیکور ساده‌ی بی‌رنگ. بارونی‌های کوتاه مشکی و قرمز و شال نوک‌مدادی. 

این روزا خرمالو رو میزمه و سیب سبز. چای دارچین و تارت‌ زردآلوی قنادی لرد. از وقتی نوبل جمع‌ کرد رفت، موندیم بی‌پای‌آلبالو و بی‌کیک‌هویج. دلم واسه آقا پیره‌ی صاحب نوبل تنگ شده. هر بار منو می‌دید خوش‌حال می‌شد که گشت ارشاد نگرفته‌تم هنوز. می‌گفت خیلی جرأت داری تو دختر. می‌خندیدم که بابا مردیم از بس ترسیدیم. می‌گفت آره، تو اما خیلی دل و جرأت داری. تو این دو سال کلی رفیق شده بودیم با هم. حالا جاش طباخی باز شده اما. یه روز رفتم شیرینی بخرم ازش دیدم دیگه نیست. به همین سادگی.

این هفته با سه چهار تا جوون شارپ و خوش‌فکر قرار داشتم. با هر کدوم یکی دو ساعت گپ زدیم و کلی ایده و پروژه‌ی جدید اومد روی میز. یکی‌شون اومد گفت من با این پروژه‌ها اومده‌م این‌جا برای تو کار کنم. همین‌که توی این فضا باشم برام بسه. خندیدم که این‌جوری که نمی‌شه که. داشت جدی می‌گفت اما.

این ماه همه‌چی روون‌تر و آروم‌تر بود. بعد از هشت ماه گمونم بالاخره برگشتم حوالی جایی که باید باشم. همه‌چی از همون عصر جمعه و همون دسر دارچینی شروع شد راستش. آدمِ اینرسیَ سکون‌ام من. تا جایی که دستم می‌رسه همه‌چیز رو می‌زنم رو پاز، همه‌چی رو به تعویق می‌ندازم؛ اما جایی که دیگه رگ مسئولیت‌پذیری‌م تحریک شه، روی میزو خالی می‌کنم و می‌چسبم به کاری که باید انجام بدم. انرژی کار و انرژی خونه، دارن هم‌دیگه رو به موازات هم تشدید می‌کنن الان. خیلی کار دارم برای انجام دادن، قبول؛ اما گمونم همون‌جایی‌ام که باید و گمون‌ترم از پس‌ش برخواهم اومد. دستم خورده رو دکمه‌ی پلی، از همون بعد از ظهر جمعه.

تمام این سال‌ها روی خودم حساب کرده بودم همیشه. انگار وظیفه‌ی ابدی داشتم که همه‌ کار رو خودم انجام بدم. از پس همه‌چیز خودم به تنهایی بربیام. این چند ماه اما یاد گرفتم از دیگران کمک بخوام. روی کمک دیگران حساب کنم و این کمک‌ها رو به حساب ضعف شخصی‌م نذارم. نمی‌دونم چرا تا حالا چشم‌هام رو باز نکرده بودم ببینم آدم‌ها از هم‌دیگه کمک می‌خوان و روی کمک هم‌دیگه حساب می‌کنن و این کمک‌ها یه مشکل جدید نیست، یه اتفاق طبیعی و انسانیه. نمی‌دونم چرا تمام این سال‌ها فکر می‌کردم باید زورو باشم و خودم به تنهایی همه‌ی بار رو به دوش بکشم. سینگل‌مام بودن ازم یه زوروی قلابی و جزمی ساخته بود. حالا اما همه‌چی ساده‌تر و شیرین‌تر و انسانی‌تره. حالا احساس تعلق دارم به محیط دور و برم و صرفا یه رئیس پادگان نیستم. قدم فیلی‌ام از خودم. 

یه پیرهن کوتاه نوک‌مدادی چسبون پوشیده‌م با بوت بلند مشکی و ازین ژاکتْ نرمْ گشادای بلندْ روش. از وقتی موهامو سورمه‌ای کرده‌م لباس پوشیدن سخت شده برام. هر لباسی رو نمی‌شه با موهای آبی پوشید. از وقتی مسئولیت‌هامو با بقیه شر کرده‌م همه‌چیز ساده‌تر و انسانی‌تر شده. کم‌تر می‌ترسم و کم‌تر خودم رو در مرکز دنیا می‌بینم و بالطبع کم‌تر خودم رو در قعر چاه. داریم رو دو سه تا پروژه هم‌زمان کار می‌کنیم و یه روز هم که من نباشم سیستم به روال خودش ادامه می‌ده و من صرفا در جریان نتایج کار قرار می‌گیرم. از وقتی دست از سر حواشی و جزئیات برداشته‌م، تمرکز و انرژی بیشتری دارم. انگار تازه برگشته‌م شهر.

یه تاپ قرمز تنمه با شلوار خاکستری نرم اَبِرکرومبی و جوراب حوله‌ی و یه گرمکن نرم کلاه‌دار. دارم خورش قیمه درست می‌کنم برای ناهار فردا و پنه‌ی آلفردو برای امشب و کوکوی سبزی برای فردا شب که شنبه‌ست و باشگاه دارم و یازده شب می‌رسم خونه. دو تا استیتمنت نوشته‌م و اون‌قدر مغزم هنگه که هیچ کاری نمی‌تونستم باهاش بکنم جز آشپزی. میزْ گِرده رو سفارش دادم بالاخره. نمی‌دونم چرا سه ماه وایستادم تا سفارشش بدم. منتظر بودم کارای خونه تموم شه و همه‌چی آماده شه، بعد. یادم اومد اما هیچ‌وقت «سر فرصت» و «موقع‌ش که شد»ی وجود نداره. یادم اومدتر که «غنچه‌های گل سرخ را کنون که می‌توانی برچین... زمان سال‌خورده در گذر است و همین گلی که امروز لبخند می‌زند فردا خواهد پٓژمرد...»*. خدا می‌دونه که چه‌همه کلیشه به نظر میاد این «دم را دریاب» و آخخخخ که خدا می‌دونه چه‌همه فرصت‌های منحصر به فردی رو بابت همین غنیمت ندونستن امروز از دست داده‌م تا حالا. خیالم راحت بود فلانی که همیشه هست و ماه بعد فلان پروژه رو باهاش در میون می‌ذارم، غافل از این‌که پس‌فرداش از صفحه‌ی رادار زندگی‌م محو شد و هرگز فرصت اون هم‌کاری طلایی پیش نیومد. میز گرده رو سفارش دادم و شروع کردم به آشپزی. بعد باید لباس‌ها رو بریزم تو ماشین و انارها رو دون کنم. یادم باشه سر شام به دخترک و زرافه بگم منتظر اومدن روز موعود نمونن. از هیچ خرده‌تلاشی برای خارق‌العاده کردن امروزشون فروگزار نکنن. هیچ‌کس نمی‌تونه فردا رو پیش‌بینی کنه و هیچ‌چیز به اندازه‌ی فرصت‌های امروز، لغزنده و غیر قابل برگشت نیستن. من یه ملکه‌ی سابق کارهای ناتما‌م‌ام و هنوز بزرگ‌ترین زخم‌هام جزو پوشه‌ی به تعویق‌انداختن‌های مدام زندگی‌مه. اگه قراره با یه میز گرد ساده خوش‌حال باشیم بهتره همین امروز بخریم‌ش جای فردا، فردا یه هو می‌ری شیرینی بخری می‌بینی نوبل تبدیل شده به طباخی یا اصن دیگه داره میز گرد تولید نمی‌شه یا آدم‌ت دیگه به کل توی صفحه‌ی زندگی‌ت نیست. گاهی وقتا فردا عجیبْ دیره. اینو باید یادم باشه سر شام به بچه‌ها بگم حتمن.

*کتاب دم دستم نیست، اما گمونم شعر از والت ویتمن باشه و طبعا از کتاب «انجمن شاعران مرده».
..
  



Tuesday, November 18

یادم نیست کی کجا نوشته بود «غم درون جانم می‌خلد»، همان

بعد از بیماری‌ام بود گمانم، که «غمگین بودن» را ناخوداگاه جرم تلقی کردم. به محض بروز کوچک‌ترین اندوهی، ترس برم می‌داشت که نکند بیماری برگردد، نکند برگشته باشد. کوچک‌ترین بارقه‌ای از ترس، غم، یا اضطراب برایم نشانه محسوب می‌شد. خیال می‌کردم حالاست که باز بیماری حمله کند و از پا بیندازدم. چندماهی گذشت تا یاد بگیرم از خرده‌ترس‌ها و خرده‌‌غم‌ها و خرده‌مشکل‌ها نترسم. چند ماه‌تر گذشت تا دوباره یاد بگیرم غم و اندوه هم مانند سرخوشی، حسی مشروع و طبیعی‌ست. با کتمان کردن و فرار کردن و مواجه نشدن با غم، چیزی درست نمی‌شود. گاهی باید غم را پذیرفت و به رسمیت شناخت و فرصت داد به آن اندوه عمیق و تلخ، تا ته‌نشین شود، تا کم‌رنگ شود و چیزیْ حسیْ کسیْ دیگر جایش را بگیرد.

سوگواری، به رسمیت شناختنِ غم است، غمِ از دست دادن آن‌که/چه دوستش می‌داری، دوستش گرفته بودی. سوگوارم این روزها.
..
  



Saturday, November 15

لقا به تقلید قهرمان‌ها انگشت روی بینی گذاشت: «یواش! خبر می‌برند.»
گلرخ شانه‌یی بالا انداخت: «به درک! من یکی نمی‌ترسم.»
«می‌برندت پشت سیم‌ها.»
«فرق نمی‌کند. وقتی آدم نمی‌تواند حرف دلش را بگوید انگار پشت سیم است.»

خانه‌ی ادریسی‌ها --- غزاله علیزاده

Labels:

..
  




غصه، ذره‌ذره جمع می‌شود، بی‌خبر بروز می‌کند...

خانه‌ی ادریسی‌ها --- غزاله علیزاده

Labels:

..
  




«قول اونه که وقتی شرایط عوض شد بازم پاش وایستی».

تو این یکی دو ماه فکر می‌کردم نوشته‌هه قراره با این جمله شروع شه. اما نشد. ادامه‌ای نداشت. فکر کرده بودم پای حرفی که زده وای‌میسته، پای حرفی که زده بود وای‌نستاده بود؛ همین. نوشته، هیچ ادامه‌ای نداشت.

گاهی آدم‌ها در زندگی مجبورن به هزار و یک دلیل محکمه‌پسند، به هزار و یک دلیل که منطق محاسباتی‌ش درسته، پای حرفی که قبلنا زده‌ن نمونن. مجبور می‌شن اون کاری رو انجام بدن که مصلحت‌شون اقتضا می‌کنه. من؟ بله، من‌ هم اون هزار و یک دلیل رو می‌فهمم و درک می‌کنم، اما تصمیمِ نهاییِ اون آدمه که در نهایتْ مَنِشِ اون آدم رو برام تبیین می‌کنه.

یه‌جوری که انگار از همون اول هم نوشته هیچ ادامه‌ای نداشت. 
..
  




چند سال پیشا که شهرداری تازه شروع کرده بود به اجرای طرح تفکیک زباله‌ها، هفته‌ای دو بار ظهرا یه موزیک تو محل پخش می‌شد، آهنگ معروف بتهوون، که یعنی ماشین مخصوص جمع‌آوری زباله‌های خشک اومده و آشغالاتونو بیارین دم در. بعد از چند ماه هم شهرداری خسته شد و بی‌خیال طرح ماشین موزیکالش شد. از همون سال‌ها اما خونه‌ی ما طرح تفکیک زباله‌ها رو خیلی پی‌گیر و جدی شروع کرد و هم‌چنان هم ادامه می‌ده. امروز بعد از هزار سال دوباره اون آهنگ پخش شد تو محله. چند دقیقه بعد زنگ در خونه رو زدن و یه خانوم از طرف شهرداری شروع کرد به توضیح دادن که دوباره داره اون طرح اجرا می‌شه و سه‌شنبه‌ها ظهر زباله‌های خشک‌تون رو بیارید بیرون.

چند سال پیشا، یه شب حوالی ساعت دوازده، من در حالی که مست و خوش‌حال و روی ابرا بودم خونه‌ی یکی از بچه‌ها، صفحه‌ی موبایلمو نگاه کردم دیدم بیست و سه‌تا میسد‌کال دارم از خونه. اون سال‌ها بچه‌ها کوچیک‌تر بودن و مقررات خونه رو سفت و سخت رعایت می‌کردن و راس ساعت نه شب می‌خوابیدن، بنابراین بیست و سه تا میسد‌کال ساعت دوازده شب معنی‌ش می‌شد این‌که یا خونه ترکیده یا یکی مرده یا هم‌چه چیزی. در لحظه تمام مستی و سرخوشی‌م پرید و ابرها فرو ریختن و دلم هری ریخت پایین. زنگ زدم خونه. دخترک گوشی رو برداشت، خیلی شاکی‌طور از دست من که چرا تلفن رو جواب نمی‌دم. سراسیمه پرسیدم چی‌ شده حالا؟ گفت «هسته‌ی خرما جزو زباله‌های خشکه یا تر، و باید تو کدوم سطل انداخته بشه؟». بدیهتا حال اون لحظه‌ی من نیازی به توصیف نداره.

موزیک زباله‌های خشک که پخش شد، پرتاب شدم به دورانی که بچه‌ها چه کوچیک بودن و چه همه‌چیز پیچیده و سخت بود و چه یه موضوع کوچیکی مث هسته‌ی خرما می‌تونست حال منو به کل زیر و رو کنه. چه هزار سال گذشته بود و چه همه‌چیز این روزها بهتره بی‌که من حواسم باشه. پای آیفون برای خانوم شهرداری توضیح دادم طرح‌شون کارآمد نیست چون خیلیا مثل من اصولا این ساعت روز خونه نیستن و تو خیلی از آپارتمان‌ها مث ما زباله‌ها رو سرایدار هر شب میاد جمع می‌کنه می‌بره بیرون و قاعدتا تمام هفته زباله‌های خشک رو نگه نمی‌داره تو ساختمون و قاعدتاتر بهتره سطل‌های مخصوص تفکیک زباله بذارن و این‌ها، خانوم شهرداری هم با روی خوش حرف‌ها رو گوش کرد و یادداشت کرد و گفت به اطلاعات مقامات مربوطه می‌رسونه و ممنون از پیشنهاداتم و خدافظ. من اما گیر کرده بودم توی روزهای عجیب و سخت بازیافت.
..
  



Friday, November 14

نشسته بودیم به حرف و چای و یک‌جور شرینی دارچینی که طعم اگزاتیک فوق‌العاده‌ای داشت. نشسته بودیم حرف می‌زدیم و بعد از ظهر جمعه بود و آفتابی کم‌جان خودش را پهن کرده بود روی میز و آن پایین، پایین پای‌مان، یک هواپیمای کوچک سفید ایستاده بود.

حالا، هربار که حرف می‌زنیم، انگار لایه‌ای برداشته می‌شود از روی تمام زنگارهای قدیم. زخم‌ها را نمی‌گویم، زنگارها را می‌گویم. حالا، لابه‌لای حرف‌ها، گاهی يادم می‌آید که قصه چی بود، که چی شد. حالا از خلال روزها و بعد از ظهر‌های کم‌‌آفتاب و چای و کیک دارچین، روایت جدید از قصه‌مان را تماشا می‌کنم انگار. انگارتر تمام آن سال‌ها داشتم هیچ هیچ‌چیز را نمی‌دیدم من. 

شیرینی دوم را سفارش می‌دهیم با چای، چای داغ. پسرک خدمت‌کار سیگار تعارف‌مان می‌کند و بیرون آفتابی‌ست، آفتابی کم‌جان. طعم عجیبی دارد این شیرینی. کمی گردو و بیشتر دارچین و یک‌جور مایه‌ی کِرِم‌طور که نمی‌دانم چیست اما به غایت مطبوع و خوش‌طعم است. یک‌جور طعم متفاوت و اگزوتیک. انگار روایت تمام آن سال‌ها باشد و حالای این روزهای آفتابیِ کم‌جان.

خانه که می‌رسم بهترم. گرم‌کن طوسی قرمزم را می‌پوشم می‌روم سراغ پختن شام، پنه‌ی آلفردو با خامه‌ی مبسوط. یقینا بهترم و یقینا‌تر دنیا امروز عصر جای بهتری‌ست.
..
  



Sunday, November 9

می‌خواهم بچه‌هایم را قورت بدهم

وارد مطب که شدم و سلام که کردم و پرسید خب چه خبر از آیدا، گفتم «می‌خوام بچه‌هامو بخورم دکتر». غش‌غش زد زیر خنده و گفت بشین به زبون لُری توضیح بده یعنی چی. شما وبلاگ‌نویسا مریضی‌هاتونم می‌پیچونین تو هزارتا کلمه‌ی عجیب غریب. گفتم دکتر اصن دارم از ایهام و استعاره استفاده نمی‌کنم، لیترالی می‌خوام بچه‌هامو بخورم. گفت از فرط خشم یا محبت؟ گفتم محبت. غش‌غش‌تر خندید که هااا، همون پس، چون علائم انسانی در خودت مشاهده کردی پنیک کردی و وقت اورژانس گرفتی ببینی چته. گفتم دکتر آخه... گفت بشین آیدا، داریم تو مسیر درست پیش می‌ریم.

تمام هفته‌ی قبلش فلج شده بودم. حاضر نبودم از خونه تکون بخورم. حاضر نبودم بچه‌ها لحظه‌ای از صفحه‌ی رادارم محو شن. اول فکر کرده بودم به خاطر ماجرای اسیدپاشی به‌ هم ریخته‌م، بعد که ادامه پیدا کرد اما، حسابی نگران شدم. تمام خونه رو سابیده بودم. همه‌جا رو برق انداخته بودم. یخچال پر بود از غذاهای مختلف و سالاد و ماست‌وخیار و سبزی‌خوردن و تیرامیسو و میوه و آب‌میوه‌ی طبیعی و الخ. صبح که صدای در میومد به نشانه‌ی رفتن بچه‌ها، قلبم مچاله می‌شد و استرس تمام مغزم رو پر می‌کرد تا وقتی دوباره کلید بندازن بیان تو. اگر ویتامین‌هاشونو نمی‌خوردن دنیا برام به آخر می‌رسید. نگاه‌شون که می‌کردم تمام دلم از فرط محبت می‌پیچید به هم و مدام حالت تهوع داشتم. دلم می‌خواست شبا بیان رو تخت من زیر پتوی من بخوابن. دلم نمی‌خواست از شعاع چند متری‌م دور بشن. کتاب‌مو برمی‌داشتم می‌رفتم تو اتاق یکی‌شون می‌شِستم به خوندن. عذاب وجدان داشتم که دارم پرایوسی‌شونو مختل می‌کنم و هم‌زمان از فرط عشق اشک تو چشام جمع می‌شد و دلم می‌خواست ساعت‌ها بشینم نگاه‌شون کنم. دلم می‌خواست از جام تکون نخورم و بچه‌ها هم از جاشون تکون نخورن و دنیا همون‌جا متوقف بشه. می‌دونستم که نمی‌شه بنابراین با اشتیاق غریبی دلم می‌خواست قورت‌شون بدم برشون گردونم تو شکمم تا بتونم کاملا ازشون محافظت کنم. اولاش فکر کردم تهوع دارم و این علاقه به خوردن بچه‌ها مال حالت تهوع‌مه. بعد که ادامه پیدا کرد اما، اشتیاق مفرط و میل غریب به محافظت از بچه‌ها، به خوردن‌شون و مواظب‌شون بودن تا ابد، پنیک کردم. تا حالا این درجه از رقت عواطف و احساسات رو تجربه نکرده بودم. احساس کردم دارم مدارج جدیدی از جنون رو در‌می‌‌نوردم و سریع زنگ زدم به تراپیست‌م.

نوید می‌گه همین یه قلمو کم داشتیم صبح به صبح زنگ بزنیم به بچه‌هات ببینیم خوردی‌شون یا نه.

تراپیست‌م می‌گه بالاخره بعد از بیست سال، داری از رییس پادگان بودن تغییر سِمَت می‌دی به مادر بودن. می‌گه این بهترین و انسانی‌ترین جمله‌ای بوده که تو این مدت ازت شنیده‌م. می‌گه تلاش‌های من و بچه‌ها جواب داده و بالاخره داری از موضع سوم‌شخص‌ت نسبت به مفهوم خانواده فاصله می‌گیری و داری خودت رو عضوی از خانواده حساب می‌کنی.

چند ماهی می‌شه که بچه‌ها هم می‌رن پیش تراپیست‌ام. تغییرات ایجاد شده هم طبعا محصول اونا و دکتر و شرایط محیطیه. چند ماهی می‌شه که دیگه صرفا قوه‌ی مقننه و مجریه نیستم. آدمی‌ام که صرفا مامور و معذور نیست. آدمه و تا حدی تابع شرایطه و تا حدی تابع اطرافیانه و داره سعی می‌کنه کمی منعطف باشه و این‌قدر همه‌چی رو با فاصله -انگار که جزئی از من نباشه- نگاه نکنه. همه‌چی جدیده برام، و نتیجه‌‌ش، هنوز که اوایل راهیم حتا، داره به یه جمع سه‌نفره‌ی خوب منجر می‌شه که تا قبل از این من توش عضو نبوده‌م انگار هیچ‌وقت. 

گاهی فکر می‌کنم کاش مامان‌های ما هم زمانی که ما نوجوون بودیم به فکر تراپی می‌افتادن؛ به فکر «کمک‌گرفتن».

«کمک گرفتن» و «روی کمک آدم‌ها حساب کردن» و «به کمک آدم‌ها اعتماد کردن» هم ازون مفاهیم جدیدیه که دارم روش کار می‌کنم. که اصلا گاهی فکر می‌کنم انگار تا قبل از این دو سه سال من زندگی نکرده‌م. که انگارتر اولین بارمه دارم با یک سری از مفاهیم بدیهی زندگی مواجه می‌شم. یه زمانی دم از «تجربه‌ی زیسته» می‌زدم، حالا اما پیش خودم فکر می‌کنم تجربه‌‌ی زیسته‌م کجا بود اصلا. تمام سی و پنج سال گذشته تو کلونی خود-ساخته‌م زندگی کرده بودم، با اِلِمان‌ها و قوانین و خط و مرزهای شخصیِ خود-ساخته‌م، و فکر می‌کردم دتس د لایف. کره‌ی شمالی‌ام از خودم.

حالا؟ حالا از قصر خیالی‌م اومده‌م بیرون و پاهام رو گذاشته‌م رو زمین و همه‌چیز برام تازگی داره هنوز. (بعله، چند ساله که همه‌چی برام تازگی داره. که اصلا من استاد کش دادن برهه‌‌های حساس کنونی‌ام و استاد کش دادن دوره‌های موقت کنونی به دوران جدید دائمی)! فلذا نگرانم تا پنجاه سالگی‌م هم هم‌چنان یه سری مفاهیم برام تازگی داشته باشن در زندگانی. چه رقیقم و چه دیرمه کلا.
..
  



Monday, October 20

درس‌هایی که آی‌اواس به من آموخت

 زنگ زده‌م به علیرضا، می‌پرسم مدل آی‌مک‌ت چیه؟ می‌گه اپل‌ه. خنگ عزیز دل من. هر چی از اون‌ور نابغه‌ست، از این‌ور راحته. می‌پرسم لااقل بگو چند اینچیه؟ می‌گه خیییلی بزرگه. از اطلاعات مفیدی که به‌م داده تشکر می‌کنم و زنگ می‌زنم به آقای اپل.

 رامین یه پستی نوشته در باب آی‌اواس و آرامشی که «همان‌همیشگی» به آدم می‌ده و لابد بین خطوط‌ش هم می‌خواسته از وفاداری و گارانتی و خدمات پس از فروش و الخ بگه که نگفته. طبق روال همیشه‌ش هم یکی دو تا نکته رو گفته و از بسط و تعمیم‌ش دررفته و همه‌چی رو واگذار کرده به هوش مخاطب.

 «از شما چه پنهان من یک درگیری مزمنی هم داشتم همیشه‌ی تاریخ بین آی‌اُاس و اندروید. بعد برای خودم هی نشستم تامل کردم و تاملات. که آی‌اُاس چقدر خود خود ایدئولوژی است، به همان همان‌همیشگی و آرامش خیال و جامعی. که بشینی برای‌ت یک پکیج آماده و کامل بیاورند و تو لم بدهی و فکر نکنی و پریشانی نکنی و همه‌ی آن‌چه به‌ترین است برای‌ت مهیا باشد. دل بدهی و امن و وفادار باشی که یکی آن بالا هست که به‌ترین‌ها را برای‌ت فراهم کرده. گیرم چهارتا چاله‌چوله هم داشته باشد. به کلیت‌ش می‌ارزد دیگر. آن طرف هیاهوی اندروید است و دلواپسی و هیجان و ریزریز تجربه‌های جالب و گوشی‌های رنگ‌ووارنگ هرروزه. جوری که هیچ‌وقت خیال‌ت راحت نیست که به‌ترین را دست‌ت گرفته‌ای.»

برای من اما آی‌اواس، بیش از اون‌که لذت «همان‌همیشگی» باشه، لذت تصمیم نگرفتنه. تصمیم نگفتن بین هزار و یک انتخاب ممکن. برای منی که یه عمر بین گزینه‌های مختلف می‌بایست تصمیم بگیرم و می‌بایست پای تصمیم‌ام بایستم و همیشه نگران باشم نکنه می‌تونستم تصمیم بهتری بگیرم که نگرفتم، آی‌اواس نقش آقای کا رو داره تو زندگی‌م. بهش اعتماد کامل دارم و بی‌که توی کارش دخالت کنم گذاشته‌م یه سری از تصمیم‌های مهم زندگی‌مو اون به جام بگیره، ساموار. ازش بازخواست نمی‌کنم، پرس و جو نمی‌کنم هم. فقط وقتی می‌گه فلان کار رو انجام بده انجام می‌دم و این‌که نباید به هزار و یک حاشیه فکر کنم برام به غایت لذت‌بخشه. می‌دونم یه آدم دیگه هست که مورد اعتمادمه و جام می‌تونه تصمیم بگیره. فوقش آدم مجبور باشه بین ۲۱ یا ۲۷ اینچ، یا گرافیک ۴ یا هشت انتخاب کنه. آی‌اواس گزینه‌ها رو به حداقل می‌رسونه و آرامشی که به من می‌ده از جنس «همون‌همیشگی» نیست از قضا، از جنس اعتماده. اعتماد به انتخابی که لزومن قرار نیست توی تمام دیتیل‌هاش منم دخیل باشم. لازم نیست سر از تمام ساز و کارش در بیارم. هست و حالش رو می‌برم. اصلن‌تر به عنوان یک دیتیل‌مانیتوریستِ گیک، اخیرا تصمیم گرفته‌م دیگه روی دیتیل‌ها نظارت نکنم. کارها رو بسپارم و اعتماد کنم. هنوز و هر روز با این وسوسه درگیرم که چک کنم دیتیل‌ها رو، مطمئن شم همه‌چیز به خوبی وقتی که خودم هستم انجام می‌شه یا نه؛ خودمو کنترل می‌کنم اما. آگاهانه و آی‌او‌اس‌طور اعتماد می‌کنم. حضور نگار، این روزا، خیلی کمک کرد به تمرین عدم نظارتم روی جزئیات. نگار از اون موجودات کم‌یابیه که حضورش تو همین یکی دو ماه بخش بزرگی از دغدغه‌هام رو حل کرده. نوع کار رو می‌شناسه و زبان کار رو باده و مسئولیت‌پذیره و در کسری از ثانیه اعتمادت رو جلب می‌کنه. می‌دونی با یه‌جور آی‌اواس طرفی. یا مثلاتر پَکی که با مرجان بستیم. روزای اول نشستیم استراتژی‌مون رو درآوردیم و بعد من رفتم پی کارم و الان یه پک شسته‌رفته دارم که مطمئن‌ام اگه قرار بود خودم انجام‌ش بدم بخش بزرگی از فضای ذهنی‌م رو اشغال می‌کرد و از باقی کارهام می‌موندم. اما ساز و کار مرجان و ادبیاتش جوری بود که اعتمامو جلب مرد و از نتیجه‌ش راضی‌ام. خلاصه که تمرین بزرگ این روزام، پیدا کردن آی‌او‌اس‌های دور و برمه. آدمایی که بتونی دربست به‌شون اعتماد کنی و مطمئن باشی از عهده‌ی کار برمیان، فوقش به قول رامین با دو سه تا چاله‌چوله.

 لذت دیگه‌ی آی‌اواس، سینک بودن تمام دیوایس‌های آدمه. از موبایل و آی‌پد گرفته تا لپ‌تاپ و آی‌مک. بی‌که حضور تو نقش پررنگی داشته باشه، سیستم‌ت رو که درست انتخاب کرده باشی، اجزای زندگی‌ت خودشون با هم چفت می‌شن. با هم معاشرت می‌کنن. با هم کنار میان. دیشب تو باشگاه، آقای کا اومده بود وایستاده بود بالای سرم که آفرین، چه حرکتات درست شده و چه داری خوب ورزش می‌کنی. بعد وسطای گپ زدنامون گفت فلانی رو دیده و با هم معاشرت کرده‌ن و شروع کرد به تعریف از اون آدم. در حالت عادی، در زندگی قبلی، همیشه نگران معاشرت و روبروشدن آدم‌های مختلف زندگی‌م بودم. این روزا اما، سیستم عامل‌ت که قابل اعتماد باشه، باقی آدمای زندگی‌ت خودشون بی‌دخالت تو با هم سینک می‌شن و تو لازم نیست هزار خرده‌رابطه رو مدام سنتز کنی و هندل کنی و الخ. علیرضا می‌گه با این رویه‌ای که در پیش گرفتی این روزا، یا می‌زنی همه رو می‌ترکونی یا واقعا داری شعبده‌بازی می‌کنی. خودمم نمی‌دونم هنوز. زمان جوابمو می‌ده. اما می‌دونم دیوایس‌هامو لااقل درست چیده‌م. اون وسطا چیزی که از خانواده‌ی اپل نباشه ندارم. هزینه‌ی زیادی داده‌م بابت‌ش، گرونن و لاکچری‌ان و متفاوتن و الخ، با هر برنامه‌ی معمول‌ای به راحتی کنار نمیان و زبان خاص خودشون رو دارن، اما عوضش محیط‌م رو آروم و قابل اعتماد می‌کنن. «همان‌همیشگی» هم که نباشن، اگه سیستم عامل‌شون درست‌درمون باشه، خودشون خیلی بالغانه می‌گردن راه سینک‌شدن‌شون با هم رو پیدا می‌کنن، بی‌دخالت من. و آخخخخ که چه این‌همه به جزئیات کار نداشتن، لذت‌بخشه برام این روزا.
..
  



Friday, October 17

00:00

از پشت مبلی که نشسته بود روش داشتم رد می‌شدم که بوی ادوکلن‌اش پیچید در مشامم. شانل بلو. ایستادم. دست‌هام را از دو طرف سر حلقه کردم دورش، همان‌جور که نشسته بود، از پشت، و بویش را بو کشیدم. سرش را کرد بالا رو به من که یه بوس بده ببینم کره‌بز. داشتم از پشت مبلی که نشسته بود روش رد می‌شدم که بوی ادوکلن‌اش پیچیده بود در مشامم ایستاده بودم دست‌هایم را از دو طرف حلقه کرده بودم دورش سرش را آورده بود بالا و یک جفت لب مرا برده بود به خاطرات سال‌های قبل، خاطرات بوی شانل بلو. و آخخخخ که هیچ هیچ هیچ‌چیز قدر طعم این یک جفت لب آشنای قدیمی مرا به ذات بوسه دوباره مؤمن نمی‌کند.
..
  




مرد رو به در خروجی دوید: «من از این خانه می‌روم.»
قهرمان یونس روی صندلی جابه‌جا شد: «کجا می‌روی؟ از خودت فرار می‌کنی؟ همه‌جا آسمان همین رنگ است.»
وهاب به ماه تمام، فراز کاج خیره شد: «این جماعت غربتم را به نهایت می‌رسانند.»
یونس تبسمی کرد: «پرتگاه انتها ندارد، مگر به فکرش نباشی. در گریختن رستگاری‌ای نیست. بمان و چیزی از خودت بساز که نشکند.»

خانه‌ی ادریسی‌ها --- غزاله علیزاده

Labels:

..
  




بروز آشفتگی در هیچ خانه‌یی ناگهانی نیست؛ بین شکاف چوب‌ها، تای ملافه‌ها، درز دریچه‌ها و چین پرده‌ها غبار نرمی می‌نشیند، به انتظار بادی که از دری گشوده به خانه راه بیابد و اجزاء پراکندگی را از کمین‌گاه آزاد کند.

خانه‌ی ادریسی‌ها --- غزاله علیزاده

Labels:

..
  



Thursday, October 16

دفتر قرمزه رو که شروع کردم، وبلاگه تحت‌الشعاع قرار گرفت طفلی. همه‌شم تقصیر دفتر قرمزه نیست البته. روال زندگی‌م خیلی تند شده این روزا. صد و هفت‌تا ای‌میل جواب‌نداده دارم و کلی کار نکرده و کلی هندونه‌‌بلندکردن هم‌زمان. دو سه هفته‌‌ای به کل وقت نمی‌کردم بشینم پای کامپیوتر. زندگی‌مم این‌قدر پراتفاق شده که اصن نمی‌دونم کجاشو بنویسم. دفتر قرمزه اما، شد وبلاگ مخفی‌م. تقریبا از همون شبی که علیرضا دادش بهم همیشه تو کیفمه و اول هر یادداشت‌ش یه شماره داره و دارم جوری می‌نویسم‌ش که انگار وبلاگ نیست. راحت‌ترم توش. فعلا بی‌سانسور می‌نویسم تا بعد ببینم چی‌کار می‌خوام بکنم باهاش. 

برنامه رو جوری چیده‌م که از شنبه لپ‌تاپ نبرم با خودم دیگه. حالم با خونه خوبه. برای گالری دو ست کامپیوتر خریده‌م و مهم‌ترین قدم این چند وقته تفکیک کامل گالری و زندگی‌ شخصی‌م بوده. الانم دو نفرم. یا حتا سه نفر. یکی‌م روزا می‌ره سر کار و گالری رو اداره می‌کنه، یکی‌م مامان و مدیر خونه‌ست و زندگی سه‌نفره‌مون رو ران می‌کنه معاشرت می‌کنه با جوجه‌ها آشپزی می‌کنه هم‌زمان هزارتا خواسته‌شون رو برآرده می‌کنه، یکی هم آیداست که اون وسطا دنبال شخصی‌سازی روزهای جدیدش می‌گرده. این روزا روزای پر کار دو نفر اوله. آیدا فعلا باید به اون دو تا کمک کنه تا ببینیم بعدنا کی می‌تونیم براش یه کمی وقت دست و پا کنیم. آقای کا معتقده روال زندگی‌م باید همین باشه و تا حالام که این‌جوری نبوده از تنبلی‌م بوده. من اما دلم برای آیدابودن‌ام تنگ می‌شه هی. برای تئاتر رفتن و مدام فیلم دیدن و زیر نور آفتاب ظهر کتاب خوندن و هیچ کاری نکردن. دلم برای وبلاگ و زندگی غیرواقعی تو ابرام تنگ می‌شه هم. تا حالا این‌همه واقعی زندگی نکرده بودم.

چند ماه پیش بعد از یه دوره‌ی زیادی واقعی، تصمیم گرفتم کمی خل‌خلیسم جادویی رو به زندگی واقعی تزریق کنم. اولش ترسیدم. گفتم با دم شیر بازی نکنم. اما دیدی آدم یه چیزایی که رد می‌کنه چه‌همه نترس می‌شه؟ چه یاد می‌گیره اصول زندگی واقعی رو هم به سخره بگیره؟‌ چه تحت تاثیر فیلما با کله می‌ره تو شیکم ماجراجویی و با خودش می‌گه فوقش نمی‌شه دیگه؟ الان وسطای یه ماجراجویی واقعی‌ام. دیگه ابزارم شعارای قشنگ دادن و قایم شدن پشت کلمه‌ها نیست. این‌دفه شمشیر کیل‌بیل دستمه. اولاش می‌ترسیدم، حالا اما ترسمم بفهمی‌نفهمی ریخته. دارم تو «ماجرا» زندگی می‌کنم. خدا می‌دونه این فیلمایی که دیده‌م آخر عاقبت‌مو به کجا برسونه.

خانواده‌ی محترم رجبی هم بی‌تاثیر نبوده‌ن تو روال اخیر زندگی‌م. آدمای انگشت‌شمار نازنینی که هر کدوم‌شون یه کوه بوده‌ن پشتم. تک‌تک‌شونو از همین وبلاگ دارم. مهم‌ترین دارایی‌ زندگی‌مه این وبلاگ و آدماش. هنوز غول چراغ جادومه و هنوز داره آرزوهامو برآورده می‌کنه.

کامیار می‌گه باید واسه خودت آرزوی جدید دست و پا کنی دختر. تو دفتر قرمزه نشستم پلان آرزوی جدیدمو نوشتم. هنوز می‌تونم تخیل کنم و هنوز می‌تونم سناریو بنویسم. نیشم باز شد. برای رسیدن بهش اما دهنم صافه.
 
برنامه‌م اینه که تو یکی دو ماه آینده کم‌تر وبلاگ بنویسم و بیشتر دفتر قرمزه. کنجکاوم ببینم چی از توش در میاد. ممکنه هم هیچ فرقی با وبلاگ نکنه‌ها. اما همون مقاومت در مقابل وسوسه‌ی پابلیش و همون حذف نگاه آبزرور حین نوشتن می‌تونه تجربه‌ی مهمی باشه برام. اونم برای منی که نوشتن فقط و فقط تو وبلاگ معنی می‌ده ولاغیر.

خونه سرد و آرومه. دو ماه از برنامه‌هام عقبم اما دارم حین عقب بودن طبق برنامه می‌رم جلو. «برنامه» ازون چیزاییه که وفادار بودن بهش جزو سخت‌ترین امور زندگی‌مه. یه سال باید وفادار بمونم. سخته اما تلاشمو می‌کنم.

در همین لحظه حس خیانت دارم به دفتر قرمزه. نوشتن تو وبلاگ بکارت دفتره‌رو داره زیر سوال می‌بره. دلم برای ادیتور بلاگر تنگ شده بود اما.

پر از نوستالوژی‌ام و پر از وسوسه و در کمال شگفتی، مث‌که هنوز پر از شهوت زندگی کردن‌ام. هاه.
..
  


Archive:
February 2002  March 2002  April 2002  May 2002  June 2002  July 2002  August 2002  September 2002  October 2002  November 2002  December 2002  January 2003  February 2003  March 2003  April 2003  May 2003  June 2003  July 2003  August 2003  September 2003  October 2003  November 2003  December 2003  January 2004  February 2004  March 2004  April 2004  May 2004  June 2004  July 2004  August 2004  September 2004  October 2004  November 2004  December 2004  January 2005  February 2005  March 2005  April 2005  May 2005  June 2005  July 2005  August 2005  September 2005  October 2005  November 2005  December 2005  January 2006  February 2006  March 2006  April 2006  May 2006  June 2006  July 2006  August 2006  September 2006  October 2006  November 2006  December 2006  January 2007  February 2007  March 2007  April 2007  May 2007  June 2007  July 2007  August 2007  September 2007  October 2007  November 2007  December 2007  January 2008  February 2008  March 2008  April 2008  May 2008  June 2008  July 2008  August 2008  September 2008  October 2008  November 2008  December 2008  January 2009  February 2009  March 2009  April 2009  May 2009  June 2009  July 2009  August 2009  September 2009  October 2009  November 2009  December 2009  January 2010  February 2010  March 2010  April 2010  May 2010  June 2010  July 2010  August 2010  September 2010  October 2010  November 2010  December 2010  January 2011  February 2011  March 2011  April 2011  May 2011  June 2011  July 2011  August 2011  September 2011  October 2011  November 2011  December 2011  January 2012  February 2012  March 2012  April 2012  May 2012  June 2012  July 2012  August 2012  September 2012  October 2012  November 2012  December 2012  January 2013  February 2013  March 2013  April 2013  May 2013  June 2013  July 2013  August 2013  September 2013  October 2013  November 2013  December 2013  January 2014  February 2014  March 2014  April 2014  May 2014  June 2014  July 2014  August 2014  September 2014  October 2014  November 2014  December 2014  January 2015