پشت در اتاق عمل که نشسته باشی، حوصله‌ی حرف زدن نداری. بغل‌دستی‌ت هم نداره. اشک ريختن‌ت هم نمياد. حوصله‌ی موبايل و آی‌پاد و کتاب و هيچ مديای ديگه‌ای هم نداری. نشستی شونه به شونه‌ی چندتا آدم، بی‌که يک کلمه با هم حرف بزنين. بی‌که تا حالا با هم حرف زده باشين حتا. تو اون سکوت و بی‌کلمه‌گی اما، يه جور هم‌دلی عجيب هست که وادارت می‌کنه بشينی همون‌جا و نری تو راه‌پله‌ها. حس تعلق می‌کنی. تعلق به جمعی که تا ده دقيقه پيش هيچ سهمی تو زندگی‌ت نداشته‌ن، اما به واسطه‌ی مردی که اون‌تو داره جراحی می‌شه حالا گره خوردين به هم. بعد اين هم‌دلی‌ئه عجيب آروم می‌کنه آدمو. بيش‌تر از هر حرف و کلمه‌ی ديگه‌ای. لابد برای همينه که آدم‌ها مراسم عزاداری‌شون هفت شبانه‌روز طول می‌کشه. بس‌که اون حس توی جمع‌بودگی به آدم آرامش می‌ده. بس‌که لازم نيست حرف بزنی و خودت رو و حس‌ت رو توضيح بدی. همه می‌دونن برای چی اون‌جايی. کسی سعی نمی‌کنه دل‌داری‌ت بده يا واقعيت رو دست‌کاری کنه. نه. مرگ و زنده‌گی و بيماری و سلامتی، هر کدوم به اندازه‌ی خودشون درست همون قدری که هست وجود دارن، لخت و عريان. و تو می‌دونی آدم کناردستی‌ت هم می‌دونه اينو. هيشکی با هيشکی تعارف نداره. ممکنه زير عمل بميره. ممکنه تا آخر عمر بينايی‌ش رو از دست بده. ممکنه فلج بشه. همه اينا رو می‌دونين و تو حتا حوصله نداری به سال‌های قبل فکر کنی و راهروهای دانشکده معماری ملی و بوفه‌ی دم دانشکده‌ی دندون‌پزشکی و الخ. دلت نمی‌خواد ياد کلاس‌های آخر شب بيفتی و کاست‌های شجريان و اون بسته‌‌هه که سه سال دير به دستت رسيد و هزار و يک اتفاق خورده‌ريز ديگه. پشت در اتاق عمل که نشسته باشی، يه‌هو ياد حس اون دوشنبه‌ی کذايی ميفتی. وسط جمعيتی بودی که همه ساکت و بی‌حرف انگشت‌هاشون رو وی-شده گرفته بودن بالا. سکوت بود و هم‌دلی بود که تو فضا موج می‌زد و آدم رو ناخوداگاه به کرنش وا می‌داشت. مهم نبود آدم کناری‌ت کيه و چی‌کاره‌ست. آدم بغل‌دستی‌ت هم مث تو مچ‌بند سبز داشت و همين کافی بود. آدم بغل‌دستیِ من هم مث من نشسته رو صندلی انتظار و سرش رو تکيه داده عقب، به ديوار. هر دو داريم ورود ممنوع روی در اتاق عمل رو تماشا می‌کنيم. هر دو چشم می‌دوزيم به دهن دکتر ببينيم مردی که اون‌تو جراحی شده چه‌قدر زنده می‌مونه. دکترِ اين‌جا هم مث همه‌ی دکترای دنيا هيچ توضيح اضافی نمی‌ده و مث هميشه می‌گه بايد تا فردا منتظر باشيم. مث تمام سريالا در اتاق باز می‌شه و يه تخت مياد بيرون که تنها هدف‌ش رسيدن به آی‌سی‌يوئه. اين آی‌سی‌يو هم مث تمام آی‌سی‌يوهای دنيا پرده‌هاش کشيده‌ست. ساعت چهار پرده‌ها رو می‌زنن کنار که من و چند نفر ناشناس ديگه بی يک کلمه حرف بريم وايستيم هر کدوم مريض خودمون رو تماشا کنيم. من نمی‌دونم مريض آقای کنار دستی‌م کيه. اما می‌بينم وقتی می‌خواد رد شه اونم اشک تو چشماشه و مهربون نگاهم می‌کنه و سر تکون می‌ده. هيچ کدوم از مريض‌های اون‌تو ما رو تماشا نمی‌کنن. هيچ کدوم نمی‌دونن که ما اين‌جاييم حتا. همه طاق‌باز خوابيده‌ن و رو صورت‌هاشون ماسک تنفسه و قطره قطره وصلن به دنيا. اين پشت کسی از من نمی‌پرسه کی‌ام و چی‌کاره‌ی مريض‌ام. اين‌جا يه آقايی که نمی‌دونم کيه مياد دست‌شو می‌ذاره رو شونه‌م ‌و يه آب‌ميوه می‌ده دستم.

Archive:
March 2006  April 2006  May 2006  June 2006  July 2006  August 2006  September 2006  October 2006  November 2006  December 2006  January 2007  February 2007  March 2007  April 2007  May 2007  June 2007  July 2007  August 2007  September 2007  October 2007  November 2007  December 2007  January 2008  February 2008  March 2008  April 2008  May 2008  June 2008  July 2008  August 2008  September 2008  October 2008  November 2008  December 2008  January 2009  February 2009  March 2009  April 2009  May 2009  June 2009  July 2009  August 2009  September 2009  October 2009  November 2009  December 2009  January 2010  February 2010  March 2010  April 2010  May 2010  June 2010  July 2010  August 2010  September 2010  October 2010  November 2010  December 2010  January 2011  February 2011  March 2011  April 2011  May 2011  June 2011  July 2011  August 2011  September 2011  October 2011  November 2011  December 2011  January 2012  February 2012  March 2012