چه‌جوری می‌شود که چی‌بپزم از چی‌بپوشم پيشی می‌گيرد

جلوی آقای نون سنگک‌ای مکث می‌کنم. اين مکث يعنی نه که مردد باشم نون بخرم يا نه‌ها، نه؛ يعنی شام چی داشته باشيم که با نون سنگک بشه خورد، علی‌رغم اين‌که يکی از سخت‌ترين کارای دنيا، هندل کردن يه نون سنگک داغه. شب نمی‌شه قورمه‌سبزی يا زرشک‌پلو با مرغ خورد. امشب شبِ استيک و بيفتک و پاستا و شنيتسل هم نيست. حتا شب سبزی‌خوردنای پاک‌کرده‌ی عباس آقا هم نيست، چه برسه به سبزی‌های تيره و خشن دکتر بيژن. اصن هر آدمی بايد درصدِ ترکيبی سبزی‌خوردن خودش رو داشته باشه. چه‌قدر شاهی با چه‌قدر ريحون، با چندتا ترب‌چه، با چند پر نعناع که آدم نصفه‌شبی واسه دوتا ليوان موخيتو دربه‌در خيابونا نشه -سلام عطا-. وقت دلمه‌ی فلفل‌گوجه‌بادمجون نداريم امشب، باشه برای شبای بعد -بعله الی خانوم، چی فک کردین شما-. بايد يه چيزی درست کنم که سه سوته آماده بشه و احتياج مبرمی به نون سنگک داشته باشه. همين‌جوری که گوشی تلفن رو با گوش و شونه‌م نگه‌داشته‌م، نصف پيازو رنده می‌کنم و نصف ديگه‌شو ساتوری. تفت‌ش می‌دم با فلفل دلمه‌ای و گوجه‌ی خورد شده و رب و يه پر زعفرون، همون‌جور يه دستی. هويج و سيب‌زمينی استامبولی‌ها رو خورد می‌کنم توش. اين سيب‌زمينی استامبولی هم ازون موجودات نازنين روزگاره، فقط حيف که پوست کندنش کار سختيه. آب می‌ريزم روشون و در قابلمه رو می‌ذارم. سبزی خوردنا رو می‌ريزم تو آب. گوشی رو با اون يکی شونه‌م نگه می‌دارم و دست‌کش دستم می‌کنم. کباب‌تابه‌ای و کوفته قلقلی با اين‌که خوش‌مزه‌ن، اما بوی گوشت و پيازشون رسمن تا سه روز می‌مونه رو دست آدم. گوشتا رو قلقلی می‌کنم. يه چی می‌گی که می‌زنم زير خنده، دو تا قلقلی پخش می‌شن کف آشپزخونه. يه دور آب سبزيا رو عوض می‌کنم. دوتا خيار خورد می‌کنم تو کاسه قرمزه، روش ماست می‌ريزم. هود رو روشن می‌کنم بوی پيازداغ بره. پنجره تا ته بازه. يخ کرده‌م. قلقليا رو می‌ريزم تو آبِ جوش‌اومده. نمک و فلفل و فيلان. سبزيا دور سوم، با مايع ضد عفونی. حواسم پرتت نشه بمونن سياه شن. شيش‌هفت‌تا آلو و يه مشت غوره و يه خورده ديگه نمک و خلاص. می‌چِشم. رقيقه و جانيفتاده، اما همه‌چی‌ش اندازه‌ست. سبزيا رو پهن می‌کنم رو پارچه آب‌شون بره. يه مشت سبزی رو ساتوری می‌کنم می‌ريزم تو ماست و خيار، با يه پَر گل و چند تا تيکه گردوی خورد شده. ماست و خيار با سبزی خوردنِ تازه يعنی خودِ زندگی رسمن. گردن‌ام بی‌حس شد الاغ، ولم کن برم ديگه. آب‌های بغل سينک‌و با دستمال خشک می‌کنم. دو سه ديقه می‌شينم لب پنجره تا ته حرفامون جمع شه. هوا خنک و نم‌داره. دلم نمياد چايی بريزم. هود رو خاموش می‌کنم. دوست دارم آشپزخونه بوی غذای تازه و داغ بده، با نون سنگک. خونه زنده‌ست. می‌رم لباسامو عوض کنم.

Archive:
March 2006  April 2006  May 2006  June 2006  July 2006  August 2006  September 2006  October 2006  November 2006  December 2006  January 2007  February 2007  March 2007  April 2007  May 2007  June 2007  July 2007  August 2007  September 2007  October 2007  November 2007  December 2007  January 2008  February 2008  March 2008  April 2008  May 2008  June 2008  July 2008  August 2008  September 2008  October 2008  November 2008  December 2008  January 2009  February 2009  March 2009  April 2009  May 2009  June 2009  July 2009  August 2009  September 2009  October 2009  November 2009  December 2009  January 2010  February 2010  March 2010  April 2010  May 2010  June 2010  July 2010  August 2010  September 2010  October 2010  November 2010  December 2010  January 2011  February 2011  March 2011  April 2011  May 2011  June 2011  July 2011  August 2011  September 2011  October 2011  November 2011  December 2011  January 2012  February 2012