«فاصله‌ی شخصی» اصطلاحی‌ست که در اصل توسط هایدگر برای مشخص ساختن فاصله‌ی ثابتی که اعضای گونه‌های غیرتماسی را از هم جدا می‌کند به کار برده شد. شاید بتوان آن را محیط یا حباب حفاظتی کوچکی فرض کرد که یک موجود زنده بین خود و دیگر موجودات نگه می‌دارد.
بُعد پنهان --- ادوارد تی. هال

هر آدمی برای خودش یه حباب داره. کوچیک یا بزرگ. بعضی آدما حواس‌شون هست که وارد حبابِ تو نشن، بعضیا نیست. مثلن فلان‌جا طرف داره راجع به یه مسأله‌ی جدی باهات حرف می‌زنه، ولی اون‌قدر اومده نزدیک و اون‌قدر پاشو گذاشته تو حباب، که نفس‌ش بدون این‌که وقت کنه در فضا پراکنده شه صاف می‌ره تو دماغ تو. که هر کی از پشت نگاتون کنه فک می‌کنه دارین هم‌دیگه رو می‌بوسین. یعنی میاد تو دو-سه سانتی‌متریِ صورتت موقع حرف زدن. یا چه می‌دونم دارین خونه متر می‌کنین و در مورد پروفیل پنجره صحبت می‌کنین، هم‌چین میاد در دو سانتی‌متری‌ت وای میسته که هر کی از دور نگاه کنه فک می‌کنه فال این لاوین. مجبور می‌شی حین کار و حین معاشرت و چه و چه، روزی صدبار خودتو بکشی عقب، خودتو بکشی کنار.

هر آدمی در زندگانی، علاوه بر این حباب فیزیکی، یه حباب شخصیِ دیگه هم داره. حبابی که شامل یه سری دیتیل‌های شخصی روزانه‌ست. خصوصی و غیرخصوصی. بعضی آدما حباب‌شون کوچیکه. می‌تونی خیلی به‌شون نزدیک شی. می‌تونی حتا بچسبی به پوسته‌ی حباب، بی‌که فضاشونو تنگ کنی، بی‌که احساس خفه‌گی کنن. بعضیا اما شعاع حباب‌شون زیاده. دل‌شون نمی‌خواد کسی رو راه بدن اون‌تو. دل‌شون نمی‌خواد هر کی از راه رسید سرشو بندازه پایین بیاد تو.

تشخیص این‌که حباب هرکس چه‌قدره، کار ساده‌ای نیست، قبول؛ اما اون‌قدرها هم سخت و بعید نیست. یه‌خورده هوش لازم داره و یه‌خورده دقت و یه‌خورده ملاحظه و یه‌خورده احتیاط. آقای نویسنده‌ی کتاب می‌گه تو روابط غیرخصوصی (رابطه‌ی خصوصی رو شامل همسر و پارتنر می‌دونه) شرط ادب حکم می‌کنه به لحاظ فیزیکی وارد حباب شخصیِ آدم‌ها نشی. موقع حرف زدن، نشستن، غذا خوردن و الخ فاصله‌ی لازم فیزیکی رو مراعات کنی. حالا اگه یکی رفیق صمیمی‌ته و خودش با بادی-لنگویج‌ش تو رو دعوت می‌کنه توی حباب، طبعن بحث‌ش جداست. اما آداب معاشرت اجتماعی اقتضا می‌کنه که هر آدمی مراعات حبابِ شخصی بغل‌دستی‌ش رو بکنه. که آدما مجبور نشن مدام خودشونو بکشن عقب، خودشونو بکشن کنار.

آقای نویسنده اضافه می‌کنه آدما باید حواس‌شون به حباب‌های شخصیِ غیرفیزیکی هم باشه. پرسیدنِ بعضی سوال‌ها، دونستنِ بعضی دیتیل‌ها، اظهارنظر کردن در مورد یه سری چیزا، از حوزه‌هایی‌ان که ممکنه جزو حباب‌های شخصیِ آدما محسوب شن. ممکنه جزو خط قرمزهای طرف مقابل باشن. درسته که تشخیص این حد و مرز کار سختیه، اما نشانه‌ی هوش و بلوغِ آدمه‌ست. این‌جوری باعث می‌شه آدما تو رابطه مجبور نشن مدام خودشونو بکشن عقب، خودشونو بکشن کنار.

Archive:
March 2006  April 2006  May 2006  June 2006  July 2006  August 2006  September 2006  October 2006  November 2006  December 2006  January 2007  February 2007  March 2007  April 2007  May 2007  June 2007  July 2007  August 2007  September 2007  October 2007  November 2007  December 2007  January 2008  February 2008  March 2008  April 2008  May 2008  June 2008  July 2008  August 2008  September 2008  October 2008  November 2008  December 2008  January 2009  February 2009  March 2009  April 2009  May 2009  June 2009  July 2009  August 2009  September 2009  October 2009  November 2009  December 2009  January 2010  February 2010  March 2010  April 2010  May 2010  June 2010  July 2010  August 2010  September 2010  October 2010  November 2010  December 2010  January 2011  February 2011  March 2011  April 2011  May 2011  June 2011  July 2011  August 2011  September 2011  October 2011  November 2011  December 2011  January 2012  February 2012