انگار برای اولین بار است که دارد دوزاری‌های زندگی‌ام یکی2 می‌افتد. دارم خود-شکافی می‌کنم. واقع بینانه. نتیجه؟ افتضاح. کشف جدید امشب‌ام این بود که فهمیدم تمام این سال‌ها چی را با چی معامله کرده بودم. خیلی از دلایل‌ام، دلایل منطقی تمامِ این سال‌ها، حالا اسم‌شان شده بهانه‌های محکمه‌پسند. چطور؟ این‌جوری که کشف کردم تمامِ این سال‌ها را داده بودم که اتاقی از آنِ خود بخرم. که یک تریتوریِ مطلق داشته باشم. که مالک و فرمان‌روای مطلق سرزمین خودم باشم. قبلن‌ها فکر می‌کردم از آن آدم‌هام که «دو پادشاه در اقلیمی نگنجند». حالا می‌بینم بدتر، اصولن جز در ملک مطلق خودم نمی‌گنجم. طاقت خیلی چیزها را دارم، طاقت پادشاه نبودن را اما نه. حتا حال این پادشاه‌های مادام‌العمر را دارم درک می‌کنم. مثل کابوس می‌ماند لعنتی. که یک روز بیدار شوی و ببینی دیگر پادشاه نیستی. شده‌ای شهروند یک مملکت دیگر. فارغ از چند و چونِ مملکت جدید، من آدم شهروند-بمان‌ای نیستم. خلق و خوی شهروندی و کارمندی و سازگاری ندارم. امشب حتا نزدیک بود به این نتیجه برسم که تمام این پانزده سال را با همین تاج و تخت پادشاهی تاخت زده بودم. نرسیدم خدا را شکر. اما راستش در همین حوالی‌ام. دارم سعی می‌کنم خودم را دل‌داری بدهم. نمی‌شود اما. ذهن فاجعه‌سازم سوژه‌ی جدید پیدا کرده و مثل بنز دارد کار می‌کند. اول خیال کردم ممکن است ذهنم را و ذهنیت‌ام را کمی تعدیل کنم. بعد دیدم نه، دارم دنبال راه‌کار می‌گردم برای خلاصی از این وضعیت. برای شهروند نماندن. پادشاه یک جای دیگر شدن. تا این‌جا هنوز مشکل زیادی با خودم نداشتم. اما راه‌حل‌هایم را که مرور کردم، دیدم اوه2، از هیچ راه و کاری روگردان نیستم انگار. قادرم سرم را بیندازم پایین و بروم جلو و تا رسیدن به هدفم به هیچ چیز دیگر فکر نکنم. به هر قیمتی. از آدم‌های به هر قیمتی باید ترسید. به هر قیمتی امری‌ست نسبی. یک جاهایی خوب است، یک جاهایی بد. برای من، منِ الان، نیمه‌ی بدش سنگین‌تر است. تا زمانی که توی رودروایستی باشم با خودم و نیمه‌ی عاقل‌ام حرف بزند، همه‌چیز خوب پیش خواهد رفت. اما وقت‌هایی که مجبورم روی دستِ خالی بلوف بزنم، گاهی توپِ سنگین می‌زنم. یک بار قبلن‌ها همین کار را کرده‌ام که الان این‌جام. خودم را می‌شناسم که می‌گویم. به‌تر است آدم‌ها یک مرزی داشته باشند که از رد کردن‌اش بترسند. به‌تر است آس و شاه دست‌شان باشد که لااقل کمی ملاحظه کنند، کم‌تر ریسک کنند. Damaged people are dangerous because they know they can survive. نترس بودن برای منِ این روزها عجالتن معقول به نظر نمی‌رسد.

Archive:
March 2006  April 2006  May 2006  June 2006  July 2006  August 2006  September 2006  October 2006  November 2006  December 2006  January 2007  February 2007  March 2007  April 2007  May 2007  June 2007  July 2007  August 2007  September 2007  October 2007  November 2007  December 2007  January 2008  February 2008  March 2008  April 2008  May 2008  June 2008  July 2008  August 2008  September 2008  October 2008  November 2008  December 2008  January 2009  February 2009  March 2009  April 2009  May 2009  June 2009  July 2009  August 2009  September 2009  October 2009  November 2009  December 2009  January 2010  February 2010  March 2010  April 2010  May 2010  June 2010  July 2010  August 2010  September 2010  October 2010  November 2010  December 2010  January 2011  February 2011  March 2011  April 2011  May 2011  June 2011  July 2011  August 2011  September 2011  October 2011  November 2011  December 2011  January 2012  February 2012