این روزها، علی‌رغم سختی‌شان، علی‌رغم همه‌ی ترس‌های یواشکی‌م، ترس‌هایی که نمی‌شود و نباید ازشان پیش کسی حرف بزنم، روزهای خوبی‌اند. به جز لحظاتی که به دخترک فکر می‌کنم. همین که کتاب و دفترم را بگذارم توی کیفم، بزنم بیرون، بروم سروقت کارهایی که باید بکنم، و بدانم دارد اتفاق می‌افتد، دارم اتفاق را می‌اندازم، خوبم. به جز وقت‌های دخترک. لعنتی در کسری از ثانیه می‌آید مثل گربه جا خوش می‌کند توی بغل آدم. نمی‌توانم فکرش را نکنم. نفس کم می‌آورم. باقیِ وقت‌ها اما خوبِ خوبم.

خوبِ

خوبِ

خوبم.

.

.

.

هه. بعضی وقت‌ها آدم دلش مستی مُدام می‌خواهد. باقیِ وقت‌ها همه‌اش حرف مفت است.

Archive:
March 2006  April 2006  May 2006  June 2006  July 2006  August 2006  September 2006  October 2006  November 2006  December 2006  January 2007  February 2007  March 2007  April 2007  May 2007  June 2007  July 2007  August 2007  September 2007  October 2007  November 2007  December 2007  January 2008  February 2008  March 2008  April 2008  May 2008  June 2008  July 2008  August 2008  September 2008  October 2008  November 2008  December 2008  January 2009  February 2009  March 2009  April 2009  May 2009  June 2009  July 2009  August 2009  September 2009  October 2009  November 2009  December 2009  January 2010  February 2010  March 2010  April 2010  May 2010  June 2010  July 2010  August 2010  September 2010  October 2010  November 2010  December 2010  January 2011  February 2011  March 2011  April 2011  May 2011  June 2011  July 2011  August 2011  September 2011  October 2011  November 2011  December 2011  January 2012  February 2012  March 2012