یه روزی رسید که یه‌هو همه‌چی رفته بود روی دور تند و مجبور شده بودم همه‌ی زندگی‌مو به‌هم بریزم و خیلی چیزا رو برای اولین بار شروع کنم به تجربه. یه روزی رسید که ده‌تا هندونه برداشته بودم با یه دست، چون چاره‌ای نداشتم و اگه با کله نمی‌رفتم وسط معرکه، دیگه ممکن بود هیچ‌وقت جرأت‌شو پیدا نکنم. ده‌تا هندونه برداشتم با یه دست و با کله رفتم وسط معرکه، اما حالا که گذشته می‌تونم این‌جا اعتراف کنم که مث اسب ترسیده بودم بی‌که حتا بتونم جایی اعتراف کنم که آقا من می‌ترسم. اون وسط خیلیا بودن که سعی می‌کردن بهم قوت قلب بدن، یه پیچ گنده بود اما سر راه، که با همه‌ی مسیر فرق داشت. یه پیچ بزرگ بود سر راه، سر یه جاده‌ی عجیب که تا حالا نرفته بودم و هیچ‌کدوم از دوروبری‌هام نرفته بودن هم. قوت قلب دادن هیچ‌کدوم‌شون به کارم نمیومد. اعتمادمو جلب نمی‌کرد. یه روزی رسید که من عبارت بودم از یک زنِ ترسیده، ایستاده سر یک پیچ بزرگ و جدید تو زندگی‌م، بی‌که بدونم چی‌کار کنم. از معدود جاهای زندگی‌م بود که اون‌همه مردد بودم و اون‌همه ترسیده. یه بعدازظهر، یه بعدازظهرِ آخر هفته تلفن‌م زنگ زد، تلفنی که دوهفته‌ی تمام منتظرش نشسته بودم. همه‌ی بقیه‌ی زندگی‌م بسته شده بود به اون تلفن. دل تو دلم نبود و هیچ تخمینی نداشتم از این‌که ممکنه جوابم چی باشه.

صداش پشت تلفن یه زنگ خاصی داره. با همون لحن همیشگیِ آیداااااا گفتن‌ش. این زنگ صدا، به تنهایی حال منو خوب می‌کنه. بشاش و پرانرژی. از همون اولین بار که دیدمش، با خودم گفتم عجب آدم جالبی. از معدود آدم‌های جالبی بود که با ادامه‌ی معاشرت‌مون هم‌چنان جالب موند. آشتی کردنم با زن‌ها با این آدم شروع شد.

صداش سرحال بود با همون زنگ خاص. با همون لحن همیشگی آیدااااا گفتن‌ش. زنگ صداش حال‌مو خوب کرد. بشاش و پرانرژی. گفت «هستم، حالا چی‌کار باید بکنیم؟».

آشتی کردنم با زن‌ها با این آدم شروع شد.

اون پیچ رو رد کردم. نه که تنهایی، نه؛ سر اون پیچ من یه زنِ ترسیده بودم که نشسته بود به جاده‌ی بی‌چشم‌انداز نگاه می‌کرد و دو هفته‌ی تمام منتظر یه تلفن مونده بود، تا این‌که صاحب اون صدای پرانرژی اومد، زد پشتم که بریم؟ بریم. راه افتادم تو جاده، فقط به اتکای همون صدا، بی‌که خودش بدونه. اولای جاده همه‌چی سخت و عجیب بود. هربار نزدیک بود پشیمون شم و تا دیر نشده برگردم به زندگیِ بی‌ریسکِ گارانتی‌شده‌ی قبلی‌م، یه صدای بشاش و پرانرژی از آسمون نازل شد و بی‌که خودش بدونه با اون زنگ جادویی و اون آیدااای کش‌دار، منو از تو مه کشید بیرون.

هنوز، هربار که شماره‌ش میفته روی صفحه‌ی موبایل، لحن صداش که می‌پیچه توی گوشی، یه انرژیِ نامرئی تزریق می‌شه تو رگ‌هام. عجیب این آدم و پشتیبانی‌ش شده مقیاس عالم و آدم برای من، بی‌که خودش بدونه.

یادم باشه یه روز که بزرگ شدم، یه جایی سر یه پیچ بزرگ، بی‌هوا بی‌که خودم حواسم باشه، بزنم رو شونه‌ی زنی که ترسیده و مردد ایستاده اون‌جا، و با یه لحن مطمئن و سرخوش بگم: بریم؟ بزن بریم و بعد با همین یه جمله سرنوشت اون رو عوض کنم.

Archive:
March 2006  April 2006  May 2006  June 2006  July 2006  August 2006  September 2006  October 2006  November 2006  December 2006  January 2007  February 2007  March 2007  April 2007  May 2007  June 2007  July 2007  August 2007  September 2007  October 2007  November 2007  December 2007  January 2008  February 2008  March 2008  April 2008  May 2008  June 2008  July 2008  August 2008  September 2008  October 2008  November 2008  December 2008  January 2009  February 2009  March 2009  April 2009  May 2009  June 2009  July 2009  August 2009  September 2009  October 2009  November 2009  December 2009  January 2010  February 2010  March 2010  April 2010  May 2010  June 2010  July 2010  August 2010  September 2010  October 2010  November 2010  December 2010  January 2011  February 2011  March 2011  April 2011  May 2011  June 2011  July 2011  August 2011  September 2011  October 2011  November 2011  December 2011  January 2012  February 2012  March 2012