The confessions of a delusional mind

2012-01-22T20:32:00.001+03:30

اباو د کلاودز

سه تا دیسکه. شفاف. سرخابیِ شفاف. گرد نیستن. انگار سه تا مربع باشن که چارگوشه‌شون فارسی-بُر شده باشه. رو هم نچسبیده‌ن. فاصله دارن از هم. کم. از اولی صدای موزیک پخش می‌شه. آلبوم واقعه. از سقف. بی‌هیچ نویز و صدای محیطی. دومی؟ تصاویر چار-پنج سالگی‌م. فریم-فریم. یه سری دیتیل. از سومی؟ تصاویر دوران چارم-پنجم دبستان. شارپ. با مشخصات کامل. من؟ اون حجم فضای خالیِ بین این سه تا صفحه‌ی موازی‌ام. گاهی می‌چسبم به سقف، تصاویر دو تا دیسک دوم و سوم رو که میفته رو هم تماشا می‌کنم. شارپ و پر از جزئیات. یه پاندا. نقش بیضیِ نامنظم سیاه چشم یه پاندا. برمی‌گردم به مدرسه. دبستان طلوع. روپوش سورمه‌ای با چارخونه‌های سفید سورمه‌ای. جورابای سفید. پرده‌ی سبز ضخیم دم در. زمین والیبال. اون نقش پاندا به یه چیزی باید وصل شه. از سقف رد می‌شم می‌رم تو لیست مدرسه. می‌گردم. صدای موزیک، بم و قاطع. یه چیزی قل‌قل می‌کنه. یه کام عمیق. باکره شدی انگار. نه، نه. باکره غلطه. آکبند شدی. تازه از تو جعبه درت آوردن. هیچ بو و مزه‌ی شخصی نداری. دوست دارم این‌جوری‌تو. لیست مدرسه. یکی که مستقیم وصل می‌شه به پاندا. خودنویس. خطش خیلی خوب بود. همیشه اولای لیست مدرسه بود. غزاله احمدمخبری. چاق بود. شبیه پاندا. کاش نامجو می‌خوند. ریتم تنم با موزیک هم‌خوان می‌شه. دیتیل زوار درهای کمد. نقش روی کتاب. تهران‌پارس. قوطی حلواارده. کنج قوطی‌ای تو. ازون شیش‌ضلعیای پلاستیکی. نشستی کنج قوطی سرتو گرفتی بین دستات. زل می‌زنم تو چشمات. داری سعی می‌کنی حرفامو به خاطر بسپاری. فکر می‌کنی مستم. مست نیستم. تلاشت بیهوده‌ست. برمی‌گردم رو سقف. تصاویر دیسک سوم. تصویرا از تو گوشم میان بیرون. عین نور دو تا پروژکتور ضعیف. داغ و مخروطی شکل. سایه‌شون میفته رو دیوار. می‌خوام برگردم تماشاشون کنم. دستات نمی‌ذارن. نامجو می‌خونه. داری ازم حرف می‌کشی. می‌رم سراغ دیسک اول. تمرکز می‌کنم رو صدا. باقی‌ش یادم می‌رن. ندا. سارا. حمید. فیلتر می‌کنم خودم رو. صدای قل‌قل. تکون نمی‌خوری. دو سانت بالاترم من. صورت‌ها قاطی می‌شن. یه جایی ته ذهنم حواسش هست. حواسش به اسما هست. دیسک دوم. یه عروسک بادکردنی، لب دریا. موهام دمب موشیه. با کش سر آلبالویی قرمز. داری ترکم می‌کنی. کاش صبر کنی کمی. جا نمونم تو این عدد چهار، با این فونت قدیمی و خسته و تیز؟ با این دل رمیده.

2012-01-22T19:18:00.000+03:30

برای اولین بار فیس‌بوک میارتش تو لیست فرندزام. زیر اسمش نوشته یه دونه دوست مشترک. رو اسمه کلیک می‌کنم. همون یه دونه آدمِ مشترکمون هم خواهرمه. کل رابطه رو توصیف می‌کنه این تصویر. هفت سال شیفته‌گی بی‌که اشتراکی توش باشه. بی‌که حتا یه دوست، یه فیلم، یه فولدر مشترک داشته باشیم با هم.

2012-01-18T15:02:00.000+03:30

دخترک امتحان آمادگی دفاعی داشته، اومده می‌گه سؤال داده بودن سه تا از فعالیت‌های سیاسی ب.س.یج رو بنویسین، من لجم گرفته بود هیچ سؤالی رو بلد نبودم، سومین موردشو نوشتم کشتن مردم.

مدرسه‌ی خوبی که وسط سال یه بچه اخراجی رو قبول کنه سراغ دارین؟

2012-01-14T12:12:00.000+03:30

لُل را، به نقل از خانم اشتاین، برده‌اند به اس.تالا. در آن‌جا، طی هفته‌های متمادی بی‌آن‌که قدم به بیرون بگذارد، توی اتاقش مانده است...

می‌گویند که درماندگیِ لُل نشانه‌هایی از رنج داشته. ولی از رنجِ بی‌محمل مگر می‌شود چیزی گفت؟

شیدایی لُل.و.اشتاین --- مارگریت دوراس

2012-01-13T22:40:00.000+03:30

کویر کادر نداشت، تربیت من هم... فکر می‌کنم علت این‌که من هیچ‌وقت به عکاسی رو نکردم همین بوده‌ است: کادر. من عادت نداشتم داخل کادر بروم. از جاهایی که نگاه من آمده بود، آن جاها از کادر سر می‌رفتند. و تجاوز از کادر را هم، همان جاها به من آموخته بودند: کویر از کادر سر می‌رفت، نگاه من هم.

«برعکس»، یدالله رؤیایی، مجله‌ی اینترنتی هست

2012-01-13T22:11:00.000+03:30

دارم عددها رو جمع و تفریق می‌کنم. یه کاسه میوه‌ی خشک رو میز کنار دستمه. هرازگاهی بی‌که نگاه کنم، یکی‌شونو برمی‌دارم شروع می‌کنم به گاز زدن. همین‌جور ریزریز. سرم تو ورقامه. یه‌ گاز کوچیک. یه‌هو یه مزه‌ی گرم و عجیب. یه مزه‌ی گس، گس و داغ. یه مزه‌ای که اولین بارمه، که تا حالا نچشیدمش. میوه‌هه رو نگاه می‌کنم. یه برش طالبیه. یه برش طالبی سبز. دوباره یه گاز کوچیک. دوباره یه موج گس و داغ. این مزه‌هه عجیب داره منو درگیرِ خودش می‌کنه. به طرزِبی‌ربطی داره تهِ مغزم وصل می‌شه به یه تصویر. به یه تک-فریم. بیرونِ درِ یه آسانسور. یه آسانسورِ پیر. دری که چارتاق بازه. یه نورِ نارنجیِ تیره افتاده تو راهرو.این مزه‌ی گس و عجیب تهِ مغزم صاف وصل می‌شه به آغوشِ پشتِ اون در، خیلی مستقیم، خیلی بی‌ربط.

2012-01-13T18:34:00.000+03:30

خیلی فیلم‌های هیجان‌زده‌ای از دیشب به جا مانده که مایلم به آقای رئیس زورق بفروشم‌شان.

2012-01-07T22:27:00.000+03:30

می‌خواهم بگویم کلن مسوولیتِ چیزها را داشتن، مسوولیتِ یک‌نفره‌ی چیزها را داشتن وضعیتِ ناجوری است. خستگی می‌آورد، پای چشم آدم را کبود می‌کند. چه برسد به آدم‌ها.
[+]

2012-01-06T00:00:00.000+03:30

عین تَرک کردنِ سریال می‌مونه. یا اصن ترک کردن هر کوفت دیگه‌ای. روزای اول هی می‌گی یه اپیزود دیگه هم ببینم، فقط یه اپیزود دیگه، فقط یکی. روزای بعد سعی می‌کنی هی کم‌ترش کنی، هی سرتو به چیزای مختلف گرم کنی، هی از جلوی تلویزیون رد نشی. بعد اما مدام فکر کنی آخخخخ که چه خوب بود الان می‌شد ولو شم پای تلویزیون یکی دوتا اپیزود ببینم، یعنی آخخخ. بعد هی خودتو می‌زنی به اون راه. هی خودتو می‌زنی به در و دیوار. که یعنی هیچی نیست. که یعنی حالا این نشد یکی دیگه. که حالا این‌همه چیز، این‌همه آدم. بعد اما یه‌هو مچ خودتو می‌گیری که سر شب سه بار رفتی موبایل‌تو چک کردی نکنه اس‌ام‌اس اومده و نشنیدی، هنوز. که وسط نوشتن مشقات هی موبایله رو روشن کنی که نکنه، هنوز. که وقتای مستی موبایل‌تو شوت کنی ته کیفت که دم دستت نباشه، که نکنه. آخخخخ که نکنه. هی تصمیم کبرا، هی تصمیم کبرا. نمی‌شه اما. خودت می‌دونی چته. خودت می‌دونی دلت کجاست. یه جاست که صدا به صدا نمی‌رسه، کوه به کوه. یه جاست که آخخخخ. آخخخخخ که هنوز.

با

این

دلِ

رمیده..

2012-01-05T10:36:00.002+03:30

ای-میل وارده برای رفاه حال علاقمندانی که به شدت مایلند ومپایر شوند

رونوشت: دخترک

خب، اول این‌که عرض شود من اطلاعات چندان دقیقی درباره‌ی خون‌آشام‌ها ندارم؛ در واقع همیشه یکی از دغدغه‌هام بودن و خیلی برام جذاب بودن اما متٱسفانه هنوز نتونستم مطالعه‌ی مرتب و منظمی درباره‌شون بکنم. با این‌حال، سعی می‌کنم فقط همون اندک اطلاعاتی که درباره‌شون مطمئن‌ام رو بگم، ضمیمه‌ی نامه هم ویژه‌نامه‌ی خون‌آشام‌های مجله‌ی شگفتزار رو فرستادم، که البته نخوندم‌ش هنوز اما حدس می‌زنم به‌دردخور باشه.‏‎

خلاصه...‏ اول این‌که گفتم درباره‌ی یه خون‌آشام واقعی قبلاً چیزی خوندم. اسم‌ش «الیزابت باتوری» بوده. متٱسفانه یادم رفته کجا درباره‌ش خوندم، تو نت هم نمی‌دونم به فارسی چیز خاصی درباره‌ش هست یا نه. به‌هرحال طرف یه کنستی بوده که جدی‌جدی خون می‌خورده و حمام خون می‌گرفته و یه‌روز گیر می‌افته و می‌اندازن‌ش زندان و می‌گن وقتی می‌مرده هنوز جوون بوده.‏

تو این صفحه چیزکی درباره‌ش هست: http://www.amiryas.blogfa.com/cat-45.aspx

اینم ویکی انگلیسی‌ش: http://en.wikipedia.org/wiki/Elizabeth_B%C3%A1thory

بعد چیزای دیگه که می‌دونم. خب، پیشنهاد می‌کنم برای هیچ بچه‌یی دقیقاً چیزایی که می‌گم رو توضیح نده چون ضدحاله، سعی کن تلطیف‌ش کنی :دی

تا جایی که می‌دونم خون‌آشام‌ها اصولاً هیچ‌وقت موجودات جذابی نبودن، و این‌که اصولاً انگار نقاط ضعف‌شون یه‌جورایی ضایع‌تر از نقاط قوت‌شونه. روایت‌های مختلفی هست و بعضیا که به‌خاطر دارم اینان:‏

دست‌کم تا چندی‌پیش هیچ غذایی رو غیر از خون آدم نمی‌تونستن بخورن، براشون یه‌جورایی کشنده بود (منبع ضعیف و حتی شبه‌ تی‌آی: جنیفرز بادی)‏

دراکولا خون موش و حیوانات هم می‌خورده، توایلایتی‌ها خون حیوان می‌خورن، ظاهراً «ترو بلاد»ی‌ها خون مصنوعی ساختن که توی «دی‌برکر» تردیدهایی درباره‌‌ی مفید و موثر بودن‌ش مطرح می‌شه. به‌هرحال اگه حساب کنیم هرچیزی غیر از خون براشون حساسیت‌زاس، می‌تونیم حساب کنیم کیفیت خون‌ها هم براشون فرق داره. مثلاً دراکولا (ی کوپولا) وقتی خون انسان نمی‌خوره ضعیف می‌شه و همین اتفاق سبک‌ترش برای توایلایتی‌ها می‌افته که حیوان‌خوارهاشون ضعیف‌تر از انسان‌خوارهان.‏

دراکولا و ظاهراً خون‌آشام‌های اصیل اروپای شرقی نمی‌تونن روی خاک بیگانه پا بذارن. متٱسفانه الآن توضیحات بیشترش رو فراموش کردم، اگه بخوای پیدا می‌کنم، اما مثلاً توی دراکولای کوپولا وقتی دراکولا سوار کشتی می‌شه تو تابوت‌ش کمی از خاک سرزمین‌ش هم حمل می‌کنه. خب، این کاملاً در تضاده با تصویر ومپایرهای بلای جهنده‌ی پرسرعت امروزی‌تر. در واقع دراکولا اگه به‌سرعت از خاک ترانسیلوانیا خارج می‌شده، زرتی می‌مرده :دی

دیگه این‌که امروزه ادعا می‌کنن سیر و صلیب و آب‌مقدس اثری روی خون‌آشام‌ها نداره. بعید هم نیست، به‌هرحال دراکولا فقط یه ومپایر کلاسیکه و بدیهیه که ومپایرهای لاییک و پیتزاخور با سیر مشکلی نداشته باشن. با این‌حال مثلاً توی «بلید» درباره‌ی حساسیت ومپایرها به نقره نکته‌ی جالبی مطرح می‌شه. حساسیت جادویی نیست، خیلی علمیه. با ورود نقره به بدن‌شون خون‌شون نمی‌دونم چه بلایی سرش می‌آد و شروع می‌کنه به تولید حباب و منفجرشون می‌کنه. شنیدم تو «ومپایر دایریز» هم حساسیت خون‌آشام‌ها به نور خورشید جادوییه تا فیزیکی. با این‌حال بیشتر منابع می‌گن حساسیت فیزیکیه، حتی گمونم تو «بلید» بود که براش دلیل علمی هم پیدا کردن. باز دقیق‌ش یادم نیست، اما ظاهراً چون فقط خون مصرف می‌کنن دچار کمبود یه کوفتی می‌شن و نور خورشید به‌شدت پوست‌شون رو آزار می‌ده. به‌هرحال دقت کن که همه‌شون بیش از حد سفیدن (غیر از توایلایتی‌ها که اکلیل‌مالی شده‌ن) و هر آدمی اون‌همه سفید باشه زیر نور شدید آفتاب بابای باباش هم درمی‌آد می‌سوزه.‏

مممم... شخصاً می‌تونم بفهمم چرا باید شنوایی قوی داشته باشن؛ خب، همیشه نسبتی داشتن با خفاش، اما سوتی ماجرا برای من این‌جاس که وقتی شنوایی‌شون قویه، پس باید بینایی‌شون هم ضعیف باشه.‏.. اما رفقا ترجیح دادن دوسره بار کنن انگار.‏

مشکل دیگه‌شون طول‌عمره... جداً ضدحاله که آدم هیچ‌وقت نمیره، چهارصدسال دیگه معلوم نیست دنیا چه کوفتی شده باشه. بعد، خب، توی «لت د رایت وان این» جنبه‌ی تلخ این قضیه هم نمایش داده می‌شه. یه بچه‌ی ده‌ساله که خون‌آشام شده باشه تا ابد ده‌ساله می‌مونه.‏

یه نکته‌ی مهم دیگه درباره‌ی خون‌آشام‌ها اینه که معمولاً (تا جایی که من دیدم) خیلی روی اصالت تٱکید دارن. به‌هرحال کسی که غذاش خون باشه بعید هم نیست غیرت خاصی روی خون داشته باشه. خلاصه که غیر از خانواده‌ی توایلایتی‌ها گمونم باقی خون‌اشام‌ها احترام خاصی برای یه دورگه قائل نباشن. من‌یکی سر این قضیه باهاشون به مشکل برمی‌خورم، چون همون‌طور که گفتم با گردن‌کلفت‌بازی نمی‌تونم کنار بیام.‏

الآن همینا فقط یادم می‌آد. اگه بخوای یه‌سری فیلم خون‌آشامی کلاسیک هم به‌ت معرفی می‌کنم برای دیدن تصویری متفاوت، و البته نه‌چندان دوست‌داشتنی، از خون‌آشام‌ها. شخصاً اگه اون تصویر رو تو ذهن‌ام نداشتم از حسادت به توایلایتی‌ها دق می‌کردم :))‏

اما یه نظر شخصی: من کمی به این هجوم خون‌آشام‌ها به سینما و ادبیات مشکوک‌ام. نظریه‌م اینه که احتمالاً خون‌آشام‌ها واقعاً وجود دارن. سال‌های سال تو سایه بودن از ترس آدم‌ها، و حالا مدیوم ادبیات و سینما رو جذاب تشخیص دادن و دارن سعی می‌کنن بازاریابی فرهنگی کنن، قشنگ دارن دل آدمای معمولی رو می‌برن. خون‌آشام‌ها گمون‌ام بیش از سیصد سال موجوداتی منفور و خطرناک بودن، بعد یهو ده‌ساله که همه‌شون دارن جیگرطلا می‌شن. وسط این‌همه فیلم جیگرطلایی یه فیلم مثل «دی‌برکر» می‌آد که هم خوش‌ساخته هم ستاره داره (ویلم دافو و اتان هاوک داره) اما چندان تحویل گرفته نمی‌شه. چرا؟ توهم توطئه‌ی من اینه: چون دوباره تصویر کلاسیک خون‌آشام‌ها رو پیش می‌کشه: غالبن‌ناجورها. ‏دایی‌جان ناپلئون درون من می‌گه خون‌آشام‌ها دورخیز کردن برای این‌که حضور خودشون رو علنی کنن، و تجربه نشون داده اغلب گروه‌هایی که پیش از ظهور و به‌قدرت رسیدن شیرین‌عسل‌بازی درآوردن، وقتی به قدرت رسیدن خطرناک شدن. نمونه‌ش نازی‌ها که به اسم اعاده‌ی حیثیت ملت آلمان و التیام و ترمیم غرور جریحه‌دار ملی و این کوفت و زهرمارها اومدن تو میدون و بعد تبدیل شدن به گرگ‌نماهای خون‌خوار.شخصاً علاقه‌ی خاصی به خون‌آشام‌ها دارم، این فیلم‌های جدید رو هم خیلی دوست دارم، اما کمی بابت‌شون نگران‌ام. خون‌آشام وجترینِ ژیگولو... مممم... باید به‌ش بیشتر فکر کرد. عاشق‌پیشه‌گی خون‌آشام‌ها از دراکولا شروع می‌شه،‌ اما صورت خوشی نداره، یه‌کم گولاخ‌وار ابراز عشق می‌کنه جناب کنت.‏

یه نظر دیگه هم دارم... اینو شاید می‌گم که دل‌ام کم‌تر بسوزه، اما به‌ش معتقدم... توی دنیای جادویی آدمیزاد قدرت خاصی داره. خون‌اشام‌ها هرچی هم باشن آخرش شب‌گردن، من اصلاً نمی‌تونم بپذیرم حساسیت‌شون به خورشید فقط طلسم باشه. آدم‌ها اما روز رو دارن (فیلم بی‌مایه‌ی «پریست» :دی)از طرفی همون‌طور که گفتم ظاهراً یه‌بار آدم‌ها تونستن به دنیای جادو غلبه کنن و حتی پس‌ش بزنن (بی‌وجدانای بی‌مرام)‏. من گاهی اوقات فکر می‌کنم بهتره آدم بمونم، و خب، می‌خوام تمام تلاش‌ام رو بکنم برای جلب اعتماد موجودات جادویی، دست‌کم یه کاری کنم که تک‌شاخ‌ها خودشون رو رو کنن. خون‌آشام خوب هم حتماً وجود داره. خلاصه یه فضای امنی پدید بیاد که امر فانتاستیک دوباره امر واقعی بشه، وقتی واقعیت چنگی به دل نمی‌زنه. به‌قول پولانسکی کمی رویا به جهان‌مون اضافه بشه (نقل به مضمون). راست‌ش، من برای این‌که دل‌ام خیلی نسوزه به خودم می‌گم زندگی خون‌آشامی چنگی به دل نمی‌زنه، چون شخصاً آب انار و شاه‌توت رو واقعاً به خون ترجیح می‌دم (بعد خون‌آشام کف‌دست که بو نکرده، برداره خون یه آدم انگلی یا اسهالی رو بخوره و حالا بیا و درست‌ش کن. فلک‌زده‌ها نمی‌میرن هم که، فک کن تا ابد اسهال داشته باشه یکی...)‏.‏

همینا... دنیا به‌هرحال جای ضدحالیه، با این‌حال اینا رو آروم‌آروم به دخترک بگو نخوره تو پَرش. شخصاً سال‌هاست حال‌ام گرفته‌س بابت همینا.‏

مخلصم.

2012-01-04T23:24:00.002+03:30

2012-01-03T14:26:00.000+03:30

نشسته‌ام این‌جا که دوستش دارم. یک موزیک عبری-طور دارد برای خودش پخش می‌شود توی سالن. خانم توی موزیک خراش دارد انگار. از یک درد کهنه‌ی خراش‌داری دارد حرف می‌زند، حالا گیرم من یک کلمه هم عبری ندانم. آرامم برای خودم. دارم این رمان آخر رضا قاسمی را می‌خوانم، «پروانه‌ها و امکان‌ها»، رسیده‌ام به آن فایل یو-تیوبِ وسط قصه و ساندویچ بادمجان و ریحان و پنیر سرخ‌شده گاز می‌زنم. دیشب را از سر گذرانده‌ام و خوبم.

2011-12-31T18:45:00.000+03:30

دخترک دست کم هفته‌ای پنج بار می‌پرسه یعنی هیچ راهی اختراع نشده که آدم ومپایر شه؟ می‌گم نتچ. می‌گه حالا نمی‌شه بری گوگل سرچ کنی ببینی؟ می‌گم فرزندم، به‌خدا اختراع نشده. می‌گه حتا یه دونه ومپایر هم نداریم؟ می‌گم اگه داشته باشیم هم من خبر ندارم. می‌گه دیشب خواب دیدم ومپایر شده‌م.

این مکالمات دو سه ماهه که مدام در جریانه و بزرگ‌ترین و جدی‌ترین آرزوی دخترک در حال حاضر اینه که یا ومپایر شه، یا با یه ومپایر دوست شه. لباس و مدل مو و در و دیوار اتاق هم که کلهم ومپایر دایریز-طور.

مام سیزده‌ساله بودیم اینام سیزده‌ساله‌ن.

2011-12-31T16:35:00.000+03:30

می‌گه این‌همه آدمای دور و برم رفته‌ن
این‌همه دوست
این‌همه رفیق
اما هیچ‌وقت این‌قدر غمگین نشده بودم از شنیدن خبر اپلای کردنِ آدمی
این‌همه
که از شنیدن خبر اپلای کردن حسین
می‌گم اوهوم2
می‌گم دقیقننننن
می‌گم نوید و حسین
می‌گه اوهوووم

ساکت می‌شیم

2011-12-29T09:53:00.000+03:30

رفته بودم در قعر جی‌میل، حوالی 2009، داشتم دنبال یه تیکه کاغذ می‌گشتم که چشمم افتاد به این. به نسخه‌ی گودر کاغذی‌مون. پنج شیش صفحه. یه شبِ سردی بود، کنسرت برادر رامین، کلیسای آلمانیا(؟)، دفتر سیاهه‌ی لاله. یادم نیست دقیقن کیا بودیم، اما دُمِ لاله و نگ و حسین و کیوان سی‌وپنج و رامین معلومه. بابابزرگ درونم یه سیگار هما آتیش کرد، خیلی بازنشسته-طور تکیه داد عقب که: اوقات خوش آن بود که فیلان..
من: ای آقا ای آقا..

2011-12-29T02:02:00.002+03:30

آی تخت
آی تخت
چهره‌ی آبی‌ت پیدا نیست

2011-12-28T13:10:00.001+03:30

?Finally move-iiiiiing on

یادم نمیاد تو زندگی‌م موو-آن کرده‌ باشم. گمونم پیش نیومده برام تا حالا. مدتیه اما دارم با یه دندونِ لق زندگی می‌کنم، که نه مث دندونِ سالم کار می‌کنه، نه لااقل کَنده می‌شه که خیالم راحت شه دیگه ندارمش. این چند ماه گذشته رو هی با زبون ور رفته‌م بهش. یه وقتایی یادم رفته‌تش یه وقتایی با زبون زده‌م بهش یادم اومده هست هنوز. یه وقتایی درد داشته یه وقتایی همین‌جوری بوده واسه خودش. اذیتم نمی‌کنه، اما عجیب احتیاج دارم تکلیفم باهاش معلوم شه. وضعیت‌م باهاش مشخص شه. دلم می‌خواد یه بار هم که شده در زندگانی از یه وضعیت بلاتکلیف معلق بیام بیرون و تو یه اِستِیج نرمال و معمولی قرار بدم خودمو. اینه که برای اولین بار در زندگی‌م دارم می‌رم یه دندون لق رو بِکَنَم، فارغ از حواشی‌ای که می‌دونم برام ایجاد می‌کنه. تو بی آنست، بسیار هم خوش‌حالم از خودم.

2011-12-26T15:48:00.000+03:30

یک اتفاق بدی افتاده تو زندگی‌م، که توضیح دادنش یه‌خورده سخته. منتها این اتفاق بد، به هر حال افتاده و من مدت‌هاست دارم جای خالی‌شو تو زندگی‌م حس می‌کنم. بس‌که خرم، آی نو. اتفاقه اینه که بعد از رفتنِ مرد از زندگی‌م، من هیچ جایی ندارم که دیگه بتونم توش غیرمنطقی و ناموجه باشم و همین‌جوری الکی بهانه بگیرم یا غر بزنم یا جفتک بندازم و یکی باشه که نازمو بکشه. دوست پیغمبرم یه عمر می‌گفت به محض این‌که این آدم از زندگی‌ت بره بیرون، تو شروع می‌کنی به دلت براش تنگ شدن و جای خالی‌شو حس کردن‌ها، هی من می‌گفتم عمرن. تازه اونم که هیچ‌وقت از زندگی من نمی‌ره بیرون که، اینه‌که عمرن2. حالا اما، حالا که درها رو دیگه کامل به روش بسته‌م و هی جلوی خودمو می‌گیرم که زنگ نزنم چندصدهزارکیلومتر اون‌ورتر از منشیِ صدا-تیزش سراغ‌شو بگیرم، حالا تازه کم‌کم دارم می‌فهمم اوه2. واقعیت‌ش این بود که مرد تو تمام این سال‌ها، با این‌که تو زندگی‌م نبود، اما بود، خیلی هم بود. هرجا که واقعنی از ته دل می‌ترسیدم یا کم میاوردم، زنگ می‌زدم بهش، و شروع می‌کردم ورورور غر زدن. آخرش؟ آخرش با مهربونی می‌خندید که بیا بغلم که این‌قد خری، یا می‌گفت تو پاشو الان برو استخر، خودم میام همه‌چیو درست می‌کنم. بعد نه هیچ‌وقت من می‌رفتم بغلش، نه هیچ‌وقت بعد از استخر اون برمی‌گشت ایران، اما همه‌چی درست می‌شد. من ته دلم قرص می‌شد و آروم می‌شدم و خودم یه راهی می‌ذاشتم جلو پام. یعنی این‌جوری بود که من بقیه‌ی جاها همیشه مجبور بودم نقش «مو»ی عاقل* رو بازی کنم تو زندگی‌م، مسولیت‌پذیر باشم و موقعیت رو درک کنم و شرایط رو درک کنم و آدم‌ها رو بفهمم و چه و چه، این یه‌جا اما می‌تونستم مزخرف ببافم و غر بی‌دلیل بزنم و بی‌منطق باشم و انتظارها و توقع‌های عجیب‌غریب داشته باشم و کسی نخواد نسخه بپیچه برام و راه‌کار بذاره جلوی پام و متقاعدم کنه که چنین و چنان. مرد کسی بود که زبون-نفهمیِ منو تو اون لحظه درک می‌کرد و همین برام کافی بود. حالا اما مردهای زندگی‌م هرکدوم یه جوری می‌خوان دلیل بیارن واسه کاراشون. می‌خوان از راه‌های منطقی آرومم کنن. می‌خوان بفهمم‌شون. فلانی یه کاری کرده که من ازش عصبانی‌ام. دلیل‌ش کاملن موجه بوده و من درکش می‌کنم، اما عصبانی‌ام هم‌چنان. و دلم می‌خواد به جای این‌که «مو»ی عاقل باشم و آندرستندینگ باشم و چه و چه، عصبانیت‌ام رو بروز بدم، ولو این‌که ته دلم تو تیم طرف مقابلم. خب؟ حالا هم‌چین موقعیتی به کل از من سلب شده. مجبورم هی همه‌چی رو درک کنم هی همه‌چی رو درک کنم هی مطابق با موقعیت واکنش نشون بدم. و خب نتیجه می‌شه این که دارم احساس می‌کنم اون ورِ درک‌کننده‌م مستهلک شده و چند جاش حتا پاره شده و اصن بابا می‌خوام دو دیقه واسه خودم بی‌منطقانه عصبانی باشم، دِ. خسته شدم از این‌همه توضیحات قانع‌کننده شنیدن. می‌خوام دو دیقه غر بزنم و یکی ته حرفام به جای این‌که بیاد کل گودرو دوباره توضیح بده برام و سعی کنه متقاعدم کنه، بگه بیا بغلم که این‌قد خری، همین. بابا به‌خدا من ته دلم متقاعدم، اما به یه وجب جا نیاز دارم برای آدم‌بزرگِ رابطه نبودن. برای آدم‌بزرگ نبودن. و از وقتی مرد از زندگی‌م رفته، احساس می‌کنم هیچ آدم‌بزرگِ واقعنی‌ای دیگه دور و برم نیست. فقط خودم مونده‌م و خودم. دوباره شده‌م مث اون سال‌هایی که من بودم و یه حجم بزرگِ مسئولیت روی شونه‌هام و یه مملکت غریب، با یه زبونِ غریب‌تر، و می‌بایست آدم‌بزرگه باشم و کل زندگی رو اداره کنم، در حالی‌که بچه بودم و ترسیده بودم و اون حجم مسئولیت خیلی فراتر از عرض شونه‌های من بود. حالا که دارم اینا رو می‌نویسم، فکر می‌کنم ترس و تنهایی و فشار اون سال‌ها هم‌چنان ته ذهنم مونده، و یه روزایی یه جاهایی این‌جوری دُم‌ش می‌زنه بیرون. انگار می‌خوام ناخوداگاه انتقام تمام سال‌هایی رو که هیچ آدم‌بزرگ‌ای دور و برم نبود رو از آدم‌های این روزهام بگیرم. یک خشم قدیمی توی من انباشته‌ست، که عجیب دلش می‌خواد افسار پاره کنه و بریزه بیرون، اما هیچ‌جا مجال‌ش رو پیدا نمی‌کنه.

یه سکانس هست تو سریال او-سی، که ماریسا نشسته لب استخر، داره مشروب‌شو می‌خوره و آفتاب می‌گیره و خیلی شاد و مسرور، مامان‌ش میاد ازش می‌پرسه تو چته این روزا، چی داره تو مغزت می‌گذره؟ ماریسا به مامانش نگاه می‌کنه، می‌گه واقعن می‌خوای بدونی چی داره تو مغز من می‌گذره؟ بلند می‌شه تمام بساط رؤیاییِ تخت کنار استخر و مشروب و الخ رو می‌ریزه توی آب، و شروع می‌کنه به یه فریادِ عمیق کشیدن از ته دل، جیغ نه، فریاد، بی‌وقفه.

اگه یه روز یه تکنولوژی‌ای اختراع می‌شد که می‌تونست خشم منو تبدیل کنه به یه سی‌دی، گمونم یه چیزی می‌شد شبیه همون سکانس ماریسا. عکس روی جلد؟ یه لانگ شات، از یه پل عابر پیاده، یه روز بارونی، توکیو، شونزده سال پیش.

*«مو»ی عاقل: اون خرس قطبی گنده‌هه تو اون کاتون میشکا و موشکا، که یه دوره‌ای هر سال عید تلویزیون نشونش می‌داد، سال‌های خونه‌ی قیطریه، سال‌های بابابزرگ. کلن چمه من امروز!!

2011-12-25T14:33:00.001+03:30

به‌خخخخدا که گفتم ملامت آید گر گرد دوست گردم
والله ما رأینا حباً بلا ملامه
والله
ما رأینا حباً بلا ملامه

2011-12-25T14:29:00.002+03:30

از خون دل نوشتم
نزدیک دوست
نامه
انی رأیت دهراً من هجرک القیامه
فی بُعده عذابٌ فی قربه‌السلامه
یاران چه چاره سازم
با این دل رمیده
یاران چه چاره سازم
با این دل رمیده
با
این
دلِ رمیده
با
این
دلِ
رمیده

2011-12-25T13:23:00.004+03:30

از سریِ «به یاری سبزتان نیازمندیم»ها

آیا کسی این دور و بر هست که یه مقاله‌ی «آمار» ترجمه‌شده داشته باشه؟ ترجیحن جدید و ترجیحن‌تر در حوزه‌ی آمارِ پیشرفته.

carpediem1 [@] gmail

2011-12-22T10:25:00.003+03:30

کلن بهسلامتیِ شرابِبابک و قلیونِعلیرضا
- سلامسارا -

2011-12-19T20:31:00.000+03:30

خواهرکوچیکه زنگ زده می‌گه الاغ، زنگ بزن به مامان بگو دلت واسه‌ش تنگ شده. می‌گم وا! از اون‌ور جلو مامانم یه‌جوری وانمود می‌کنه که دارم می‌گم گوشی رو بده به مامان، تا میام حرف بزنم می‌بینم گوشی رو داده به مامان. من: سلام مامان، به نظرت شام چی درست کنم؟ خواهره اس‌ام‌اس می‌ده که «خیلی خری».

آیا فقط منم در دنیا که به خونواده که می‌رسم، دچار فلج زبانی می‌شم از نظر ابراز احساسات؟ کلن خودمو بکشم هم نمی‌تونم به مامانم بگم دلم برات تنگ شده. به بابام هم. با خواهرکوچیکه می‌تونیم ساعت‌ها مزخرف بگیم پای تلفن، اما ذره‌ای احساسات و عواطف انسانی؟ حاشا و کلا. در دامنه‌ی لغاتم نمی‌گُنجه هیچ‌رقمه. آیا اصن دلم براشون تنگ می‌شه حتا؟ همین‌جوری دارم تو خونه‌ی خودم زندگیِ خودمو می‌کنم و دلم به راحتی برای هیشکی تنگ نمی‌شه. قشنگ فلج‌ام. و حاضرم هزارجور یاوه و جفنگ سرِ هم کنم اما یک کلمه نگم دلم برات تنگ شده. دلم تنگ نشده حتا. همین که دورادور و تلفنی ازشون خبر داشته باشم کافی‌مه. می‌تونم هفته‌ها و ماه‌ها نبینم‌شون. همین‌جوری با تنهاییِ خودم خرسندم. دوستام چی؟ اونارو هم دیگه نمی‌دونم به‌خخخدا. کلن سیستمم شده پیام نور. انگار تیک احساسات‌م رو برداشته باشن. هیچ حس غلیظ و خاصی ندارم در زندگی. در حال حاضر فقط یک نفر هست در زندگانی که مایلم بهش هی بگم دلم براش تنگ شده، که از بدِ حادثه اونم تحویل خاصی نمی‌گیره. اینه که به شدت قابلیت تبعید رو می‌بینم در خودم، به مدت طولانی. نگرانمم.

2011-12-19T17:03:00.000+03:30

دوست پیغمبرم می‌گوید «این یه قلم کارو هم که بکنی، دیگه اون‌قت هیچ بهانه‌ای نداری واسه استرس ذهنی ها، دیگه می‌رسی به آرامش مطلق، حواست هست دیگه؟» و بعد با آن چشم‌های درشتش همین‌جوری لبخند به لب مرا نگاه می‌کند، لبخند بدجنسانه. حواسم هست. حواسم هست هم که دوست پیغمبرم دارد ضمن این حرف یک تاریخچه‌ی ده-دوازده‌ساله می‌گذارد جلوی روم، تا از من ابدیتی بسازد.

با دوست پیغمبرم ده دوازده سالی هست که دوستیم. قدیمی‌ترین دوستی‌ست که مانده، که نگهش داشته‌ام. هفت‌هشت سال‌مان به عشق و عاشقی گذشت، باقی‌ش به رفاقت. حالا خیلی دیر به دیر هم‌دیگر را می‌بینیم، اما هنوز ماهی دو سه بار تلفن می‌زنم و اوضاع و احوالم را برایش گزارش می‌کنم. او هم گاهی حالم را می‌پرسد این وسط، که یعنی یادش‌ام هست. پیش این دوست هزارساله طبعن مجال جفتک‌پرانی و دورزدن ندارم. همه‌چیزم را می‌داند. افسارم را دربست در اختیار دارد. کلن افسار نصفه‌نیمه‌ای دارم که اگر یک نفر در دنیا بلد باشد گره بزندش به جایی، همین دوست‌مان است. هیچ‌ تلاشی هم نمی‌کند برای این کار. کافی‌ست نشسته باشد روبه‌رویم، با آن چشمان درشتش نگاهم کند و یک لبخند بدجنسانه بزند که «می‌شناسمت الاغ، خودم بزرگت کردم»، همین. خر می‌شوم، دربست، و حرف‌هایش می‌شوند وحی مُنزَل. می‌داند خودش. می‌داند حرف‌هایش چه تاثیری دارند روی من، می‌داند آدم‌مهمه‌ی زندگی من است هنوز.

پرت شدیم. دوست پیغمبرم می‌گوید «دیگه هیچ بهانه‌ای نداری ها»، و «بهانه» را یک‌جوری ادا می‌کند که برود توی چشم آدم. راست‌تَرَش این است که این «بهانه‌»ی کذایی مدتی‌ست که مدام دارد می‌رود توی چشمم. یک‌جورهایی شده دغدغه‌ی تمام آدم‌های نزدیک زندگی‌م، هر کدام به نوعی. هر کدام معتقدند من بعد از این بهانه تغییر کرده‌ام، رفتارم عوض شده، جهان‌بینی‌م فرق کرده، رفته‌ام توی یک تیم دیگر. من اما قبول ندارم. من اما هنوز حتا فرصت نکرده‌ام مزه‌ی تغییرات زندگی‌ام را بچشم. اتفاقات سه ماه گذشته هرکدام‌شان برای یک فصل از زندگی من بس بود، اما آن‌قدر همه‌چیز به سرعت اتفاق افتاد که نشد روی هیچ‌کدام‌شان مکث کنم. من آدمِ شراب‌ام. آدمِ مزه‌مزه‌کردن شراب و گیلاس‌به‌دست‌ماندن برای ساعت‌ها. که شراب کم‌کم جا بیفتد توی خونِ آدم. وقت‌های شات زدن خوش‌تر می‌گذرد، قبول؛ آدم زودتر مست می‌شود و خوشحال می‌شود و همه‌چیز یک جورِ دیگر خوش می‌گذرد، قبول؛ اما همیشه مدل موردعلاقه‌ی من نیست. سه ماه گذشته‌ی زندگی من به شات زدن گذشت، پیاپی. هیجان زندگی‌م فرصت نکرد فروکش کند. دلم می‌خواست تک‌تک اتفاق‌ها را بشود شراب-طور مزه‌مزه کنم، نشد. و حالا، که کمی گذشته، انگار تازه دچار هَنگ-اُوِرِ این سه ماه شده باشم. انگار تازه صبح شده باشد و من همان‌جوری از مهمانی‌برگشته خوابیده باشم روی تخت، سرگیجه و سردرد خفیف و آرایشِ مانده از شب قبل روی صورتم. هم‌چین حالی دارم. عین نقاهت بعد از زایمان، عین روزهای بعد از دفاع و بعد از پایان‌نامه. یک‌جورِ خالیِ گیج.

می‌خواهم بگویم فیزیکِ زندگی من عوض نشده؛ لااقل هنوز. من اما قبول، گیج‌ام و منگ‌ام و بدخلق، بی‌حوصله. ظرف سه ماه، تمام چیزهایی که با نداشتن‌شان هزار سال زندگی کرده بودم را به‌دست آوردم و حالا یک‌هو خالی‌ام. دو سه تا پروژه‌ی طولانی‌مدت دارم که خیالم از بابت به دست‌آوردن‌شان راحت است، و؟ و همین. دقیقن همین. دیگر هیچ چیزی ندارم برای به آن فکر کردن. برای به آن آویزان شدن. برای غر زدن. هیچ چیز خاصی ندارم که بخواهم، عجالتن. و این «دریمز کام ترو»های پیاپی مرا عجیب گیج و خسته کرده.

راستی، سلام علیرضا.

2011-12-16T13:17:00.000+03:30

آشپزخانه آرام
لباس‌ها روی بند
زن میان سال
روی صندلی شکست

بریده‌ای از "هیچ"، سارا محمدی اردهالی

2011-12-16T10:52:00.000+03:30

اصلن گاهی سکوت بین ما، آن‌قدر دامنه‌دار و طولانی می‌شد، که صبح‌ها، کلمات فراوانی را می‌دیدیم که روی مسواک ما، جمع شده است.

داستان‌های ناتمام / بیژن نجدی
[+]

2011-12-14T14:52:00.001+03:30

تجربه تجربه‌کردنی نیست. تجربه برانگیخته نمی‌شود. به سر آدم می‌آید. در واقع صبر و نه تجربه. ما تحمل می‌کنیم، یا به عبارت دیگر «می‌کِشیم».

یادداشت‌ها --- آلبر کامو

2011-12-14T00:00:00.000+03:30

درد می‌آید و می‌رود

این‌ روزها بیشتر از همیشه

خانه‌نشینم کرده

گاهی می‌ایستم جلوی آینه و تماشایش می‌کنم

درد در من لانه کرده

از من تغذیه می‌کند

رشد می‌کند

برای خودش بزرگ می‌شود

به زودی یک درد بزرگ به دنیا می‌آورم

2011-12-11T21:53:00.001+03:30

از پهن کردن لباس روی بند متنفرم
حتا از ظرف شستن هم بیشتر
و تا آخرین لحظه به تعویق‌ش می‌ندازم
از جمع کردن لباسای خشک‌شده از روی بند متنفرم
حتا از ظرف شستن هم بیشتر
و تا آخرین لحظه به تعویق‌ش می‌ندازم
عوضش عاشق مرتب کردن خونه‌ی به‌هم‌ریخته و آشپزخونه‌ی به‌هم‌ریخته‌م
اندازه‌ی کیک بی‌بی
رسمن حالمو خوب می‌کنه

طبق قوانین مورفی درست وقتی لباسا رو ریخته‌م تو ماشین و ملافه‌های شسته‌شده هنوز رو بندن و کلی ظرف کثیف داریم که نذاشتم تو ماشین چون قراره زهراخانوم بیاد
زهراخانوم نمیاد و خونه مرتبه و آشپزخونه همه‌جاش به جز دو تا سینک پر از ظرف برق می‌زنه

2011-12-11T21:29:00.001+03:30

این دلتنگی‌ها
این دلتنگی‌ها
عاقبت ما را
عاقبت ما را
- سلام ویرجی -

هیروشیما مون امور --- سیلویا پرینت

2011-12-10T00:04:00.001+03:30

من هنوزم آدمِ با دست نوشتنم. هنوزم نوشتن با آرت‌پن رو به صدتای تایپ کردن و وورد و اکسل و گوگل داکس و الخ ترجیح می‌دم. هنوزم زنده باد دفترای مالسکین. اما از نوشتن یه کلمه‌هایی با دست رسمن رنج می‌برم. سال‌هاست دارم از هر بار نوشتن‌شون زجر می‌کشم. بس‌که نستعلیق‌شون زشته. بس‌که رو هم نمی‌خوابن حروف. بس‌که با هر ضخامت و با هر زاویه‌ای از قلم که بنویسی‌شون، باز مث یه وصله‌ی نچسب می‌مونن وسط متن، زیبایی‌شناسیِ کل صفحه رو به هم می‌ریزن. این دست کلمه‌ها مدت‌هاست شده‌ن دغدغه‌ی من و هربار وسط یه نوشته‌ای مجبورم برم سراغ‌شون، رسمن عزا می‌گیرم. متأسفانه اغلب هیچ مترادفِ خوش‌دستِ به‌دردبخوری هم ندارن. متأسفانه همینی‌ان که هستن. مثلن؟ «یخچال».

2011-12-09T23:00:00.001+03:30

سلّااام، سوسن‌جون..*

من آدمِ عصبانی‌ای هستم. یعنی توی مغز من یک آدمِ عصبانی نشسته که بلد است درشت حرف بزند و بلد است سه سوت بزند زیر میز و بلد است همه‌چیز را به هم بریزد. دقیقن سه سوت. آن قضیه‌ی «اول سه تا نفس عمیق بکش» یا «تا ده بشمر» یا «یک لیوان آب سرد بخور عجالتن» را اصلن برای همین آدمی گذاشته‌اند که نشسته توی مغز من. خوشبختانه آمپرم دمِ دست نیست، و خیلی وقت‌ها آدمِ توی مغزم خشم‌اش را همان‌تو می‌ریزد بیرون، ور ور ور حرف می‌زند و دلیل و برهان و بحث و جدل و از آن لکچرهایِ معروفِ همه‌چی‌تمام که آخرش همیشه حق با من است، و همان‌تو آرام می‌شود، می‌رود پی کارش. بعد من می‌مانم که کمی زمان داده‌ام به خودم و کمی آن‌ورتر از نوک دماغم را دیده‌ام و کمی خودم را به زور گذاشته‌ام جای طرف، و شروع می‌کنم به کمی منطقی شدن و کمی منصف شدن و کمی به آدمِ آن طرف حق‌دادن و نتیجه‌اش می‌شود یک مکالمه‌ی خوش‌روی دوستانه‌ی ملایم.

گاهی وقت‌ها اما آدمِ عصبانیِ توی مغزم با کوچک‌ترین جرقه‌ای می‌پرد بیرون. وقت‌هایی که آدمِ آن طرفِ خط مدت‌ها رفته باشد روی اعصابم، باهاش هیستوری داشته باشم یا هرچی، دیگر تمام لکچرها و دلیل‌ها و برهان‌هایم در طول زمان آماده شده و با کوچک‌ترین تلنگری عین پرینت‌های بانک نان-استاپ می‌زند بیرون، عین گودر نوروظی. این‌جور وقت‌ها از دستِ هیچ‌کس کاری برنمی‌آید، مگر دو حالت. تلفنم را جواب ندهم، یا مرد دور و برم باشد. همیشه سعی می‌کنم تلفن را برندارم که زمان بدهم به خودم، اما یک‌هو می‌بینی آدمِ آن طرف هنوز قلق من دستش نیست و هشت‌تا میسد-کال دارم ازش، در عرض ده دقیقه. دیگر شانسی ندارد برای زنده ماندن، جز یک حالت؛ مرد تصادفن از حوالی من عبور کرده باشد. شروع می‌کنم همان‌جوری حق‌به‌جانب و یک‌طرفه ماجرا را برایش تعریف کردن، و صرفن انتظار دارم بگوید اوهوم2، اما نمی‌گوید. مرد هیچ آدمی که در لحظه جوش بیاورد را ندارد توی مغزش. اهل تساهل و تسامح و مداراست، لااقل توی مسائل مرتبط با من. یک جورِ طبیعی‌ای شروع می‌کند حق را به من ندادن، که اصلن نمی‌شود بفهمی چه‌طور. فقط بعد از چند دقیقه می‌بینی رفته‌ای توی تیم مرد، و توی تیم طرف مقابل، و خوشحالی که میسد-کال‌ها را جواب نداده‌ای و هنوز همه‌چیز را نریخته‌ای به هم. این از کرامات مرد است. این از آن چیزهایی‌ست که هرگز از عهده‌ی من برنمی‌آید.

مرد همزادِ من است. سلیقه و ذائقه و همه‌چی‌ش شبیه من است. سول-میت به معنای واقعی. اما ورسیونِ تعدیل‌شده و حتا تلطیف‌شده‌ی من. من در مقایسه با او یک گاوِ خشمگین‌ام، لج‌باز و سخت و یک‌دنده روی بعضی از اصول و بعضی خط قرمزها. مرد اما آرام و دورهم‌باشیم و منعطف است، باگذشت و فراموش‌کار. یادش می‌رود کی فلان روز چی گفت و با او چه‌کار کرد. اول‌ها این خاصیت‌اش می‌رفت روی اعصابم. طاقتم را طاق می‌کرد. انتظار داشتم این‌جا هم مثل من باشد. بایستد، مقابله کند. مرد اما نمی‌ایستاد، یا نشنیده می‌گرفت، یا لبخند می‌زد می‌رفت. طاقت مرا طاق می‌کرد. بعدها اما، هی که زمان گذشت، سر یک پیچ‌هایی در زندگانی، دیدم این خاصیت مرد چه انسانی‌تر است. چه یواش‌یواش تاثیر گذاشته روی من. چه به کارم آمده. چه هنوز کار می‌کند روم. چه آدمِ بهتری می‌سازد از من.

حالا این روزها، مثلن همین امروز، سر یکی از همان پیچ‌ها، مرد آرام می‌نشیند کنارم و همان‌جوری که نمی‌فهمم چه‌طور، آدمِ عصبانیِ توی مغز مرا خاموش می‌کند، ظرفِ چند دقیقه. و کمی بعد، من باز آدمِ بهتری شده‌ام، و اوضاع باز بهتر شده است. یک هم‌چین روزهایی، مثلن همین امروز، سر همان پیچ آدمِ بدقلقِ از خودراضیِ خودمحورِ درونِ من از خر شیطان پیاده می‌شود، کلاهش را به احترام مرد برمی‌دارد، و از داشتن مرد چشم‌هایش برق می‌زند، و به داشتن مرد افتخار می‌کند، از ته دل.

*عنوانِ این نوشته صرفن بر اساس صنعت تلمیح انتخاب شده و هیچ ارتباط بصری‌ای با خودِ نوشته ندارد.

2011-12-09T14:44:00.001+03:30

تو مشقام، وسط صفحه‌ی «فانی گیمز» با خیال راحت عکسای جک نیکلسون رو گذاشتم چون به ترکیب‌بندیِ صفحه‌م میومد، و چون‌تر این‌که خیالم راحته حتا یه نفر هم اون تو پیدا نمی‌شه که تشخیص بده چی به چیه. هم‌چین فضای آکادمیکی داریم ما اون‌جا.

2011-12-07T17:04:00.001+03:30

Cancer of the Uterus" | Glitter, fur, collage on found medical illustration paper | 46×31cm | 2005"
Wangechi Mutu

[+]

2011-12-06T15:14:00.001+03:30

عاشورا

پارسال همین موقع‌های روز بود گمونم، خسته و مونده و فرارکرده رسیده بودیم یه جای دوری از شهر، لب جوب، تو درگاه یه خونه، قیمه می‌خوردیم، خوب بودیم، بد بودیم، عجیب بودیم. پارسال این موقع همه‌چی هنوز سوررئال بود، همه‌چی هنوز عجیب بود.

2011-12-03T20:01:00.001+03:30

هُلش می‌دهم پایین، عملن، می‌خزم زیر پتو، دوباره، و بلند می‌گویم درو محکم ببند. هوا تاریک شده. هُلش می‌دهم توی ترافیک این وقتِ شبِ تهران، رهایش می‌کنم برود. نم باران می‌زند، بفهمی‌نفهمی. حالا باید رسیده باشد سر خیابان، پشت چراغ قرمز. حالا برف پاک‌کن را روشن می‌کند، می‌گذاردش روی دور کُند. موزیک را می‌زند برود سه تِرَک جلوتر، صدای ضبط را کم می‌کند. حالا همان‌جور که نگاهش به روبروست دست دراز می‌کند فندک ماشین را می‌زند تو. حواسش به ثانیه‌شمار چراغ‌قرمز نیست، به ساعت دست‌اش هم. حالا شیشه را می‌دهد پایین، به قدرِ چند انگشت، سیگارش را روشن می‌کند، یک کام عمیق، تکیه می‌دهد عقب، و خیره می‌ماند به روبرو. حالا لبخندی آرام و عمیق به پهنای صورت.

2011-12-03T19:31:00.001+03:30

به سیاق همیشه‌ی شب‌هایی که فرداش تحویل پروژه دارم صدای موزیکو بلند کردم تو سالن و شروع کردم به آشپزی، در عرض یه ساعت چند مدل غذا. خیلی هم از خودم راضی. خیلی هم تو آسمون. به سیاق همیشه‌ی این وقتا یه مدل از غذاها خورش قورمه‌سبزیه. خورش قورمه‌سبزی قهرمانه. تا پایان هفته تو یخچال استقامت می‌کنه و وقتایی که آدم از دنیا ناامیده و دچار یأس فلسفی، به مثابه یه سوپرهیرو از ته یخچال دست دراز می‌کنه و آدم رو از ورطه‌ی افسردگی بیرون می‌کشه. همین‌جور که خوش‌حال و راضی و در عالم هپروت بودم و موزیک گوش می‌کردم، طی آخرین اقدام‌ها یه مشت غوره از فریزر درآوردم ریختم تو قورمه‌سبزی و دو سه بار هم‌ش زدم و اومدم در قابلمه رو بذارم زیرشو کم کنم که دیدم اوه‌2، مقادیری نخودفرنگی بر سطح خورش شناورن.

تمام یک ساعت گذشته رو مشغول ماهی‌گیری در ظرف خورش بوده‌م و هیچ اثری از عالم هپروتم باقی نمونده و مشقام دست‌شونو زده‌ن زیر چونه‌شون زُل‌زُل منو نگاه می‌کنن. اسبا.

2011-12-03T13:43:00.001+03:30

من خسته شدم. دیگه نمی دونم کی داره چیکار می کنه، کی چی تو فکرشه کی چیکار کرده نکرده. فلانی امتحانش چطور شد. اون یکی میخواست بره رفت نرفت. بچه ی اون یکی خوب شد نشد، اون یکی الان چی دوست داره. آهنگ چی گوش میده فازش چیه. کتاب چی خونده. دلش تنگه یا نیست. خوبه حالش. خوشاله ناراحته. کرمش گرفته. غذا چی میخوره نمیخوره. سه چار ساله خب. به خدا اصن بدم میاد از آدمایی که هی میگن قدیم چه خوب بود. هی جای قدیما رو خالی می کنن هی لعنت می فرستن. ولی الان واقعن حالم مثه اینه که سه چار سال تو یه مجتمع زندگی کرده باشم بعد کلی همسایه و برو وبیا. حالا حتی روزایی که معاشرت نداشتم می دیدمشون که دارن معاشرت می کنن. همیشه بودن دور و ور. ولی الان یهو همه شون غیب شده ن. حتی اینطوری هم نیست که از جاهایی که رفتن باز بتونی ازشون خبر درست حسابی بگیری. برا اینکه با خیلیاشون دوستی محسوس نداشتی اصلن. دوست گودریشون بودی. پایه روزمرگی و خوندنشون. زنگ بزنی بگی چی سلاملیکم امروز کی اومدی سر کار؟ از وبلاگ فلانی کدومو لایک می زنی؟ چی خوندی که خواستی با من شر کنی تازگیا؟ آخه چرا طرح مسئله می کنین راه حل میدین میکنینش دغدغه و روزمرگی بعد یهو حذفش می کنین لعنتیا. خب من الان مساله دارم. من مساله م درد میکنه. من معاشرت گودریمو میخوام. خیلی بخیلین بخدا.

مسعوده از خلال پلاس

2011-12-02T18:43:00.001+03:30

چند ماه پیش در یک کارگاه «نظارت، ردیابی و سانسور» درباره‌شان مطالعه کردیم. فیلم‌هایی بودند از کسانی که به صورت خودخواسته تحت دوربین‌های مداربسته زندگی کردند. یکی‌شان یک پروژه‌ی هنری بود. به گمانم این نوشتن‌های دیجیتال، اشل کوچکی از زندگی کردن تحت نظارت خودخواسته است. من فکر می‌کنم این کار جسارت می‌خواهد. البته به این دلیل اشل کوچکی‌ست که شما دارید حقیقتی را به خورد آدم‌ها می‌دهید که به واسطه‌ی وجود داشتنش بیان می‌شود پس واجد «هستی» است و در عین‌حال شما می‌توانید دستتان را ببرید تا جایی که می‌خواهید آن‌چه را که به وقوع پیوسته انگولک کنید. آدم‌های آن فیلم‌ها شاید شجاع‌ترند. چطور می‌توانند تحت نظارت یک مشت تلویزیون که هیچ پیدا نیست چه کسی تماشایش می‌کند بخورند و استراحت کنند و سکس کنند و توالت و حمام بروند و موهای صورت وبدنشان را اصلاح کنند و گریه کنند و دعوا کنند و به‌طور کل زندگی کنند؟ در عین حال بعضی وقت‌ها آدم‌های ناشناس کدهایی از زندگی شخصی تو به تو می‌دهند که تو با تعجب می‌پرسی « تو مگه منو می‌خونی؟» این است که معتقدم ما هم آدم‌های شجاع ابلهی هستیم. شجاع چرا که آدمی که خودش را می‌نویسد در معرض قضاوت است و ابله چرا که..- نمی‌گویم.

[+]

2011-11-27T17:02:00.001+03:30

از ماجراهای آرت و آقاغفور

تو یکی از اینستالیشن‌ها یه میز کار داشتیم که یه کاسه بادوم روش بود. همین‌جور که سرمون گرمِ کار بود، دیدم آقاغفور کاسه‌هه رو آورده گذاشته رو میز من. بهش می‌گم آقاغفور، اینو چرا آوردی این‌جا؟ می‌گه جزو این تنقلات شما نیست خانم جان؟ یکی برده بودش تو سالن. می‌گم نه آقا غفور، این باید همون‌جا رو همون میزه باشه، این آرته، ببر بذار سر جاش. می‌گه یعنی الان این بادومای این‌تو با اون بادومای شما فرق دارن؟ می‌خندم می‌گم آره، اون‌جا که باشن دیگه خوردنی نیستن، آرتن. عاقل‌اندرسفیه نگام می‌کنه کاسه بادومه رو می‌بره می‌ذاره سر جاش.

روز آخر، وسط جمع‌وجور کردن کارا، کاسه‌هه رو ورداشته آورده جلوی من، می‌بینم فقط یه دونه بادوم مونده تهش. می‌گه خانم جان، دیدی همه آرتاتو خوردن؟

2011-11-23T21:48:00.002+03:30

Love is Called to Order*

تمام امروز رو به مثابه یک عضو از طبقه‌ی پرولتاریا (سلام آقای بدون اسم) دور شهر چرخیده بودم. ترافیک به طرز معجزه‌آسایی همکاری کرده بود و نه تنها ظرف دو سه ساعت همه‌ی کارامو انجام داده بودم، بلکه برگشته بودم سر کار و اوضاع رو مرتب کرده بودم و بعد حتا رسیده بودم برم خانه-آشپزخانه و حتا رسیده بودم برم باقی خریدها و با تمام این تفاصیل ساعت شیش خونه بودم. تو یکی دو ماه گذشته ساعت شیش یعنی معجزه. بعد؟ چایی ریخته بودم و نشسته بودم یه خورده از کافه مولر رو ببینم برم پی کارم، اما نشستن همان و دوبار پشت سر هم تماشای «کافه مولر» همان. دوبار پشت سر هم، بی‌که دفعه‌ی دوم چیزی از لذت ماجرا کم کرده باشه.

فقط کاراشو دیده بودم، دورادور. مث فیلم صامت می‌مونست کاراش. یه چیزی توشون بود که می‌گرفت منو، بی‌که رنگ و هیاهو داشته باشه، بی‌که از نزدیک بشناسم‌ش. چند وقت پیش‌ها، دست تقدیر منو فرستاد آتلیه‌ش. با هم گپ زده بودیم و تا بره قهوه بیاره یه چرخی تو آتلیه‌ش زده بودم، که چشمم افتاده بود به یه کتاب‌خونه‌ی جمع‌وجور و متواضع، پشتِ یه نیم‌دیوار، کنج اتاق. رفته بودم جلو یه نگاه سرسری به کتابا بندازم، اما موندگار شده بودم همون جا، همون جلوی کتاب‌خونه. بس‌که کتاب‌ها آشنا بودن و خاص بودن و بس‌که دست‌چین شده بودن. یه یونیت جمع‌وجور و بی‌ادعا بود، اما معلوم بود صاحب‌شون آدم خاصیه. معلوم بود نگاه خاصی داره. همون شد که دلم خواست این آدمو از نزدیک‌تر بشناسم. باهاش معاشرت‌تر کنم. آدمِ صاحبّ اون کتابا نمی‌تونست یه آدمِ معمولی باشه. دست تقدیر ماجراهاشو ادامه داد و یه بار وسط یکی از معاشرت‌هامون صحبت تارکوفسکی شده بود و حرف از عیش مدام و بعد فیلم آخر ویم‌وندرس. امروز زنگ زد که اگه هستم کافه مولر رو بیاره برام. گفت خواسته برام رایت کنه، اما نشده و چون باید برگردونه به صاحب‌ش حیفه من نبینم. آورد داد بهم تا جمعه بهش برگردونم. من شگفت‌زده مونده بودم که چه‌طور حرف‌های اون روزمونو یادش مونده، چه برسه به این‌که این‌همه راه تو اون ترافیک اومده باشه به هوای آوردن فیلم، بی‌که حرف خاصی بزنه یا توضیح خاصی بده. اومده بود سلام کرده بود فیلمو داده بود پرسیده بود اگه کمک لازم دارم بمونه و بعد؟ خداحافظی کرده بود و رفته بود. گفته بود «تا جمعه» و رفته بود. خسته برگشته بودم خونه و دراز کشیده بودم رو کاناپه سبزه و دوبار پشت سر هم کافه مولر تماشا کرده بودم، دوبار پشت سر هم، و همین‌جوری برای خودم به دست تقدیر فکر کرده بودم، پشت سر هم.

2011-11-22T22:10:00.001+03:30

ماجراهای آرت و آقاغفور

آقا غفور سرایدارمونه. سرایدار محل کار. از روز اولی که منو دید، شروع کرد هی تعجب کردن و هی با دیده‌ی «جریان چیه»طور در من نگریستن، تا خود امروز. حالا که یه مدت گذشته، یه‌خورده عادت کرده، ولی حالاحالاها کار داره تا جا بیفته براش. یه جاهایی اما، یه وقتایی یه عکس‌العمل‌هایی از خودش نشون می‌ده و یه کامنت‌هایی در مقابل آثار هنری می‌ده بی‌هوا، که عالی‌ان رسمن. مصداق عینیِ مواجهه‌ی یه مخاطب عام، خیلی عام، با هنر؛ بی‌حاشیه و بی‌واسطه. بعد یواش‌یواش داره رویکردهاش عوض می‌شه، روزای نصب تو گالری می‌چرخه واسه خودش و کارا رو نگاه می‌کنه، جلوی بعضی‌ها بیشتر مکث می‌کنه، بعضی‌ها رو با چشمای «جریان چیه»طور نگاه می‌کنه، موقع حمل و نقل یه سری از کارا اوتوماتیک دقتِ بیشتری می‌کنه، با تابلوها ملایم‌تر برخورد می‌کنه، دیگه نمی‌ره عین میز و صندلی گردگیری‌شون کنه، حتا این دفعه‌ی آخر روز افتتاحیه دیدم مدل لباس پوشیدن‌ش هم عوض شده. یه جلیقه ازین شبهِ کارگردانیا پوشیده بود رو پیرهنش، که تا قبل ازون ندیده بودم تنش.

اولین باری که روز افتتاحیه اومد واسه پذیرایی، کلن با دهن باز جماعت رو تماشا می‌کرد. دفعات بعدی یه خورده عادی‌تر شد اوضاع براش. این دفعه‌ی آخر، وسط شلوغیا، رفتم سراغش ببینم داره چی‌کار می‌کنه. یه چایی ریخته بود واسه خودش، تکیه داده بود به کابینت و داشت مردم رو نگاه می‌کرد. گفتم خسته نباشی آقا غفور. گفت شما خسته نباشی خانم جان، چه‌جوری تحمل می‌کنی این‌همه شلوغی رو؟ گفتم خوبه که، شلوغ که باشه یعنی خوبه. گفت هر هفته همین بساطه؟ گفتم اوهوم. گفت این‌همه آدم قراره بیان برن؟ گفتم آره دیگه، اوهوم. گفت همین‌جوری فقط میان هی تابلوها رو تماشا می‌کنن می‌رن؟ گفتم اوهوم. گفت اون‌وقت این یعنی یه شغله؟

منطقی.

2011-11-21T09:20:00.001+03:30

231 : Life or something like ca

3-2 ساله بودم شاید، تازه از حموم اومده بودم، موهای فرفری سیاهی داشتم که خیس چسبیده بود به پیشونی‌م، حوله‌ی زرد رو پیچیده بودن دورم، روی تخت مامان اینا گذاشته بودنم که بیان خشکم کنن قشنگم کنن، مهمون داشتیم، زنگ در رو زدن، بابا بیرون بود، مامان رفت پی مهمون‌ها، من لا به لای پتوی زرد و گرمای خوشایندش خوابم برد، بخار بود و خواب.

2011-11-19T22:08:00.001+03:30

یه روزایی می‌رسم خونه، عصرِ دیر، خسته، با یه عالم خرید، بعد همین‌جوری جین‌به‌پا یه راست می‌رم تو آشپزخونه، اول از همه سراغ کتری، بعد مخلفات سوپ، بعد شروع می‌کنم مقدمات یکی دو رقم غذای دیگه و هم‌زمان شستن کاهو و میوه‌ها و به موازاتش جابه‌جا کردن خریدا تو یخچال و کابینتا. این وسطام یکی دو تا آلو می‌خورم و یه گوجه‌فرنگیِ سفت کوچیک و دو پر کاهو. غذاها کم‌کم شروع می‌کنن سر و سامون گرفتن، آدم چشیدنِ غذا نیستم موقع آشپزی، همه‌چی به هوای چشم و برحسب عادت. در قابلمه‌ی سوپ‌و می‌بندم زیرشو کم می‌کنم و ظرفای کثیف‌و می‌چینم تو ماشین و کوکوها رو می‌ذارم تو ظرف، کنار حلیم‌بادمجون و یه‌جور هم پلوی من‌درآوردی. یه چایی می‌ریزم برا خودم، تازه‌دم، با سوهان محمد، میام لباسامو درمیارم ولو می‌شم رو تخت، پای کامپیوتر. از وقتی مرحوم گودر نیست، روزی هزارتا میل داریم دوباره، ایگ و مخلفات، خوبه لااقل. انگارنه‌انگار اون‌همه خسته رسیده بودم خونه و انگارنه‌انگار هزارتا کار و مشق دارم برای انجام دادن و انگارنه‌انگار هزارتا فکر و خیال، برای نگران شدن و نگران موندن. یه هم‌چین روزایی که از راه نرسیده تو آشپزخونه می‌چرخم و چندجور غذا درست می‌کنم و گاهی حتا می‌شینم انار دون می‌کنم و هنوز خوش‌اخلاقم، یعنی یه خبری هست اون ته‌مَها. یعنی یه حسی واسه خودش داره قل‌قل می‌کنه بی‌که حواسم باشه. یه‌همچین وقتایی وسط آشپزخونه یه‌هو مچ خودمو می‌گیرم که اوی، چه خبره باز کُره‌بز؟

2011-11-18T16:34:00.001+03:30

یک ماه است کفش‌دوزی در اتاق من است، جامانده از تابستان. مدتی به دیوار بود. چند روزی، به چراغ. گفتم لابد، حشراتی هرچند کوچک به دور چراغند، شاید جسدی، لاشه‌ای. دو روز است که از سوی میز من به آن سو می‌رود. خال‌هایش را می‌شمارم. از دسته‌ی ورق‌های کاغذ پله پله بالا می‌رود و برای پایین آمدن از بال‌هایش استفاده می‌کند. من بی بال سقوط می‌کنم.

نمی‌دانم چه می‌خورد و روزی‌اش را از کجا و چگونه می‌آورد. نمی‌دانم باید دخالت کنم یا نه. ببرم و بگذارمش روی شمع‌دانی پشت پنجره، منتظر اعلامیه سازمان ملل بمانم؟

رها کردم. دیشب روی صندلی نشسته بود، یعنی خودش را گذاشته بود روی صندلی. من سر پاماندم. به نظرم می‌آید که دیگر آنقدرها قرمز نیست.

امروز نیست.

فکر کردم به حال خودش رهایش کنم. به اندازه کافی تار عنکبوت بر دیوار هست و موجوداتی گرفتار. این‌روزها سیاست تعطیل است. مردم خودشان باید از خودشان دفاع کنند.

[+]

2011-11-18T16:03:00.001+03:30

کاوه از آن آدم‌هاست که حرف‌هایش را می‌کوبانَد توی صورتت، رُک و بی‌ملاحظه. اما اگر بلد باشی‌ش، به آدم برنمی‌خورَد حرف‌هاش. یک‌جور سادگی و بی‌غرضی و یک‌دستیِ خاصی توی مدل حرف زدن این آدم هست که نمی‌گذارد حرف‌هاش به‌ت بربخورد. برعکس بعضی آدم‌رُک‌ها که فکر می‌کنند چون رُک‌اند، اجازه دارند هر مزخرفی به ذهن‌شان رسید را بلندبلند بگویند. اقتضای زمان و مکان سرشان نمی‌شود. برگردیم سراغ کاوه. می‌دانم کاوه آدم پچ‌پچه و درِگوشی و پشتِ سر و رودروایستی نیست، بنابراین شنیدن حرف‌هایش همیشه خوب است برای آدم. بنابراین خیلی وقت‌ها منتظرم کاوه برسد و شروع کند نقطه‌نظرهاش را یکی‌یکی کوباندن توی صورت آدم. از معدود چیزهایی‌ست که این روزها لازم دارم، زیاد، و حالم خوب می‌شود از دستش، زیادتر.

پریروزها آمد پیشم، به صَرفِ قهوه و یکی دو تا مشورتِ کاری. آخر حرف‌ها پرسیدم خب، نظر؟ طبق روال همیشگی‌اش شروع کرد پارامترها را ردیف کردن کنار هم، خوب و متوسط و بد، بدوبیراه‌هایش را گفت، مفصل و طولانی، یکی دو تا کامپلیمان کوچک هم داد، که به کارِ من نمی‌آمد البته. بعد در جمع‌بندی گفت «تو به اهدافت رسیدی البته، هوشمندانه، بیش‌تر از آن‌چه فکر می‌کردی، کلاهت را هم باید بیندازی هوا». سه تا دلیل محکم هم چسباند پشت حرفش. من؟ مانده بودم تصدیق‌اش کنم یا تکذیب. خنده‌ام گرفته بود از این‌همه روراستی و از این‌همه هوشی که به خرج داده بود، که این‌جوری در سه جمله‌ی کوتاه بردارد من را آنالیز کند، دلایل صددرصد ماتریالیستی‌ام را بنشاند جلوی چشمم، و در عین حال برایم کف بزند و هورا بکشد. چند ثانیه‌ای مکث کردم و بعد غش‌غش خنده‌ام رفت هوا. کاری نمی‌شد کرد. تاییدش کردم و های-فایو دادیم به هم. لااقل این‌جوری دست‌قوی‌تر بود همه‌چیز.

کلن اما؟ بد راست می‌گفت پدرسوخته.

2011-11-18T11:20:00.001+03:30

:نیشِ باز

2011-11-14T13:01:00.001+03:30

کاش دست‌کم یک «مرد بارانی» بودم. [+]

2011-11-13T22:33:00.004+03:30

ال-دیِ مقیم مرکز

انگار دوباره گیر کرده باشم وسط یک رابطه‌ی ال-دی. مرد همین‌جاست، همین حوالی، مقیم پایتخت، از یک قاره‌ی دیگر است اما. نمی‌نویسد. فوقش چهار حرف، پنج حرف، چند علامت اختصاری، و دیگر هیچ. معتاد به کلمه نیست. معتاد به متن نیست. معتاد به نامه و وبلاگ و گودر نیست. عزادار نیست این روزها. مرد مقیم پایتخت است، همین حوالی، همین بغل دست من. هر وقت بخواهم می‌بینمش. با هم حرف می‌زنیم. با هم معاشرت می‌کنیم. من اما هیچ‌چیز از مرد نمی‌دانم. هیچ‌چیزِ دندان‌گیری از او نمی‌دانم. مرد از یک سیاره‌ی دیگر آمده است. مرد نمی‌نویسد.

2011-11-13T22:16:00.004+03:30

دلم می‌خواهد بنویسم‌اش. بلد نیستم اما. نمی‌دانم چگونه می‌شود توصیف کرد این حسی را که ناخن می‌کشد روی پوستم، هر بار، ممتد و طولانی، خراش می‌اندازد بی‌که بیازارد (هرگز؟)، و می‌گذرد، می‌رود، بی‌که رد محوش بماند حتا(هیچ‌وقت؟).

2011-11-13T10:54:00.002+03:30

جماعت متأهلِ بی‌تفریح

2011-11-10T07:23:00.005+03:30

احساس می‌کردم به شدت خسته و کوفته‌م و هیچی تو این دنیا لازم ندارم جز ماساژ. لازم داشتم چند ساعتی دیسترکت شم از همه‌چی، زیاد. راه افتادم رفتم اِسپا (سلام نیلگون، سلام اعتیاد خانمان‌برانداز). مث تمام مدت اخیر با سمیه ماساژ گرفتم. خوش‌تیپ و خوش‌هیکله و لازم نیست ده دقیقه طول بکشه تا به تماس دست‌ش عادت کنم. وقتی رسید به کتف و حوالی گردن، پرسید درد داری این اواخر؟ گفتم نه، چطور؟ گفت گرفتگی شدید داری تو کتف‌ت. این ماهیچه رو می‌بینی؟ با دست یه خط بلند کشید از وسط کتف چپ تا حوالی کمر. گفت این ماهیچه‌هه گرفته، بدجور، دفه‌ی قبل که اومدی این‌جوری نبود. یه خورده با ماهیچه‌هه کار کرد و ادامه‌ی ماساژ. سه ربع بعدیِ ماساژ اما تو مغز من چه اتفاقی افتاد؟ تمام بدنم شروع کرد به سیاه و سفید شدن، تصویر کلن سیاه‌سفید شد، و تنها چیزی که مقابل چشمام موند یه نوار باریک بود، باریک و بلند، با تونالیته‌ی رنگیِ غالبِ قرمز و نارنجی. یه نوار باریک و بلند و قرمز، که داغ شده بود و درد می‌کرد و باعث شده بود باقی تنم رو فراموش کنم و باعث شده بود تمام اون حس کوفتگی اخیر و درد دست چپم یه هو دلیل منطقی پیدا کنه.

گاهی وقتا، یه لحظه‌هایی هست در زندگانی، یه لحظه‌هایی هست تو رابطه، یه مکالمه‌هایی، یه تلنگرهایی، یه لحن یا یه شوخی بی‌ربط حتا، که باعث می‌شه یه‌هو همه‌چی سیاه و سفید شه، همه‌چی کم‌رنگ شه و یه نوار باقی بمونه، یه نوار باریک و بلند و قرمز، تو به خودت بیای و فکر کنی اوه، منشأ دردهای ریزریزِ تمام این مدت همین بوده، همین خطی که زیر پوسته، زیر هزار ماهیچه‌ی دیگه، به چشم نمیاد، تا حالا ازش غافل بودی و حالا با یه تلنگر، برات بولد شده. حالا بهش آگاهی و حالا می‌دونی نقطه‌ی دردت کجاست. می‌تونی درک کنی تمام این مدت چی بوده که آزارت می‌داده و تو ازش غافل بودی، یا به روی خودت نمی‌آوردی. حتا اگه ندونی با ماهیچه‌هه باید چی‌کار کنی، باید سراغ کدوم متخصص بری، همین‌قدر که بدونی دقیقن کجاته که درد می‌کنه و نقطه‌ی حساسیت‌ته خودش کلی‌ئه. همین خودش یه قدمِ فیلیِ گنده‌ست.

2011-11-09T22:48:00.002+03:30

«اولویت» حرف اول رو می‌زنه برای من. یادم نمیاد جایی مونده باشم که اولویتِ اول نباشم. می‌دونم بی‌رحمانه و بی‌منطق به نظر میاد، اما لااقل روراست‌ و صادقانه‌ست. همین.

2011-11-08T10:07:00.002+03:30

«نمی دانم که چرا این همه به تایید آیینه محتاجم ولی می دانم در این باره من تنها نیستم. »

مجموعه‌ی بیداری - محبوبه کرملی

2011-11-07T16:05:00.002+03:30

گودر داره دوباره زنده می‌شه؟

پ.ن. تو آی‌سی‌یوئه. چشاش بسته‌ست. تکون نمی‌خوره. کلی دستگاه و ماسک بهش وصله. ولی نبض داره لااقل.

2011-11-07T11:23:00.002+03:30

نه که گودر نداریم دیگه

(جاش چه‌همه خالیه لامصب)

اینه که

اسبا

وقتی می‌بینین من نشسته‌م دارم میلای یه هفته قبلو جواب می‌دم

دوباره برندارین همونا رو ریپلای کنین

الان بیس سی‌تا میل جواب دادم برگشتم می‌بینم صد و سی و چارتا میل دارم هنوز

خرا

2011-11-07T10:53:00.001+03:30

یه روز تعطیل استثنائن تو خونه‌م با صد و بیست و هفت‌تا ای‌میل نخونده و جواب نداده

صد و بیست و هفت‌تا:(

2011-11-03T20:41:00.005+03:30

قشنگ غصه‌دارمه. فک نمی‌کردم این‌همه جای خالی‌ش معلوم باشه. دلم می‌خواد زانوبه‌بغل برم تو غار، واسه یه مدت کوتاه، اما وقت ندارم. وسط یه سُرسُره‌ی طولانی‌ام و راهی ندارم جز سُرخوردن تا پایین. حالا خوبه باز سرم این‌همه شولوغه، وگرنه همه‌چی بدتر می‌شد لابد. قدیما، بچه که بودم، عاشق تونل کندوان بودم. تونل کندوان یه لوله‌ی بزرگ طولانی بود، که زندگی روتین و روزمره‌ی تهرانو می‌بلعید تو خودش، از اون سرش که درمیومدی یه‌هو تهران گم می‌شد به کل و «شمال» جادویی شروع می‌شد. بنز بابابزرگ وکاست حمیرا و می‌خوام برم دریاکنار و ویلای درندشت عباس‌آباد هنوز هم جزو بهترین تیکه‌های کودکیِ منه. حالا اما هربار، از گلوی حقانی که می‌پیچیم سمت خونه، یه‌هو غصه می‌ریزه تو دلم. عصرا که بچه‌ها میان می‌شینیم دور هم خوبه هنوز؛ از گلوی حقانی که می‌پیچیم سمت خونه اما، یادم میفته دیگه ته اون تونل جادویی به هیچ‌جا نمی‌رسه، دیگه ما رو نمی‌بره شمال. گودر افتاده تو طرح و جاش اتوبان کشیده‌ن، یه اوتوبان خلوت و خالی و سوت و کور.

2011-11-03T13:35:00.001+03:30

یک عاشقانه‌ی آرام

2011-11-01T21:40:00.006+03:30

امروز واقف که رسید، نوروظی این‌جا بود. چشم‌شون که افتاد به هم، هم‌دیگه رو بغل کردن زدن پشت هم، درست عین مردا تو مراسم ختم، با همون مکث حتا. «اصن یه وضعی»طور. بعد نشستیم مزخرف گفتیم خندیدیم طبعن، اما نبود دیگه. گودر لعنتی دوست‌داشتنی نبود و این یه واقعیت گنده بود.

یه روزی رسید که بعد از وبلاگ، گودر شد دنیای ما. شد مبل قرمزه‌ی فرندز. شد معاشرت هرروزه با عزیزترین و خل‌ترین و باهوش‌ترین و دوست‌داشتنی‌ترین رفقای عالم. شد مرکز عالم. بعد یه‌هو دیشب، دوازده این‌طورا که رفتم تو گودر، دیدم داره جون می‌کنه. رسمن جلو چشامون جون کند. یکی یکی آپشن‌هاش از کار افتاد. اون آخرا فقط نوروظی رو می‌دیدم و واقف و عطا و علیرضا رو. یه شر وید نوت کردم، صفحه ارور داد. نمی‌شد نصف نوت‌ها رو خوند دیگه. یکی یکی همه‌چی‌ش از کار افتاد و یه‌هو گوگل‌کروم هنگ کرد و چند دیقه بعد گودر شد مث یه سردخونه، یخ و خالی.

صحنه‌ی آخرِ فرندز بود؟ بعد از ده تا سیزن، بعد از یه عمر، دقیقن یه عمر با هم خندیدن و با هم بغض کردن، یکی یکی کلیداشونو گذاشتن رو کانتر رفتن کافه؟

همون.

2011-10-31T19:48:00.000+03:30

خودبازگفتن یعنی در قید حیات ماندن.

فرناندو پسوآ

2011-10-31T14:41:00.003+03:30

کارو بهش می‌سپرم و می‌رم پی کارم. رسمن می‌رم پی کارم. اولین جاییه که چشم‌بسته اعتماد دارم بهش. انگار خودم وایستاده باشم بالا سرِ کار. همون سلیقه، همون دقت، همون حساسیت، همون همه‌چی. اولین باره که می‌تونم با خیال راحت سکان‌و بدم دست یکی دیگه و تکیه بدم عقب چشامو ببندم و خیالم راحت باشه آب از آب تکون نمی‌خوره. خیالم راحت باشه همه‌چی درست و به‌قاعده‌ست. درست کپی-پیستِ خودمه لعنتی. بالاخره یه روز می‌خرمش.

2011-10-29T19:05:00.003+03:30

قدیما، فضا رو که طراحی می‌کردیم، نوبت می‌رسید به اجرا کردن‌ش تو تری‌دی. با نور و متریال و اَکسِسوریز و همه‌چی. کلی بگرد طرح کاغذ دیواری پیدا کن، طرح کف، فلان گلدون، فلان مبل، فلان سینک، همه‌شون تری‌دی، همه‌شون یه مشت آبجکت. عروسک‌بازی. پرینت که می‌گرفتیم کیف داشت رسمن. همه‌چی خوش‌آب‌ورنگ، همه‌چی شیک، الگانت. یه وقتایی ماکت می‌ساختیم*. مقوای ماکت، یه‌دست سفید، اجراها عالی و تمیز. کار که تموم می‌شد کلی می‌شِستیم پروژه رو ورق می‌زدیم، ماکتا رو نگاه می‌کردیم، کیف می‌کردیم رسمن. می‌دونستیم اما پروژه که بره تو اجرا، معلوم نیست چی از آب دربیاد. معلوم نیست آقای کارفرما برداره چه متریالی استفاده کنه، چه‌قد حاضر باشه پول خرج کنه، خروجیِ کار چی بشه. همه‌چی اما تا وقتی رو کاغذ بود، خوشگل بود و هیجان‌انگیز. بس‌مون بود.

مدتیه دارم یه زندگی ماکت‌ای رو تجربه می‌کنم. تجربه‌ی عجیب و جالبیه. عجیب و جالب و سخت. یه ماکت ساختیم از اون چیزی که دلمون می‌خواد باشه، تو مقیاس کوچیک، و داریم بازی‌ش می‌کنیم. شاد و مسرور. خیلی از عناصرش شبیه زندگی واقعیه، اما می‌دونیم واقعی نیست، فانتزیه. با همه‌ی زیاد و کم‌های یه فانتزی. یه لحظه‌هایی تو این فانتزی کوچیک‌مون هست اما، که عالیه، کوچیک و عالی و بی‌نقص. انگار همه‌چی واقعی**. همیشه‌ی این‌جور وقتا، آدم دلش می‌خواد همین فانتزی رو تو اشل بزرگ‌تر تجربه کنه، با ابعاد واقعی‌تر، یک به یک. من اما خوبم با همین. یعنی ترجیح می‌دم خوب باشم با همین. بس‌که می‌ترسم موقع اجرا دیگه فانتزی‌م اونی نباشه که داشتم تصور می‌کرده‌م. می‌ترسم اون موج سنگین واقع‌گرایی تمام رنگ و لعاب ماکت کوچیک‌مونو خراب کنه، خط بندازه روش. می‌ترسم مث بقیه‌ی چیزا، واقعی که بشه، از دست‌ش دوباره فرار کنیم به یه فانتزی دیگه. آدمی که منم، اگه همه‌چی براش قابل دست‌رس باشه، زود حوصله‌ش سر می‌ره، زود می‌ره پی یه بازی دیگه. اون چلنجه‌ست انگار، که منو سرپا نگه می‌داره. اینو خوب می‌دونم، خودم رو هم خوب می‌شناسم، تو این فانتزی اما، تو این بازی‌مون، مدام سرگردونم بین حس‌هام. نمی‌دونم دقیقن چی می‌خوام. همه‌ش دارم رو لبه‌ی جدول راه می‌رم. مدام دلم بیش‌تر می‌خواد و بلافاصله بعدش فکر می‌کنم همین ماکته مزه‌ش بیش‌تره، تو آدمِ مُدام نیستی دخترم، خراب می‌کنی همه‌چیزو. هیچ‌وقت نمی‌تونم برم تو یه تیم. طرف‌دار هر دوشونم رسمن.

بعد؟ بعد یه وقتایی مث امروز، درست همون وقتی که دارم تَرک می‌خورم از عشق، درست همون وقتی که دلم می‌خواد یه قدم بزرگ فیلی بردارم، افسارمو از زیر دست و پا جمع می‌کنم برمی‌گردم تو سرزمین تری‌دی‌م، یه «سیو-از» می‌گیرم از همینی که هست، می‌ذارمش تو یه فولدر امن و مطمئن، و خیالم راحته که لااقل تا همین‌جاشو تجربه کرده‌م، تا همین‌جاشو سیو کرده‌م، همین ماکت دست‌ساز تا حالا منو سرپا نگه داشته، هنوز اون‌قدر جون داره که سرپا نگه‌م داره. وقتای تناقض‌هام، وقتای تناقض‌های به این گندگی‌م، همیشه دنیای تری‌دی برنده می‌شه. دلم یه بوم و دوهواست‌ها، اما تری‌دی برنده می‌شه. می‌شناسم خودمو بس‌که. می‌ترسم از خودم بس‌که. خوبم عوضش. خوب، با نیش باز. تا تهِ اکسیژن هوا رو می‌بلعم و فکر می‌کنم چه خوب. چی می‌خواد دیگه آدم؟

* سلام مهندس غین

** مُرده‌ی این تناقض‌ام، که وقتی می‌خوام از یه هم‌چین چیزی تعریف کنم، از صفت «واقعی» استفاده می‌کنم، در حالی‌که آدمی‌ام از مختصات زندگیِ واقعی فراری، و مُرده‌ی فانتزی.

2011-10-28T13:07:00.002+03:30

‌در من زنی هست که معده‌اش می‌خارد

همیشه دوست داشتم ازین زن‌هایی که دارن تو من زندگی می‌کنن

یکی‌شون زخم معده داشته باشه

شب قبل با همون معده‌ی ناراحت کلی عرق و سیگار

صب نشسته باشه پشت میز

تو آشپزخونه

دم پنجره

همین‌قد بارون

همین‌قد هوا ماه

رو میز هیچی نباشه

جز دو تا قرص کوچیک

یکی گل‌بهی یکی سبز کم‌رنگ

یه فنجون قهوه

یه پاکت سیگار

2011-10-26T22:53:00.003+03:30

فیدِ این‌جا، برای اونایی که خواسته بودن‌ش: http://feeds.feedburner.com/blogspot/elcafeprivada

2011-10-26T12:41:00.005+03:30

تا دماغ رفته‌م تو گودر. مرد داره وسایل‌شو جمع می‌کنه و چمدون می‌بنده. تمرکز ندارم. چشمم شده شبیه بادمجون. سیاه و کبود. درد دارم. سرمو بالا میارم می‌بینم مرد وایستاده تو چارچوب در. می‌گه چی‌کار کنم من بدون تو آخه؟ می‌شینه همون‌جا. می‌گه خسته‌م. اشکاش میان پایین. مردا نباید گریه کنن بابا. طاقت ندارم من. بخوامم گریه کنم با این چشم دردناکم نمی‌تونم. می‌گم خلی به‌خدا، راحت شدی بابا، چی‌چی‌ام من آخه، برو یه زن خوب واسه خودت پیدا کن حال‌شو ببر خره. می‌گه یه دیوونه‌ای مث تو از کجا پیدا کنم آخه؟

آخرشم نفهمیدم مرد واقعن دوسم داره یا صرفن به بودنم عادت کرده، صرفن براش راحت‌تره که باشم. سختشه یه‌هو این‌همه تغییر، به‌هم‌ریختن شرایط خوب و استِیبِلِ تمام این سال‌ها. با خودم فکر می‌کنم اوه، چه تنهاست طفلی. بدون من چی‌کار کنه واقعن؟ قربون صدقه‌ش می‌رم که هستم بابا هنوزم، دارم نمی‌رم گم و گور شم که، دوست می‌مونیم با هم، قول. یه جوری نگام می‌کنه مث اون گربه‌هه تو شِرِک. غصه‌م می‌شه.

داره سفارش می‌کنه مواظب خودم باشم و از هیچی نترسم و موفق می‌شم و هر جا گیر کردم روش حساب کنم. خیلی جنتلمن و بامحبت و اینا. می‌گم خب بابا، وصیت‌نامه‌ی امام هم به این مفصلی نبود. این‌قد زبون نریز یه‌هو خر می‌شم دوباره میام زنت می‌شم بدبخت می‌شیما. غش‌غش می‌خنده می‌گه می‌دونی تا آخر عمر پشتتم که، ها؟ یاد اون عکسه میفتم تو گودر و گند می‌زنم به لحظه‌ی رمانتیک آخر فیلم و برمی‌گردم پای کامپیوتر.

2011-10-26T08:34:00.000+03:30

خداحافظ گری گودر

[+]

2011-10-25T21:17:00.003+03:30

اما چه چاره.. از بخت گم‌راه..

اون‌جاش که نامجو می‌خونه ما را به رندی‌ی‌ی

افسانه کردند

آیینه‌رویا

همون‌جور که پیشونی‌م چسبیده به گردنت

صورتم رو سینه‌ت

بعد صداتو از دهنت نمی‌شنوم

داغ‌داغ از تو سینه‌ت می‌شنوم

همون‌جور که یواش‌یواش باهاش می‌خونی

دقیقن همون‌جا، همون‌جور

آخخخ که همون‌جور

با همون تونِ بمِ صدات

آخخخخخ که صدات

2011-10-18T22:46:00.000+03:30

آدمی هستم دیکته-آبسسد. یعنی کلن اولی که یه متنو می‌خونم، چشمم بای‌دیفالت شروع می‌کنه اسکن کردن متن از لحاظ دیکته. شده هنوز خط دوم یه نوشته‌م، اما غلط دیکته‌ایِ سه خط پایین‌ترش چشممو می‌گیره و شروع می‌کنه به خاریدن. یادم نمیاد دیکته‌ای رو بیست نشده باشم در دوران مدرسه. حتا زمانی که زبان ژاپنی می‌خوندم هم دیکته‌هامو بیست می‌شدم، هم‌چین گیک‌ای هستم واسه خودم. بعد از اون طرف، اصلن بد نمی‌دونم تذکر دادنِ غلط دیکته‌ای رو. یه وقتایی آدم حواسش نیست، یه وقتایی اشتباه لُپی‌ئه، یه وقتایی غلط مصطلح تو ذهنش جا افتاده. تذکر دادنش مث این می‌مونه که یکی دکمه‌هاشو تا‌به‌تا بسته باشه، یا گوشه‌ی دهنش ماستی باشه، یا خورده نون گیر کرده باشه لای ریشاش. خودش نمی‌بینه و حواسش نیست، اما تو می‌بینی و می‌گی و اونم پاک می‌کنه دیگه. نو بیگ دیل. بهتر از اینه که همون‌جور تابه‌تا یا ماستی راه بره واسه خودش که. بعد صب به صب که میام تو گودر، یه سری نوت و نوشته می‌خونم، غلطاشونو می‌بینم، بسته به درجه‌ی رفاقت و آشنایی‌م با نویسنده تذکر می‌دم یا یه معدود جاهایی هم روم نمی‌شه رد می‌شم می‌رم. وقتایی که رد می‌شم می‌رم رسمن به‌م سخت می‌گذره. اکثرن هم میل می‌زنم به جای کامنت. عادتم شده. روزی سه چار بار، حداقل. بعد اما هربار، دقیقن هربار با خودم می‌گم طرف برنخوره بهش یه‌وقت، نگه به این چه، فک نکنه می‌خوام ضایع‌ش کنم و ازین حرفا. امروز اما صحبتِ آدمایی بود که رسالت عمومیِ خودشون می‌دونن که دیگران رو تصحیح کنن. کمی در مدح‌شون حرف زده شد، چندبرابر بیشتر در مذمت‌شون. یه خورده علائمش به غلط دیکته گرفتنای من شبیه بود. ازین‌رو خانوما و آقایون محترمی که بارها و بارها ای‌میل غلط دیکته از من دریافت کرده‌اید در زندگانی، چنان‌چه این قضیه می‌ره رو اعصاب‌تون، خبر بدین لطفن.

2011-10-18T10:44:00.002+03:30

موهام صافه و بوی سیگار می‌ده

بوی سیگاره که می‌خوره به دماغم

یه جمله فلش-بک می‌شه تو مغزم هی

«مث تو که روت نمی‌شه منو به کسی نشون بدی»

نکنه داشته شوخی نمی‌کرده؟

2011-10-16T14:28:00.001+03:30

این میان اما، حکایت «مامان» حکایتِ دیگری‌ست. حضور مامان در زندگیِ من، از حضور فیزیکی‌اش جدا شده دیگر. دور یا نزدیک بودنش چیزی را عوض نمی‌کند. مامان نه حذف می‌شود، نه اضافه. «مامان» طی این سال‌ها تبدیل شده است به یک کانسپت، به یک حضور قاطعِ بی‌تخفیف. زنی که در من است، حالا نگرانِ مامان است. در تمامِ لحظه‌های این زن، مادری ایستاده بی‌حرف، در چارچوب، با نگاهی سرزنش‌گر، که بلد است از هر رفتار من نکته‌ای چیزی بکشد بیرون، و مرا بدهکار کند به عالم و آدم. مامان با هنرمندیِ تمام بلد است تمام لحظه‌های سرخوشیِ مرا سرکوب کند. در محضر عدلِ مامان، من همیشه محکومم.

سه‌شنبه، از درِ آن دفتر کذایی که آمدم بیرون، نشستم روی پله‌های پاگرد ساختمانِ کناری. نفس عمیق کشیدم. گوشی را برداشتم زنگ زدم به مامان. برنداشت. اس‌ام‌اس دادم به دو سه رفیقی که ممکن بود برای‌شان جالب باشد اتفاق. نوشتم: دان. دوباره زنگ زدم به مامان. برداشت. ماجرا را برایش تعرف کردم، در دو سه جمله، خوش‌حال و پر آب و تاب، عین دخترهای هیژده ساله. لحن مامان عوض شد. شد از آن لحن‌های همیشگیِ عاقلِ ملامت‌گر. از آن لحن‌ها که همیشه‌ی خدا یک جای کار من ایراد دارد توش. گفت نمی‌داند واقعن باید خوش‌حال باشد یا ناراحت. گفت نمی‌داند بلاه‌بلاه و من کم‌کم گوش‌هایم داغ شد و شروع کردم حرف‌هایش را نشنیدن و بغض پیچید توی گلوم و گفتم که توی تاکسی نمی‌شود حرف بزنیم و گوشی را قطع کردم و اشک‌هایم سرازیر شد، همان‌جا که نشسته بودم، روی پله‌های پاگرد ساختمان کناری، درست چند دقیقه بعد از آن نفس عمیق. هنوز هم که به آن لحظه‌ی کوتاه سه‌شنبه فکر می‌کنم، اشک جمع می‌شود توی چشم‌هام. همین حالا هم. در من زنی هست که از مادرش چیزی به دل گرفته، تمام این سال‌ها، که آرزو می‌کند کینه نباشد. در من زنی هست که سایه‌ی «مامان»، سایه‌ی نگاه سرزنش‌گرِ مامان روی تمام لحظه‌هایش سنگینی می‌کند. در من زنی هست آرام و بی‌حرف، بی‌گِله و شکایت، که یک روز، آخرهای یک تابستان داغ، حوالی بیست‌سالگی، از خانه‌ی مامان آمد بیرون و دیگر هرگز به آن خانه بازنگشت.

2011-10-16T13:44:00.003+03:30

از میانِ چیزهای مختلفی که آزارم می‌داده، بزرگ‌ترین‌هاشان را حذف کرده‌ام از زندگی‌م، کم و بیش، با چنگ و دندان. تا جایی که توانسته‌ام، تا جایی که شده. دو سالِ گذشته را به حذف و اضافه گذراندم. حذفِ آدم‌ها و موقعیت‌هایی که مرا معذب می‌کرد، مرا به دروغ‌گویی و پنهان‌کاری وا می‌داشت، از من آدمی می‌ساخت که نبودم. اضافه کردن چیزها و آدم‌هایی که در کنارشان خوبم. مرا همین‌جور که هستم پذیرفته‌اند و حضورشان دل‌پذیر و خوشایند است برایم.

هنوز اما، گاهی وقت‌ها، وقتِ زدنِ حرفی، انجام دادنِ کاری، ناخوداگاه سایه‌ی ابرِ سیاه می‌نشیند روی شانه‌هام، در کسری از ثانیه. یادِ نگاه خیره‌ای می‌افتم که مرا قضاوت می‌کند، بی‌وقفه، مدام. بعد، با کمی تلاش و تمرکز، به خاطر می‌آورم زندگی‌ام را ابرزدایی کرده‌ام و نفسی به راحتی می‌کشم. هنوز اما حذف‌های زندگی ملکه‌ی ذهنم نشده. هنوز بابت بسیاری از لحظات کوچک، زنی در من هست که مضطرب می‌شود، که احساس گناه می‌کند، که خود را در معرض قضاوتِ «دیگری» قرار می‌دهد و از همان منظر به محاکمه‌ی جُرمِ هنوز-ناکرده‌ی خود می‌نشیند. سال‌ها باید بگذرد به گمانم، که این زن نگرانی که در من است آرام بگیرد.

2011-10-13T23:15:00.003+03:30

شوخی شوخی با همین سوییت‌بازیاش صاف اومد خودشو جا کرد تو دفترسیاهه‌ی من.

2011-10-12T12:02:00.000+03:30

- 12 -
آن مرد آمد. آن مرد بی‌وبلاگ آمد.

مرد آمده است نزدیک. آمده نشسته همین جا، کنار من. اوایل حرف نمی‌زد. هیچ. حالا گاهی حرف می‌زند. کم، بی‌حاشیه. دوستش دارم. با او که هستم آرامم. از یک دنیای دوری آمده. وبلاگ ندارد. نمی‌نویسد. میل نمی‌زند. تلفن نمی‌زند. اس‌ام‌اس فقط، کوتاه، مختصر. هم‌دیگر را می‌بینیم. گپ می‌زنیم. فیلم می‌بینیم. راجع به کار و کتاب و هنر حرف می‌زنیم. گاهی مهمانی، گاهی سفر. همین‌ها. خوش می‌گذرد. خوبیم. برای من تازگی دارد همه‌چیز. تازگی دارد حرف زدن با آدمی که وبلاگ ندارد، حرف زدن با مردِ غریبه‌ای که نمی‌دانم توی کله‌اش چه می‌گذرد. آدم‌ها بی‌وبلاگ چه‌جوری با هم آشنا می‌شدند قبلن‌ها؟ چه‌جوری از هم خوش‌شان می‌آمد؟ همان‌جور. از آن جورها که «آره» معنای «آره» می‌دهد و «نه» معنای «نه». خیلی بدوی و انسانِ اولیه‌طور. خیلی عجیب.

2011-10-12T11:33:00.000+03:30

جمعه به مکتب آوَرَد..

از برکات سه‌شنبه‌ها و آقای استاد دل‌نشین، دارم یه کتابِ بزرگِ سنگینِ زیادصفحه‌ایِ بورینگ می‌خونم، از اول، حتا با مقدمه‌ش، و نه تنها غرم نیست که حتا در کمال تعجب دارم لذت می‌برم هم. با نوت و سرچ و تحقیق و همه‌چی. رسد آدمی به جایی!

2011-10-11T13:55:00.001+03:30

"خرمشهر آزاد شد"

2011-10-08T19:47:00.000+03:30

خسته و گرسنه و میوه‌خریده می‌رسم خونه، می‌بینم مرد خوابیده رو کاناپه‌ی هال. خریدا رو جابه‌جا می‌کنم و یه ساندویچ درست می‌کنم با نون تست، خیار و گوجه و پنیرورقه‌ای. یه لیوان آب پرتقال می‌ریزم با ساندویچم کوچ می‌کنم تو اتاق خواب، ولو رو تخت، پای لپ‌تاپ. سیر که می‌شم آن‌لاین خوابم می‌بره. از دیروز تا حالا همه‌ش خوابم میاد. تازه چشام گرم شده که زنگ درو می‌زنن. می‌رم خیز بگیرم از زیر پتو بیام بیرون که یه‌هو یادم میاد مرد خونه‌ست. آخرین باری که مجبور نبودم برم درو باز کنم کِی بود؟ پتو رو می‌کشم رو سرم و می‌خوابم. آدمِ خواب بعدازظهر نیستم من. غمگینم می‌کنه. کش میام و غلت می‌زنم و مچاله می‌شم و آخرشم بی‌خیال می‌شم. بلند می‌شم چای درست کنم و شام چی بپزم و اینا. مرد خوابه هنوز، رو کاناپه‌ی هال. پتو بندازم روش؟ مکث می‌کنم. منصرف می‌شم. نمی‌دونم چرا. زیر کتری رو روشن می‌کنم و بغض می‌کنم و نارنگی می‌خورم و شروع می‌کنم دون کردنِ انارا. سبزی‌پلوماهی درست می‌کنم، با سوپ قارچ و خامه واسه خودم. سه روزه دلم سوپ قارچ می‌خواد. دیشب رضایت دادم به سوپ جو ولی تا رفتم سفارش بدم تموم شده بود. عاشق سوپ درست کردنم و عاشق خورد کردن قارچ. این‌بار اما رو تخته خورد نمی‌کنم که مرد بیدار نشه. حوصله‌ ندارم بیاد تو آشپزخونه تو دست و پام. خیلی حرف می‌زنه. حرفم نمیاد امروز. مایلم با همین اخم و بغض آشپزی کنم و میوه‌ها رو بشورم و چای تازه‌دم بریزم واسه خودم و کسی کاری به کارم نداشته باشه. صدای چایی همیشه مردو بیدار می‌کنه. یه چایی براش می‌ریزم بی‌حرف می‌ذارم رو کانتر، زیر سوپ و سبزی‌پلو رو کم می‌کنم با یه دونه شیرینی کشمشی کوچ می‌کنم کتاب‌خونه. بساط شطرنجی و کاغذ رنگی و پوستی و موزیک و الخ. درِ کتاب‌خونه بازه. مرد رو می‌بینم که گاهی رد می‌شه. ریشاشو می‌زنه و پیرهن‌شو اتو می‌کنه و میاد یه چیزی از تو چمدون‌ش برمی‌داره و ازم می‌پرسه کدوم کت‌شلوارشو ببره و هی می‌ره و میاد. تمرکز ندارم. الکی جدول می‌کشم رو کاغذ میلی‌متری. بوی اودکلن‌ش که می‌پیچه تو راهروی دم اتاقا یعنی آخیششش، داره می‌ره. می‌پرسه کاری نداری؟ می‌گم نتچ. می‌گه گردو تازه برات پوست گرفتم، رو کانتره، بیارم این‌جا؟ می‌گم نتچ. می‌گه خدافظ پس. می‌رم بهش بگم سوپ آماده‌ست، می‌خوری؟ بی‌خیال می‌شم اما. می‌گم خدافظ. اوه، دلم تنگ نشه واسه این وقتا؟

2011-10-06T10:21:00.001+03:30

if being a mother is the toughest job ever,
single-parenting worth Nobel Peace Prize,

bekhhhoda

las noches en silencio --- silvia printa

2011-10-03T21:34:00.000+03:30

بذار بهت بگم... من صبح که پا می‌شم... دلم می‌خواد کسی باهام حرف نزنه... می‌خوام از خونه که می‌رم بیرون، کسی منتظرم نباشه برگردم... دل کسی واسم تنگ نشه... کسی منو نخواد... می‌خوام تنها باشم...*

سه‌شمبه‌ها روز منه. از همون اول هفته منتظر خودش و منتظر کلاس دم غروب‌شم. از حیاط خیس و آب‌پاشی شده رد می‌شیم. پایین پله‌ها، چای یا نسکافه می‌ریزیم برا خودمون، لیوان به دست می‌ریم می‌شینیم سر کلاس. آقامون. خسته نمی‌شم از دست‌ش. از معدود آدماییه که هنوز خسته نشده‌م از دست‌ش.

سه‌شمبه‌ها رو فقط واسه این کلاسه نیست که دوست دارم. سه‌شمبه‌ها یه‌جورایی روز «مینا»ی کنعان* منه. یه کلاس تا دیروقت، یه جای دور. برام تازگی داره. سه‌شمبه‌ها از صب تا شب نیستم و ملت می‌دونن منتظرم نباشن، کاری به کارم نداشته باشن، نگرانم نشن، نپرسن کی می‌رم کی میام، منتظر نباشن اس‌ام‌اس‌ها و میسد-کالاشونو جواب بدم. سه‌شمبه‌ها می‌رم یه جای دنج گم و گور می‌شم برا خودم و خوش‌حالم.

2011-10-03T18:55:00.001+03:30

مث این می‌مونه که چیزایی که یه عالمه وقت لازم‌شون داشتم رو تبدیل کرده باشن به یه مشت آب‌نبات رنگی، ریخته باشن‌شون تو یه کاسه، داده باشن دستم، کجا؟ به منی که نشسته‌م بالای یه سرسره. بعد درست وقتی که دلم می‌خواد یه نیم‌ساعتی اون بالا تنها باشم به حال خودم و زل بزنم به آب‌نباتا و بچشم‌شون و باهاشون حال کنم، یه صف طولانی پشت سرم تشکیل شده باشه که یالا یالا. تا بیام به خودم بجنبم هم یکی تنه زده بهم کاسه‌هه ول شده از دستم آب‌نباتا زودتر از من سُر خورده‌ن پایین. حالا باید برسم اون پایین یکی‌یکی جمع‌شون کنم بریزم‌شون تو کاسه‌هه بشینم یه گوشه حال‌شو ببرم. وقت نمی‌شه اما که.

یه هفته وایسته همه‌چی لطفن، دِ.

2011-10-03T18:53:00.000+03:30

داریم راجع به ایرما حرف می‌زنیم که یه‌هو می‌گه راستی بیا خونه‌مون پسرمو ببین. می‌گم ااا، بِتی بچه زاییده؟ می‌گه نه. چند روز پیشا یه روز صب یه توله‌ی نارنجی افتاد دنبالم تو کوچه، قد یه کف دست، به فرزندخواندگی پذیرفتم‌ش. اسمش‌م گذاشته‌م باشو غریبه‌ی کوچک.

من؟ کلن می‌میرم واسه لحن این آدم خطاب به گربه‌ش/هاش. رسمن یه سور زده به خانوم اِدلا*.

*خانومه تو «گربه‌های اشرافی»

2011-10-02T14:22:00.005+03:30

ma•nip•u•late [muh-nip-yuh-leyt] 1. to manage or influence skillfully, especially in an unfair manner: to manipulate people's feelings

همین چند وقت پیشا بود. با یه دختری آشنا شدم که چندباری هم‌دیگه رو تو مهمونی و معاشرت‌های فرهنگی و این‌ور اون‌ور دیده بودیم طی یه بازه‌ی زمانیِ یه ساله. بعد من همین‌جوری که هی بیشتر می‌دیدم‌ش هی ازش خوشم میومد و حرف داشتیم برای زدن و اهل کتاب و فیلم و الخ بود و خوش‌سلیقه و بی‌حاشیه بود و با هم خیلی جاها تفاهم داشتیم و اینا. این شد که کم‌کم معاشرت‌مون بیشتر شد و من شاد و مسرور. یه روز آقای دوستم پرسید دیروز کجا بودی؟ گفتم خونه‌ی فلانی. پریروز کجا بودی؟ گالری بودم با فلانی. پس‌پریروز؟ سینما با فلانی. گفت چی شده جدیدنا همه‌ش با فلانی می‌گردی؟ کف‌گیرت خورده به تهِ دیگ؟ گفتم وا! با مردا معاشرت می‌کنیم، می‌گین فلان، با زنا معاشرت می‌کنیم، می‌گین بهمان. بابا بعدِ یه قرن یه دختری پیدا شده که حاشیه‌ی دردسرساز نداره و دارم باهاش حال می‌کنم و اونم با من مشکل نداره و داریم نچرالی معاشرت می‌کنیم. گفت تو داری معاشرت می‌کنی یا اونم پایه‌ست؟ من؟ نه که اعتماد به نفس ندارم اصلن تو معاشرت با خانوما، یه مدتی بک-آف کردم و نشستم به غور و تفحص، دیدم نه والا، اون خودشم پایه‌ست و پیشنهاد معاشرت می‌ده و خیلی هم کوله و اینا. اومدم به دوستم گفتم که نه‌خیرم، رفتم تحقیق کردم خودشم پایه‌ست. گفت از من می‌شنوی این آدم واسه تو دوست‌بشو نیست. برو سراغ یه دختر دیگه. اون فقط به تو نزدیک شده که سر از یه سری چیزا دربیاره. من نه که عادت دارم همیشه به بدبینی‌های این رفیق‌مون، گفتم برو بابا، خیلی هم می‌شه. منم که چیز سردرنیاوردنی ندارم که انی‌مور. گفت خود دانی، از من گفتن بود خلاصه. یادمه سر دو مورد دیگه هم همین کامنتو داده بود، اون دو مورد اما آقا بودن و من به غریزه‌ی خودم اعتماد کرده بودم و خلاف حرف رفیق‌مونم ثابت شده بود. این‌بار اما در حالی‌که ظاهرن حرف‌شو رد کردم، اما دو به شک شدم که نکنه داره راست می‌گه. نکنه اینم مث دخترای قبلی ازوناست که تو روی آدم می‌گه و می‌خنده و تو ای‌میل‌های شخصی خوبه با آدم، پشت سر اما معتقده من چنین و چنان و بدگویی و الخ. بعد؟ هیچی دیگه، نه که اعتماد به نفس ندارم اصلن تو رفاقت با خانوما و اکثرن خورده‌م تو دیوار، تلقین‌های این رفیق‌مون صاف رفت نشست وسط مغزم. هی سعی کردم نادیده‌ش بگیرم، هی نشد. هی سعی کردم، هی نشد. دیدم چه کاریه، اگه قراره دو روز دیگه ضایع شم و بفهمم اینم با من بده یا از من خوشش نمیاد یا هرچی، بذار اصلن وارد رفاقت نشم به کل. این شد که با دمبی آویزان برگشتم تو لونه‌م. حس خوب و بی‌حاشیه‌ی اون دوران کوتاه هم مث اون بادکنک قرمز گنده‌هه‌ی هیدروژنی اون پسربچه‌هه تو «رد بالون» ترکید رفت هوا.

2011-10-02T11:27:00.002+03:30

عین وقتای شنای زیرآبی، همه‌چی آرومه و هیچ صدایی نیست جز یه هُرهُر مدام استخر. من نرم و سبک، سُر می‌خورم زیر آب و کاری به کار آدمای دور و برم ندارم و خوشم واسه خودم. اِشراف دارم رو تنم و می‌تونم ساعت‌ها خودمو تو اون بی‌وزنی و شناوری نگه دارم. سرمو که میارم بیرون اما، دوستام نشسته‌ن لب استخر، هر کدوم یه‌جور غرشونه، سخت‌شونه. زندگی همه رو داره یواش‌یواش نابود می‌کنه. مستی‌هامون دیگه مث قدیما نیست. خوش‌گذرونی‌ها و دورهمی‌هامون دیگه مث قدیما نیست. دیگه رفقای قهقهه‌ای‌م هیچ‌کدوم‌شون بلد نیستن از ته دل بخندن. همه اخم‌شونه. با خودم فکر می‌کنم همه‌چی از روزی شروع شد که یه آدم اصطکاکی اومد تو جمع‌مون. یه آدمِ غلیظ. اولش به نظر خوب میومد، اما در طولانی‌مدت شروع کرد تیغ‌هاش به دور و بر گرفتن، به همه‌جا و همه‌چی گیر کردن. قبلنا این‌جوری نبود. خوش‌اخلاق بودیم همه، نرم بودیم، رفیق بودیم، اون‌همه سال. بعدش اما دست و بال همه خط برداشت، جسته و گریخته، کم و بیش. شد عین این فیلما که همه داشتن خوش و خرم زندگی‌شونو می‌کردن، یه‌هو آدم خبیثه‌ی ماجرا وارد دهکده شد و زیر یه نقاب جذاب و نایس کم‌کم زیر آبِ همه رو زد، تخم نفاق کاشت همه‌جا، همه‌چی رو نابود کرد. زندگی هم که شروع کرد به سخت گرفتن، دیگه همه‌چی دست به دستِ هم داد.

حالا یه وقتایی، یه شبایی، چشمم که میفته به تک و توک آدمای جمع سابق‌مون، عجیب دلم هوای اون دورانو می‌کنه. کاری‌شم نمی‌شه کرد. باید زمان بگذره. باید خیلی زمان بگذره. من؟ تو استخر کوچیک خودم دارم شنا می‌کنم و سرم زیر آبه و دنیام آرومه. گاهی اما میام می‌شینم لب آب، ورِ دل رفقا، :بغلِ یواش، که ینی همه‌چی درست می‌شه. همه‌چی درست می‌شه؟

2011-10-02T10:31:00.001+03:30

نوشته «من آدم مختصری هستم». حواسم می‌ره پی عکس‌هایی که ازش دیده‌م و با خودم می‌گم اوهوم، موافقم.

2011-09-24T18:03:00.001+03:30

Most men cheat on their wives to have mistresses. My father cheated on my mother to have a happy family. I felt sorry for him, and in one sense took it upon myself to fill the empty spaces in his life. I collected his poems, listened to his woes, and helped him choose appropriate gifts, first for my mother and then for the women he fell in love with. He later claimed that most of his relations with these other women were not sexual, that what he yearned for was the feeling they gave him of warmth and approval. Approval! My parents taught me how deadly that desire could be.

Things I've been silent about --- Azar Nafisi

2011-09-23T11:53:00.001+03:30

4. اول دلم خواسته بود بنویسم "فاتح شدم.. و خود را به ثبت رساندم.."، بعد نه تنها دیدم چه کاریه، بلکه دیدم اون‌قدرا هم معنی نداره. درگیر جنگ نبوده‌م من تا حالا، هرچی که بوده همه‌ش رایزنی بوده و مخ‌زنی و نگوشیِت. همیشه با آدمایی مُچ انداخته‌م در زندگانی، که مطمئن بوده‌م اون‌قدر دوسم دارن یا عاشقمن که عمرن اذیتم کنن. که عمرن از همه‌ی زورشون در برابر من استفاده کنن. بالاخره یه جایی نرم می‌شن. یه جایی کوتاه میان. همینم شد. وقتی اون روز صبح اون‌جوری بغلم کرد، اون‌جوری مهربون بوسیدتم، خیالم راحت شد که دوسم داره، که همه‌چی درست می‌شه. بعد یه‌هو همه‌چی افتاد رو دور تند و همه‌چی درست شد و حالا زندگی من خلاصه شده تو یه توافق‌نامه که در سه صفحه و شش بند تنظیم گردیده و به امضای طرفین رسیده است.

3. اون شب ساعت یازده، مهمونام که رفتن، همه‌چی رو همون‌جوری ولو و به‌هم‌ریخته ول کردم به امون خدا، چراغارو خاموش کردم و گیج و خسته پهن شدم رو تخت، بی‌که خوش‌حال باشم یا ناراحت. فردا و پس‌فرداش اون‌قدر روزهای شلوغ و پرکاری بودن که اصلن فرصت حرف زدن یا فکر کردن نداشتم. جمعه، یه نیم ساعتی اون وسط‌ها، دلم خواست به یکی بگم چه‌قدر خوش‌حالم. فون‌بوک موبایلم رو از بالا تا پایین مرور کردم و دیدم هیشکی نیست. بی‌خیال شدم.

2. دل تو دلم نبود. نمی‌دونستم چه مسائلی قراره تو جلسه مطرح شه و باید چه واکنشی نشون بدم. دلم می‌خواست با دوست پیغمبرم حرف بزنم یه خورده آروم شم. نمی‌شد. سرِ کار بود. نیم ساعت قبل از این‌که مهمونا بیان، خودش زنگ زد. حرف زدیم. یه خورده خیال‌مو راحت کرد. گفت نگران نباشم و همه‌چی داره طبق پیش‌بینی‌ش جلو می‌ره و ما برنده می‌شیم. ازین "ما"هه کیف کردم. بهتر شدم. گفت چه عجیب، اولین باره که بعد از این‌همه سال احساس می‌کنم واقعن تنهایی، واقعن هیشکی تو زندگی‌ت نیست، تا حالا این‌جوری ندیده بودمت. گفتم آره خب، نتیجه‌ی انتخاب خودمه. یه لایف‌استایلِ این‌جوری که "من آدمِ رابطه نیستم" و "لطفن منو جدی نگیرید" و "من آدم تعهد و الخ نیستم"، یه هم‌چین وقتایی یه هم‌چین تبعاتی هم داره دیگه. خودکرده را جای غرزدن نیست. گفت ولی ته دلت قرصه که من هستم دیگه، ها؟ نگفتم همه همینو می‌گین. دیدم چه کاریه آخه. گفتم اوهوم‌اوهوم.

1. همیشه ادای آدمای مستقل رو درآورده‌م در زندگی. حالا نه که خیلی هم وابسته باشم، نه؛ اما راستش این‌جوریه که همیشه -بدون استثنا همیشه- مردهایی بوده‌ن در زندگی‌م، که ته دلم از داشتن‌شون و از حمایت‌شون قرص بوده، و همیشه با اتکا به این قرص‌بودنه راه افتاده‌م و با خیال راحت جفتک پرونده‌م. از بابابزرگ دوران بچه‌گی‌م بگیر تا بابا و دیگران. نمی‌دونم تو یه فضای غریبه، با یه سری آدم غریبه، بی‌که ته دلم از داشتن مردای زندگی‌م قرص باشه، ممکنه چه جور آدمی باشم.

5. سبُکم. سبک و خوش‌حال و راضی. یه دوره‌ی جدید شروع شده تو زندگی‌م که مدت‌هاست منتظرش بوده‌م. با چنگ و دندون رسیده‌م این‌جا و هزینه‌ی زیادی بابتش پرداخت کرده‌م اما راضی‌ام. می‌دونم راه آسونی نیست و پرماجرا و پردردسر خواهد بود، اما نمی‌ترسم از ماجرا و دردسر. مهم اینه که پر از انرژی‌ام و جای درستی از زندگی وایستاده‌م و ایمان دارم بالاخره یه‌جوری از پس همه‌چی برمیام.

پ.ن. به طرز خرافی‌گونه‌ای اول مهره حتا.

2011-09-15T00:25:00.001+04:30

almost done

پ.ن. خوبم.. خیلی..

2011-09-13T20:34:00.002+04:30

مایلم تو وبلاگم کولی‌بازی دربیارم بابت فردا
اما حوصله ندارم
چه کنم؟

2011-09-11T22:48:00.000+04:30

لابه‌لای گفتگومان، حرفم را قطع کرد و گفت: همیشه تو آن‌ یکی بودی که «رفته»..

راست می‌گفت. من ترک نشده‌ام و قواعد ترک‌شدن را بلد نیستم. شاید همین است که از همه‌چیز تعجب می‌کنم این روزها. شاید همین است که نمی‌دانم چه می‌گذرد بر آنی که دارد ترک می‌شود..

ایستاده‌ام روی یک پله‌ی بلند. همین روزها باید بپرم. می‌پرم. نمی‌دانم پایم پیچ بخورد یا نه، زخمی بشوم یا نه، پایم به زمین برسد یا نه. همین‌قدر می‌دانم که خواهم پرید. من؟ همیشه از بلندی ترسیده‌ام، از جاکن شدن و از پریدن نیز.

2011-09-09T22:21:00.001+04:30

بلد نیستم بنویسم‌ش. یک چیزی دارد، یک چیز بی‌‌اسمی، از جنس مهربانی مثلن، یک‌جور مهربانیِ غلیظِ عسل‌طور، که وقتی گردنم را می‌بوسد تزریق می‌شود زیر پوست آدم. هرقدر بدخلق باشم و مراقب باشم و روکش محافظ غذا کشیده باشم رویم، باز این تماس لعنتی خلع سلاح می‌کند مرا. انگار تمام آن حرف‌هاش پدرسوخته‌بازی باشد و این یکی، همین یک حرکت فقط، واقعی باشد و از ته دل.

هیچ حرف و حدیث عاشقانه، بوسه و هماغوشی عاشقانه، جای این موهایم کنار زدن‌ها و گردنم بوسیدن‌ها را نمی‌گیرد لعنتی. مقاومت نمی‌کنم. دل می‌دهم به همان چند ثانیه‌ی کوتاه و می‌دانم که می‌گذرد و خیال می‌کنم که واقعی‌ست. همان‌قدر واقعی که منِ این روزها.

2011-09-09T14:57:00.002+04:30

تا مرغا سرخ شن
شروع کردم کابینت قابلامه‌ها رو ریختن بیرون و مرتب کردن
که بتونم این تابه جدیده رو یه‌جوری توش جا بدم
چشمم افتاد به اون دو تا بشقاب روحی
یکی تخت
یکی گود
خریده بودیم واسه نیمرو و املتِ غیرِ تفلونی
قشنگ یه بازه‌ی چندماهه‌ رو آورد جلو چشمام
خیلی دونفره بودیم
خیلی گره خورده بودیم
زندگی کرده بودیم تو جاده‌ها
بعد؟
گرهه شل شده بود و برگشته بودیم شهر
اون بشقابا هم یه جایی تهِ کابینتِ قابلامه‌ها تک افتاده بودن

2011-09-06T00:03:00.001+04:30

امید مهرگان اول کتابه نوشته
«یادداشت‌هایی برای بهاره‌ام
که بر خلق نکردن تواناست»

2011-09-05T23:19:00.003+04:30

بعد فردا
اول باید قرار مانیکورمو کنسل کنم
بعد قرار چاپ‌خونه‌مو
بعد برم ناهار رستوران لاکان
به‌خدا اگه دروغ بگم
پس‌فردام لابد یه سرایدار جدید میاد برامون اسم‌ش لاکانه
از روزی که غر لاکانو زدم، روزی سه وعده در زندگی‌م داره مطرح می‌شه
مشق دفعه بعدمم حتا لاکانه
بعد برم یه ربع فیلم‌برداری
این یکی دیگه خیلی به موقع بود تو این هیر و ویری
لباس چی بپوشم‌ش بماند
بعد برم آقای باند صدا بیاد اون مونوهه رو بکنه استریو بعد شیش ماه بالاخره
بعد قرار نذاشته‌مو با پسرخوانده‌م به هم بزنم
سینما هم نرم
برگردم خونه
کمی به حالِ خرابم بپردازم
کمی شام درست کنم
کباب‌تابه‌ای
کمی سریال دوزاری ببینم
یا حتا کتاب سخت بخونم مغزم از کار وایسته
و بعد، یه نطق سرنوشت‌ساز

آیا فرداشب قادر خواهیم بود سرنوشت‌مو عوض کنیم؟

2011-09-05T22:58:00.002+04:30

دوباره ازون شب سختاست که مدت‌ها بود نداشتم‌شون
در این حد که بابت‌ش نوستالوژی‌م عود کرده اصن
به وضعی
بدی‌ش این‌جاست که آدمِ کندن هم نیستم من
طاقتِ ول کردن و رفتن ندارم
همه‌ش مایلم چیزهارو برسونم به یه سرانجامی
بعد بذارم برم
این «سرانجام» کذایی اما یه آدامس کش‌دار منعطف طولانیه
که هزار کیلومتر کش میاد بی‌که جایی پاره بشه

بعد الان مشکلم اینه که دل بدم به حال خرابم
یا بپردازم به این نوستالوژیه

2011-09-04T12:54:00.002+04:30

تهِ دلم خالیه مث چی
صدا اکو می‌شه توش
سردردمه از دست‌ش
هیچ امیدی نیست
نجات‌دهنده هم که به کل تهران نیست

این بود حکایت دیشب و امروز و تا اطلاع ثانوی ما

2011-09-03T22:06:00.002+04:30

جدیدنا یه نیمه‌ی گم‌شده پیدا کرده‌م
گاهی از پشت ویترین تماشا می‌کنم‌ش هی
عین کوزت
که اون عروسکه رو
بعد امروز وایستاده بودم پشت ویترین
کله‌م الکی تو آی‌جان - سلام شیده‌جون -
که یعنی من حواسم به شماها نیست
بعد نیمه‌ گم‌شده‌هه داشت یه چیزایی رو واسه دختره توضیح می‌داد
آرت و مارت و فلسفه و اینا
من همین‌جور محو حرفاش
محو صداش
آخه آدم این‌همه بابِ میل؟
این‌همه درست، به‌جا، به‌قاعده؟
خلاصه که اصن یه وضعی

2011-09-02T13:09:00.006+04:30

اسطوره‌ی «نظر شخصی»

آیا هر کس واقعا «نظر شخصی خودش» را دارد؟ وقتی می‌گویند نظرِ «هر» کس برای خودش محترم است، درواقع تلویحا این واقعیت را بیان می‌کنند که نظر هر شخص چیزی بیشتر از «محترم» نیست، و وقتی قرار باشد نظرها هیچ تأثیری نداشته باشند، چه اشکال دارد فقط کمی «محترم» باشند؟ حالا چرا هیچ چیز دیگری این‍قدر محترم نیست و بر اهمیت‌اش تأکید نمی‌گذارند که «نظر»؟ درست به خاطر سترون‌بودن و بی‌اهمیتی آن. معمولا بحث‌های ایرانیان با این پایان‌بندیِ ملال‌آور خاتمه می‌یابد: «خُب، نظر شما این است، هر کس نظری دارد». اصلا نظر شخصی یعنی چه؟ نظر شخص چه اهمیتی دارد؟ درست به دلیل ستایش ریاکارانه از «نظر شخصی» و به‌اصطلاح تکثر عقاید است که نقد هم عملا اتفاق نمی‌افتد. این یکی از اسطوره‌های دموکراسی است. معلوم است که باید در تقابل با عقل‌ستیزان شبه‌فاشیست، از این تکثر و تنوع، حتی در امیال عادی و پست، دفاع کرد، اما مسأله این است که تأکید افراطی بر صِرف «نظر داشتن»، آن هم از نوع شخصیِ آن، در نهایت دقیقا نفسِ اعتقاد را زیر سؤال می‌برد و آن را سترون می‌سازد.

از چیزهای بی‌مصرف --- امید مهرگان

پ.ن. رونوشت: خودم

2011-09-01T02:23:00.005+04:30

وقتی یک ستاره‌ی سنگین سوختش تموم می‌شه، به خاطر نیروی جاذبه‌ی شدید تو خودش فشرده می‌شه و مرکزش مثل یک چاله فرو می‌ریزه. اون‌وقت همه‌چیزو می‌کشه تو خودش... می‌تونی تصور کنی؟ سیاه‌چاله با سرعت نور می‌چرخه، مرکزش از هسته‌ی اتم هم کوچیک‌تره و اون‌وقت همه‌چیزو، حتا یک کهکشانو می‌کشه تو خودش.
شبیه عطری در نسیم --- رضیه انصاری

بیش‌تر از چند شب طول نکشید. همین پریشبا بود که با خودم فکر کرده بودم «فاینالی». فکر کرده بودم چه خوب که رسیدیم این‌جایی که هستیم. می‌تونیم بگیم و بخندیم و خودمونو دست بندازیم و راجع به چیزهایی که تمام این سال‌ها آزارمون داده، این‌همه راحت و آدم‌بزرگانه حرف بزنیم. با خودم فکر کرده بودم آیا مغز من جدیدنا به صورت اوتوماتیک نُه شب به بعد الکل ترشح می‌کنه، یا همه‌چی واقعنی همین‌قدر کول و ساده و راحت شده. از اون شبایی بود که با خودم فکر کرده بودم چه خوب که این‌همه سال طول کشیدیم، جا نزدیم، موندیم.

همین پریشب‌ترها اما، فهمیدم که «هه». هیچ‌چیز به همان سادگی نیست که می‌نماید. اشتباهه فکر کنی زمان که بگذره، همه‌چی آروم می‌شه و ته‌نشین می‌شه و آدما راه خودشونو وسط انبوه اتفاقای بی‌دروپیکر پیدا می‌کنن و از راهی که پیدا کرده‌ن راضی‌ان و می‌تونی به رفتار رضایت‌مندانه‌شون اعتماد کنی و با خودت فکر کنی «همین‌طوره که داره می‌گه، همین‌طوره که هست». نشسته بود با خودش به حساب و کتاب، رفتار سرخوشانه‌ی من رو تجزیه‌تحلیل کرده بود و با شابلون‌های آیداسنجِ همیشگی(و البته قدیمی)ش سنجیده بود و با دوستش گپی هم زده بودن و خنده‌ای هم کرده بودن و به این نتیجه رسیده بودن که «تیپیکالی آیدا».

امشب همین‌جوری که داشتم «زنی از گذشته» رو می‌دیدم، با خودم گفتم نکنه دارن راست می‌گن اینا. نکنه آش به همین شوری و غلیظیه و من حواسم نیست. انگار از یه جایی به بعد، یه روزی رسید که زندگی من تبدیل شد به بازی، و ازون روز تا حالا هر کسی منو بیش از یه بازی جدی گرفته تعجبم هی برانگیخته شده، هی برانگیخته شده. غافل از این‌که اون طرف همه‌چیز همین‌قدر جدی و غلیظ و شور بوده.

مدل جدید زندگی‌م، النگوی درونم رو اکسپوز کرده و منجر به یه‌جور ولنگاریِ کلامی شده که تو این سال‌ها برای من بی‌سابقه بوده. دیگه توی مه زندگی نمی‌کنم، توی مه حرف نمی‌زنم. ازون ساختار پیچیده و متناقض رفتاری‌م دارم فاصله می‌گیرم. دارم سعی می‌کنم که فاصله بگیرم. دارم تلاش می‌کنم همانی رو بنمایانم که هستم. دارم از پشت دیوار معذوریت و دست‌های سیمانی‌م میام بیرون. نشسته‌م روی مبل روبروت، و سعی می‌کنم خیلی ساده و روراست و بی‌تکلف، بهت بگم کجا ایستاده‌م الان. گذشته اما، مث یه سیاه‌چاله تمام ماه‌های اخیر زندگی من رو می‌کشه تو خودش. تو با منطق تمام سال‌های قبل شروع می‌کنی به حرف زدن و قضاوت کردن و محکوم کردن من به چیزهایی که ماه‌هاست دارم برای عوض کردن‌شون تمرین می‌کنم. همون چند شب پیش‌ها همه‌ی این چیزها رو برات توضیح داده بودم و تو نشسته بودی کنارم و خندیده بودی که ای پدرسوخته و من خیال کرده بودم خودم رو تونسته‌م توضیح بدم و خیال کرده بودم باورم می‌کنی. اون شب اما نشستی روی مبل روبرو، با شابلون آیداسنجِ قدیمی‌ت، بی‌که ردی از خوش‌بینی باشه ته حرفات. دارم بهت می‌گم آدمِ بازی نیستم انی‌مور، و تو شک نداری این بازی جدیدمه. خنده‌داره، اما انگار فرق زیادی بینِ روراستی و هنرپیشگی نیست. باید از تمام لوکیشن‌هایی که منو تبدیل می‌کنه به «زنی از گذشته» فاصله بگیرم. کسی حوصله‌ی بازبینی و بازنویسی نداره. این سیاه‌چاله‌ی عمیق به‌هرحال همه‌چیز رو می‌خوره.

2011-09-01T00:53:00.002+04:30

نمایش «زنی از گذشته» به کارگردانی محمد عاقبتی و با بازی پانته‌آ بهرام، رامبد جوان، ‌سعید چنگیزیان، ‌سحر دولتشاهی و الهام کردا سالن شماره یک تماشاخانه ایرانشهر در حال اجراست. [+]

2011-09-01T00:48:00.001+04:30

خیلی از ماها به خورشید خانوم وبلاگستان مدیونیم و همه‌مون به هودر.