Desire Knows No Bounds




Monday, June 29, 2009

دل‌تنگی واژه‌ای‌ست که به احساس الان من می‌گويند.

اوهوم. شاخ و دم نداره آقا، شاخ و دم نداره. برای خودش راه ميفته مياد می‌شينه يه گوشه‌ای از دلت -يه گوشه‌ی بزرگی از دلت- و بعد يه‌هو می‌بينی دست و دلت به هيچ کار ديگه‌ای نمی‌ره. می‌بينی هيچی مزه‌ی خودشو نداره هيچی سر جای خودش نيست. بعد تازه من آدميم که بلده سر خودشو با هزارتا چيز ديگه گرم کنه، با هزارتا آدم ديگه، اما واقعيت اينه که برای زنده موندن، هزار و يک چيز لازمه و کافيه اون «يک چيز»ه نباشه تا بقيه‌ی چيزا هم فيد شن، کم‌رنگ شن، و سنگ روی سنگ بند نشه. اوهوم. هم‌چين حالی‌ام من اين روزا.

بعد داشتم با خودم فکر می‌کردم اصن يکی از ملزومات روابط لانگ-ديستنس، داشتن يه رابطه‌ی آلترناتيوه. حالا اين آلترناتيو مورد نظر لازم نيست با تمام مختصات جای‌گزين بشه، اما يه جاهايی اون‌قدر عرصه به آدم تنگ می‌شه که تو ناخوداگاه می‌ری طرف يه آدم ديگه، يه رابطه‌ی ديگه. انگار می‌خوای خشم و سرخورده‌گی سرکوب‌شده‌ت رو اين‌جوری جبران کنی. می‌دونی زندگی‌ت يه چيزی کم داره، و می‌خوای اون کمبوده رو با جای‌گزين‌های مختلف پر کنی.

هووم، اولش می‌شه‌ها. اما يه خورده که می‌ری جلو، می‌بينی راه نداره.

حالا الان دور هميم ديگه، هرچه‌قدر هم آدم بالغی باشی و پيه خيلی چيزا رو تو اين مدل رابطه به تنت ماليده باشی و با آگاهی کامل پا گذاشته باشی توش، بازم يه جاهايی کم مياری. هرچه‌قدم طرف مقابلت آدم ساپورتيوی باشه و مواظبت باشه و هی بمباران‌ت کنه با کلمه‌هاش، حرفاش، رفتارای مختلف‌ش، هديه‌هاش، سورپرايزاش و چه و چه، هيچ‌کدوم جای خالی حضور فيزيکی‌ش رو نمی‌تونه به طور کامل پر کنه. هيچ‌کدوم به درد اون لحظه نمی‌خوره که دوای دردت فقط يه بغل امن و آرومه، که نداری‌ش.

هنوزم دور هميم ديگه، واقعيت اينه که هيچ کلمه‌ای هيچ نوشته‌ای هيچ حرفی نمی‌تونه جای خالی تنِ آدمه رو پر کنه. هيچ کدوم نمی‌تونه نياز تنت رو برآورده کنه. هر اتفاقی هم که اين وسط ميفته، فقط منجر می‌شه به يه شهو-ت ارضانشده و همه‌چی رو بدتر می‌کنه.

يادمه يه بار بهم گفتی که می‌فهمی اين قضيه رو، می‌دونی چه‌قدر سخت می‌شه گاهی وقتا همه چيز. و گفتی از نظر تو اشکالی نداره من رابطه‌ی فيزيکی موازی‌مو داشته باشم، به شرط اين‌که رسانه‌ای‌ش نکنم. ننويسم‌ش تو وبلاگم. تو نفهمی‌ش. خوب اول فکر کردم اوهوم، می‌شه. اما بعد يه شب که تو بغلم بودی برات تعريف کردم که امتحان کردم، که نشد. وقتی کنارمی، وقتی سرت تو بغلمه و دستام حلقه شده دورت، می‌تونم تمام نگفتنی‌های دنيا رو برات تعريف کنم و خيالم راحت باشه که باورم می‌کنی. همون شب برات گفتم که نشد، نتونستم تنِ مرد ديگه‌ای رو جای‌گزين تن تو کنم. برات گفتم اون حس هيچ از جنس وفاداری و خيانت و عذاب وجدان و اين‌جور واژه‌های عام هم نبود حتا، نتچ، به سادگی اين بود که دلم نخواست. چيزی که من لازم داشتم تنِ يه مرد نبود، تنِ تو بود و هرچه‌قدرم چشمامو می‌بستم باز می‌فهميدم تنِ اون آدم تن تو نيست.

بهت گفته‌م هزاربار، بعد از تو اين‌جوری شده‌م که تن هيچ آدم ديگه‌ای مزه نمی‌ده زير زبونم. انگار بيشتر ازون‌که قرار باشه لذت ببرم، سرخورده می‌شم از حسی که به جا می‌مونه. همه‌چی رنگ و روشو از دست داده. وسوسه‌هه هست اما.

يه بار که با دوستام داشتيم آی-نِوِر بازی می‌کرديم، گفتم من تا حالا هرگز با آدمی بدون عشق و عاشقی نخوابيده‌م. حالا يا عاشقی دو طرفه، يا عشق يه طرفه، اما هميشه يه پای قضيه عشق بوده و دوست‌داشتن. تا همين الان که دارم اينا رو می‌نويسم همين‌جوری بوده. اما يه چيزی فرق داره. عشق‌های قبلی عاشقیِ گذشته‌م، هيچ‌وقت من رو اين‌جوری پر نکرده بود که تو. اينه که انگار هميشه يه حسی ته دلم وادارم می‌کرد اينو يه جوری ثابت کنم. يه مرزی برای خودم قائل شم. اين‌بار اما، با تو، فرق می‌کنه همه‌چی. هنوز همين ادعای آی-نِوِر رو دارم چون تو تمام موقعيت‌هايی که پيش اومده، بر اساس همون جهان‌بينی قبلی‌م رفتار کرده‌م. اما اگه بخوام حسم رو به-روز-رسانی کنم، واقعيتش اينه که حس می‌کنم خوابيدن با مرد ديگه‌ای، به صِرف لذت فيزيکی، هوس، يا هر ليبل ديگه، تو اشل رابطه‌ی ما اون‌قدر هم بيگ‌ديل‌ای نيست. هنوز اين حرفو می‌زنم که «نمی‌خوام با مرد ديگه‌ای بخوابم»ها، اما ته دلم می‌بينم اين هم‌آغوشی‌ئه، ديگه بودن يا نبودن‌ش مث روابط قبلی‌م اون‌قدر نکته‌ی مهمی نيست. بس‌که عاشقی‌م ثابت شده بهم. و بس‌که نيازی به اثبات مکررش ندارم. و بعد اصلن اين‌جوريه که ديگه اون‌قدرها پررنگ نيست هم برام. می‌دونم اون استيج فيزيکی‌ای رو که با تو دارم، با هيچ مرد ديگه‌ای نمی‌تونم به اين آسونی‌ها داشته باشم. و خيالم راحته اگه هم‌آغوشی‌ای در کار باشه، همون لذتِ لحظه‌ست، هوسه، و يک اتفاق طبيعی. می‌دونی چی می‌خوام بگم اصن؟ دارم می‌گم اين يه تغيير گنده‌ست که تو من اتفاق افتاده، منی که خط قرمزام اين‌همه غير قابل عقب‌نشينی بوده برای خودم، حالا نشسته اين‌جا و داره اين‌جوری فکر می‌کنه. می‌خوام بگم تا کجا نفوذ کردی توی رگ و پی زندگی من، چه جوری داری آی-نِوِرهای زندگی منو تغيير می‌دی، و اين تغييرات جاهايی داره خودش رو نشون می‌ده که می‌دونم هيچ‌کس ديگه به اين راحتيا نمی‌تونه هضمش کنه، جز خود تو.


Comments:
جانا سخن از زبان ما می گویی
 
آنقدر خوب مینویسی و خوب توصیف میکنی که آدم احساس میکنه هیچ نبوده و هیچ نداشته و تا حالا تو شیاری میدویده . خوشا به سعادت شما و هر آنکه چنین است و چنان . در هر کجا .اما من به آمار می اندیشم . به آمار . آمار زندگیهای بر باد رفته . عشق های دروغین . اعتمادهای بر باد رفته . کجاست این هماغوشی ها ؟ کجاست ؟ که اگر یک هزارم بدن ها و هماغوشی ها اینگونه بود که ای کاش بود اینگونه نبود زندگی هامان . ... ایمان بیاوریم به آمار . آمار ... با اینهمه شادا شادا که چنین بدنی چنین لذتی چنین هماغوشی است تو را . هماره بماناد این . باشد که یکی از هزار باشد . همان یک هزارم .
 
عـــالی
 
ٰو بس‌که نيازی به اثبات مکررش ندارم.ٰ
این به نظرم تمام نتیجه گیری این متن بود.
-----
و از خدا بخوایم که نامردی نکنه در حق شما. انگار که خوشبختین.
-----
راستی اصلا شما کامنت مطالبتو میخونی؟!!!
من فکر نکنم. چون جواب اون کامنتای خوبو که نمیدی هیچ، هیچ کجا هیچ اشاره ای هم نمیکنی، به کامنت گذارانت هم که سری نمی زنی.
انگار میای مینویسی و ٰفیشتٰ میری به کارات برسی....
 
خرجان! این بار حسابی خودتو انداختی تو هچل!
 
خرجان! این بار حسابی خودتو انداختی تو هچل!
 
برای یکی مثل من که دو سال و نیمه تو یه رابطه لانگ دیستنس به سر می بره، این نوشته نمی دونم داغ دل رو تازه کرد یا احساس همدردی و تنها نبودن بود. ما می دونیم تو قرن بیست و یک این روابط دهه شصت هفتادی چه ناب ومرغوبه! وی دو مای فرند!
در ضمن پنج شش سال بود می خواستم یه چیزی بهت بگم! این دایره لغات بی نهایت تو واینکه اینقدر قلم و دلت باهم خوب راه میان و همو اینقدر می شناسن واقعا حسادت برانگیزه
 
زیبا زیبا زیبا
 
هِم...خب اونایی که میخوام بگم،ینی تو دلم شره کرد موقع خوندنت، هیچی !
فقط دوس داشتم بدونم این هَچَله...اِم، از چه نوعشه خب؟
 
وبلاگت معمولن اولین صفحه ایه که تو اینترنت باز میکنم. برای چیزی که میخواستم بگم، دوس داشتم اینو بدونی! یه هفته ای میشه که وبلاگ دارم. دیروز که داشتم لاست میدیدم برای اولین بار این بازی آی-نِوِر رو یاد گرفتم. یه عالمه دلم میخواست یکی بیاد مثه کیت و ساویر بشینیم کنار آتیش تو جنگل با هم آی-نور بازی کنیم... خیلی خیلی زیاد جالب بود که بعد از اینهمه وقت خوندن وبلاگت، دقیقن همین موقع دربارش نوشتی.. نمیدونم شاید زیاد مهم نباشه ولی یه حس خیلی خیلی جالبی به من داد. مرسی به خاطر کل نوشته که البته خیلی شخصی بود، و مرسی به خاطر آی-نِور....
 
U mean kherse mehraboon didnt mean as much to you?
 
به خاطر فرار از حضور خاطراتش..شهر ، كشورم رو عوض كردم....

وقتي تو رگ هات نفوذ كرده ديگه هر كنار دريايي م بري، فرقي نمي كنه نيس باشه..والنسيا، يا گوتبرگ.... ياد الين آغوشش و بوسه ش تو ساحل مي افتي

...مسافت و حتي زمان چاره ي حل نيست..انگــــــــــــار.

و جالب تا وقتي بود، عمق حضورش رو تو درون م نمي دونستم!!!!آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآه

چاره ش و نمي دونم....هم آغوشي هاي جايگزين ..يا سعي بر عاشقيت ديگر
 
cheghad bad mishe vaghT too ragete deleto beshkoone! harkari mikonam khaterash too zehname!
khoda lanat kone in faselaro ke harkari kard in fasele kard...!
 
Post a Comment

Archive:
February 2002  March 2002  April 2002  May 2002  June 2002  July 2002  August 2002  September 2002  October 2002  November 2002  December 2002  January 2003  February 2003  March 2003  April 2003  May 2003  June 2003  July 2003  August 2003  September 2003  October 2003  November 2003  December 2003  January 2004  February 2004  March 2004  April 2004  May 2004  June 2004  July 2004  August 2004  September 2004  October 2004  November 2004  December 2004  January 2005  February 2005  March 2005  April 2005  May 2005  June 2005  July 2005  August 2005  September 2005  October 2005  November 2005  December 2005  January 2006  February 2006  March 2006  April 2006  May 2006  June 2006  July 2006  August 2006  September 2006  October 2006  November 2006  December 2006  January 2007  February 2007  March 2007  April 2007  May 2007  June 2007  July 2007  August 2007  September 2007  October 2007  November 2007  December 2007  January 2008  February 2008  March 2008  April 2008  May 2008  June 2008  July 2008  August 2008  September 2008  October 2008  November 2008  December 2008  January 2009  February 2009  March 2009  April 2009  May 2009  June 2009  July 2009  August 2009  September 2009  October 2009  November 2009  December 2009  January 2010  February 2010  March 2010  April 2010  May 2010  June 2010  July 2010  August 2010  September 2010  October 2010  November 2010  December 2010  January 2011  February 2011  March 2011  April 2011  May 2011  June 2011  July 2011  August 2011  September 2011  October 2011  November 2011  December 2011  January 2012  February 2012  March 2012  April 2012  May 2012  June 2012  July 2012  August 2012  September 2012  October 2012  November 2012  December 2012  January 2013  February 2013  March 2013  April 2013  May 2013  June 2013  July 2013  August 2013  September 2013  October 2013  November 2013  December 2013  January 2014  February 2014  March 2014  April 2014  May 2014  June 2014  July 2014  August 2014  September 2014  October 2014  November 2014  December 2014  January 2015  February 2015  March 2015  April 2015  May 2015  June 2015  July 2015  August 2015  September 2015  October 2015  November 2015  December 2015  January 2016  February 2016  March 2016  April 2016  May 2016  June 2016  July 2016  August 2016  September 2016  October 2016  November 2016  December 2016  January 2017  February 2017  March 2017  April 2017  May 2017  June 2017  July 2017  August 2017