Desire Knows No Bounds




Thursday, December 15, 2016

کنارم دراز کشیده بود. به فاصله‌ی سی سانتی‌متری کنارم دراز کشیده بود، روی تخت، توی اتاق تاریک، تاریکِ تاریک. دلم نمی‌خواست توی چشمانش نگاه کنم. دلم نمی‌خواست نگاهم کند. فکر کردم «حرف می‌زنیم، و تمام». فکر کرده بودم «تمام».  کنارم دراز کشیده بود بی‌که در آغوشم بگیرد. خشمگین بود و آزرده. فکر کرده بود «حرف می‌زنیم، و تمام می‌شود برمی‌گردیم سر جای‌مان، مثل تمام هزار و یک بار قبل».

گفت خب؟ شروع کردم به حرف زدن. کنارم دراز کشیده بود، روی تخت، به فاصله‌ی سی سانتی‌متری از من، طاق‌باز، و در سکوت به حرف‌هایم گوش می‌داد، بی‌که نگاهم کند. اتاق تاریک بود. شروع کردم به حرف زدن، در تاریکی. واژه‌های مناسبی دم دست نداشتم. حرف‌هایی که داشتم می‌زدم را بلد نبودم. اولین بار بود چنین کلماتی را به زبان می‌آوردم. انگار موتور ماشین باشم توی سرما. به زور کلمه‌ها از دهانم خارج می‌شد. به زور جمله‌ها شکل می‌گرفت و با صدای من پخش می‌شد توی اتاق. کمی بعد اما، روال جملاتم را پیدا کرده بودم. خیالم از بابت حرف‌هایم راحت شده بود. اتاق تاریک بود و آن کلماتِ تاریک، کلماتِ نیمه‌ی پنهانِ من بودند، بی‌کم و کاست. فکر می‌کردم عذاب بکشم از گفتن‌شان. حرف‌هام که تمام شد اما، سبک بودم به غایت. سبک و خشنود و آرام. سید دراز کشیده بود به پشت، در فاصله‌ی سی سانتی‌متری من، خیره به سقف، و سکوت کرده بود. سکوتش پیچیده بود توی اتاق. من حرف‌هام تمام شده بود و من غلتیده بودم به پهلو و من منتظر جوابی نبودم حتا. غلتیده بودم به پهلو و نگاهش می‌کردم و همین. دلم برایش تنگ شده بود از آن فاصله‌ی سی سانتی و دلم برایش تنگ‌تر هم می‌شد. فکر کردم اما همین است که هست. فکر کردم در چهل سالگی از پیچیده‌گی خسته‌ام. از بازی‌های پیچیده، خسته‌تر. و فکر کرده بودم این بازی، بازی من نیست. کلمات من پخش شده بودند توی اتاق تاریک و بعدْ سکوت، سکوت طولانی سید، مثل مهی غلیظ همه‌جا را فراگرفته بود. غلت زدم به پشت. طاق‌باز دراز کشیدم و چشمانم را بستم. دیگر چیزی مهم نبود. دیگر چیزی آن‌قدرها هم مهم نبود.

دوستانم مرا جزو سران جنبش عدم تعهد می‌شناسند. از ازدواج کوتاه‌مدت‌ام که بگذریم، تقریبا در هیچ دوره‌ای از زندگی‌ام متعهد نبوده‌ام. همیشه از هرجور قرارداد و قید و شرطی دوری کرده‌ام. می‌دانم که آدم تعهد نیستم. می‌دانم هم که تعهد خسته‌ام می‌کند و فراری‌ام می‌دهد. می‌دانم که باید به میل خودم بروم و به میل خودم بیایم. می‌دانم‌تر که نه کارمند خوبی خواهم شد، نه همسر خوبی. هیچ‌چیز به قدر «باید/نباید» نمی‌تواند مرا از موضوع مورد علاقه‌ام دور کند. کارمند/همسر/متعهد بودن گارانتی بیشتری دارد، آرامش بیشتری هم، اما از جنس من نیست. زندگی من با چالش معنا می‌گیرد. گارانتی، جذابیت هر چلنجی را برایم از بین می‌برد؛ چه کاری، چه عاطفی. باید رییس باشم تا کارآمد باشم، و پارتنر آزاد؛ بی‌قید و شرط.

سید گفت «قبول». نمی‌دانم چه‌قدر زمان گذشته بود که سید نفس عمیقی کشید و گفت قبول. «قبول» چرخید توی فضا و نظام تمام جملات مرا به هم ریخت. انتظار شنیدن‌اش را نداشتم. همان‌جور که سید انتظار شنیدن حرف‌هایم را نداشت. گفته بودم نمی‌توانم این‌جایی که هستم با سید، بمانم. گفته بودم دلم اتاقی از آنِ خود می‌خواهد. به مسخره خندیده بود که «تو و اتاق؟ تو که همیشه توی اوتوبانی هانی». گفته بودم «آی نو». ادامه داده بودم که اما حالا دلم اتاقی از آنِ خود می‌خواهد و جایم این‌جا، پیش تو، توی اتاق تو نیست. به مسخره‌تر خندیده بود که «فک نمی‌کنی تعداد آدما تو اتاق خودت خیلی زیاده؟». انتظار شنیدن تمام این جملات را داشتم. جزو سران جنبش عدم تعهد بودن همیشه هم مفرح نیست. یک‌جاهایی به جز هزینهْ درد هم دارد. جواب داده بودم «آی نو». و ادامه داده بودم «اما الان می‌دونم دیگه دلم اتوبان نمی‌خواد».

حوالی همین وقت‌های سال بود، پارسال، که الف پیغام داد با ماهی فلان‌قدر یورو بیا برای مجموعه‌ی ما کار کن. پیشنهاد، به غایت وسوسه‌برانگیز بود. می‌دانستم آن فرصت، به سادگی پیدا نمی‌شود. هم گارانتی مالی داشت، هم ضمانت کاری. از آن طرف اما، هر چه بیشتر فکر کردم، مطمئن‌تر شدم که من آدمِ برای کسی کار کردن نیستم. تمام آن وسوسه و امکاناتی که از پی‌اش می‌آمد، این واقعیت را نمی‌توانست پنهان کند. یکی از سخت‌ترین «نه»های زندگی‌ام بود. اما نه را گفتم و بعد خودم، یکی یکی، همان پله‌ها را شروع کردم به بالا رفتن. زمین‌خوردن و نشدن و نتوانستن‌های خودش را داشت هم، اما به دردسرش می‌ارزید.

سید گفت «قبول». دست دراز کرد مرا از فاصله‌ی سی سانتی‌متری کشید توی بغلش، موهایم را بوسید و گفت قبول. پرسیدم مطمئنی؟ جواب داد اوهوم. لحن صداش و فشار دستی که دورم پیچیده بود را باور کردم. نفسی عمیق کشیدم و گذاشتم سکوت، دوباره مثل مهی غلیظ، بپیچد توی اتاق. ویرجینیا وولف می‌گوید «The eyes of others our prisons; their thoughts our cages». یکی دو ماهِ گذشته، یادداشت‌های روزانه‌ام را که توی دفتر سیاهم می‌نوشتم، متوجه شدم چه تمام این پنج سال گذشته، و چه تمام سال‌های قبلش را زندانیِ نگاه دیگران بوده‌ام، در قفسی از «مردم چی فکر می‌کنند» زندگی کرده‌ام. و یادداشت‌هایم را که نگاه می‌کردم، فکر کردم چه دلم می‌خواهد این مرحله از آزادی را هم تجربه کنم. این مرحله از «مالک واقعی زندگی خود بودن». ماه‌ها فکر کرده بودم و حالا امشب، همان‌جور که در آغوش سید نفسم تنگی می‌کرد، فکر کردم شاید این همان آزادی جدید است که دلم می‌خواست تجربه‌اش کنم. تجربه‌ی جدیدی از زندگی در اتاقک شیشه‌ای. مواجه‌شدن با قضاوت بیننده، و عبور کردن از آن. و حتا شاید یک قدم آن‌طرف‌تر، برانگیختن قضاوت بیننده، و زیستن در معرض آن. فکر کردم بازی برایم تمام نشده، جدی‌تر شده.

اواخر تابستان، از آخرین سفر مشترک که برگشتیم، الف پروژه‌ی مشترک را پیشنهاد کرد. گفتم «قبول». شگفت‌زده شد. من اما باور داشتم که حالا، آخر همین تابستان، آماده‌ام تا تمام ریسک‌ها و مسئولیت‌ها و هزینه‌های پروژه‌ی جدید را بپذیرم. تمام مسئولیت‌ها را قبول کنم و احساس زنده‌بودن داشته باشم هم. فکر کردم چالش جدید زندگی‌ام شاید اصلا همین تعهد دادن و متعهد ماندن به قولی‌ست که می‌دهم. آخر همین تابستان، زمان آن رسیده بود که برای پیشرفت و ثبات واقعی، هزینه بدهم، هزینه‌ی واقعی.

سید پیش ازین بارها و بارها مرا در آغوش کشیده بود. هیچ‌بار اما نه با چنین صلحی که این بار. سید پیش از این بارها و بارها گفته بود قبول، هیچ‌بار اما نه این‌چنین واقعی که این بار. فکر کردم چه تمام جدال‌ها و کشمکش‌های بی‌پایان‌مان به همین سی سانتی‌متر فاصله بسته بود انگار. به همین چهارجمله‌ی کوتاه من، به آن سکوت طولانی، به آن مه غلیظ و به تنها «قبول»ای که باورش دارم. که انگار همین سی سانتی‌متر، به یک‌باره تمام آن دره‌ی مهیب پر از زخم بین‌مان را برداشته بود و اتاق را، اتاق تاریک و ساکت  همیشگی را تبدیل کرده بود به اتاقی از آنِ خود، از آنِ خودمان. ویرجینیا وولف می‌گوید «You cannot find peace by avoiding life». فکر کردم همین‌جا، همین در آغوش سید بودن و در آغوش سید ماندن لابد همان صلح‌ای‌ست که دنبالش می‌گشتم. تجربه‌ی جدیدم همان قرارداد پروژه‌ی مشترک است و همین «قبول» مشترک. فکر کردم نبود هم نبود، به امتحانش می‌ارزد. و فکر کردم اوه، انگار دارم آرام می‌گیرم.

یادداشت‌های شبانه --- سیلویا پرینت

Labels:



Comments: Post a Comment

Archive:
February 2002  March 2002  April 2002  May 2002  June 2002  July 2002  August 2002  September 2002  October 2002  November 2002  December 2002  January 2003  February 2003  March 2003  April 2003  May 2003  June 2003  July 2003  August 2003  September 2003  October 2003  November 2003  December 2003  January 2004  February 2004  March 2004  April 2004  May 2004  June 2004  July 2004  August 2004  September 2004  October 2004  November 2004  December 2004  January 2005  February 2005  March 2005  April 2005  May 2005  June 2005  July 2005  August 2005  September 2005  October 2005  November 2005  December 2005  January 2006  February 2006  March 2006  April 2006  May 2006  June 2006  July 2006  August 2006  September 2006  October 2006  November 2006  December 2006  January 2007  February 2007  March 2007  April 2007  May 2007  June 2007  July 2007  August 2007  September 2007  October 2007  November 2007  December 2007  January 2008  February 2008  March 2008  April 2008  May 2008  June 2008  July 2008  August 2008  September 2008  October 2008  November 2008  December 2008  January 2009  February 2009  March 2009  April 2009  May 2009  June 2009  July 2009  August 2009  September 2009  October 2009  November 2009  December 2009  January 2010  February 2010  March 2010  April 2010  May 2010  June 2010  July 2010  August 2010  September 2010  October 2010  November 2010  December 2010  January 2011  February 2011  March 2011  April 2011  May 2011  June 2011  July 2011  August 2011  September 2011  October 2011  November 2011  December 2011  January 2012  February 2012  March 2012  April 2012  May 2012  June 2012  July 2012  August 2012  September 2012  October 2012  November 2012  December 2012  January 2013  February 2013  March 2013  April 2013  May 2013  June 2013  July 2013  August 2013  September 2013  October 2013  November 2013  December 2013  January 2014  February 2014  March 2014  April 2014  May 2014  June 2014  July 2014  August 2014  September 2014  October 2014  November 2014  December 2014  January 2015  February 2015  March 2015  April 2015  May 2015  June 2015  July 2015  August 2015  September 2015  October 2015  November 2015  December 2015  January 2016  February 2016  March 2016  April 2016  May 2016  June 2016  July 2016  August 2016  September 2016  October 2016  November 2016  December 2016  January 2017  February 2017  March 2017  April 2017  May 2017  June 2017  July 2017  August 2017  September 2017