Desire Knows No Bounds




Friday, January 27, 2017

آخخخخخ که دقیقا همین:

یکی از سرگرمی‌های من همین است که چگالی معنوی آدم‌ها را تخمین بزنم. اختراع خودم است. نسبت حجم فکر و دغدغه‌ی آدم‌ها به سن آن‌ها. چگالی معنوی همکار تپلم خیلی ناامیدکننده است و به طور ناجوری به سمت صفر میل می‌کند. هیچ وقت حرف‌هایش آدم را غافلگیر نمی‌کند.

مثلا؟ مثلا هربار که با کاوه معاشرت می‌کنم، بعدش می‌رم کلی مقاله و مطلب می‌خونم که بفهمم چی می‌گفته، چی می‌گه. هر بار با الف معاشرت می‌کنم، بعدش پای گوگل‌ام، دارم کار می‌بینم و هیستوری‌هاشونو می‌خونم و قیمتا رو مقایسه می‌کنم. با میم که حرف می‌زنم، پشت‌بندش چهارتا کتاب مدیریتی می‌گیرم دستم. بعد الان که این پست وبلاگه رو خوندم، دیدم چه بعضی از آدما واقعا چگالی‌شون صفره، چه در طول معاشرت هیچی به تو اضافه نمی‌کنن، و نات اونلی هیچی به‌ت اضافه نمی‌کنن، که در تمام طول معاشرت عملا دارن از تو تغذیه می‌کنن، تمام معاشرت حول محور تو می‌چرخه، و همین، و تمام. خمیازه‌ی مطلق.

تا حالا حواسم به چگالی معنوی آدما به این وضوح جلب نشده بود، در این حد که یاد بعضی نفراتْ، خامُش‌ام می‌دارد؛ در این حد اصلا:|


Comments: Post a Comment