Desire Knows No Bounds




Friday, February 3, 2017

مرد می‌گوید اولویت‌اش در سکس، لذت‌بردنِ من است. می‌گوید در تمام ساعات هم‌آغوشی، فقط به لذت من فکر می‌کند. می‌گوید حال من برایش مهم‌ترین است. می‌پرسم از کجا می‌دانی حالم با تو خوب می‌شود؟ از کجا می‌دانی هر بار به ارگاسم می‌رسم؟ می‌گوید از واکنش‌هایت. می‌پرسم از کجا می‌دانی واکنش‌هایم واقعی‌اند؟ می‌گوید ممکن است گاهی واقعی نباشند، اما نمی‌شود این‌همه، هر بار. موافق نیستم من. می‌شود.

می‌گوید از روی واکنش‌هایت حین سکس. می‌گویم اگر واکنش‌هایم واکنش نباشد، و از قضا کنش باشد چی؟ گیج می‌شود. چنین چیزی به ذهن‌اش خطور نمی‌کند. خطر نمی‌کند. مرد می‌گوید اولویت‌اش در سکس، ارضای من است. ارضای چندباره، کامل، بی‌نقص. می‌گوید این ارضاشدن مدام من، و نه او، حس خوبی به او می‌دهد. حسی بهتر از رسیدن خودش به ارگاسم حتا. این را به تجربه دریافته‌ام. دریافته‌ام لذت من برایش مهم‌تر است. من اما، من اما نیز، از آن‌جا که لذت او از لذت خودم برایم مهم‌تر است، کنشی از خودم نشان می‌دهم که او گمان کند آن کنش، واکنش من است به کنش جنسی او. گیج می‌شویم؟ گیج می‌شویم. که یعنی من اگر نخواهم، می‌توانم حین سکس هیچ واکنشی نشان ندهم. واکنش‌نشان‌ندادنِ من یک کنش است. همان‌جور که واکنش‌نشان‌دادنِ من هم یک کنش است. کنشی برای لذت‌دادن به پارتنرم، وقتی لذت‌اش را از طریق لذت‌بردن من تجربه می‌کند. او گمان می‌کند رفتار جنسی‌اش آن‌قدر بی‌نقص است که من خواه‌ناخواه ارضا می‌شوم. من ادعا می‌کنم این‌جوری‌ها هم نیست. ادعا می‌کنم اما، فارغ از بی‌نقص یا ناقص‌بودن رفتار جنسی او، آن‌قدر دوست‌اش دارم، آن‌قدر لذت‌‌بردن‌اش -که از طریق لذت‌بردن از لذت‌بردنِ من حادث می‌شود (گیج‌تر می‌شویم)- از لذتِ منْ برایم مهم است که کنش جنسی‌ام را به صورت واکنشی سراسر لذت به کنش‌های او نشان می‌دهم، حتا اگر گاهی واقعی نباشد. مرد می‌گوید چنین چیزی امکان ندارد. من می‌گویم هر چیزی ممکن است.

سکس و فلسفه --- آلن سه‌باتن

Labels:



Comments: Post a Comment