Desire Knows No Bounds




Wednesday, May 3, 2017

بخشی از متن:

کافه، با کیفیتی که برای خودم تعریف میشه، ارومم میکنه. ذهنمو تمیز میکنه. حتی دوس پسرم که در نوع خودش روون ترین آدم روی زمین برای معاشرته رو هم ترجیح میدم کافه هامو نیاد باهام. ترجیح میدم دوس پسرمو بیشتر تو تختخواب یا تو دامان طبیعت ببینم. به نظرم کارکرد دوس پسر، اتاق خوابه.
و بهترین آدم روی زمینم نمیتونه منو از نیاز تنها کافه رفتن خودم بی نیاز کنه.

وقتایی که تهرانم، بساطمو جمع میکنم و میرم تو وی یا سم یا مثلا سپنج اگه خیلی سر حال باشم.
مثلا اون روز یه اشتباهی کردم و رفتم این کافه حیاط 63. چیز بدی نبود. حتی دقیقا نمیدونم چطور میتونم توصیفش کنم که درست باشه. این جوری بود که فضای کافه بر مبنای صمیمیت طراحی شده بود. اگه منو قیمت نداره، اشکال نداره: عوضش صمیمی هستیم. اگه میزها در حد چسبوندن دو تا تخته ان به هم، باز مهم نیس: عوضش رنگی هستیم.

نکته دیگه اینه که تو فضاهای صمیمی عملا ادمو بیشتر تیغ میزنن. مثلا کافه سام که به گرونی معروفه، در عمل با توجه به کیفیتی که ارائه میده قیمتش اصلا بیشتر از کافه های دور و بر هفت تیر نمیشه. چون بعد خوردن جنس متوسط قیمت کافه های صمیمی، باید چیز دیگه ای خورده بشه که اون چیز متوسط قبلی رو "بشوره ببره".

اصا مشکلم با حیطه هفت تیر دقیقا همینه. جنس فضا جوریه که القا میکنه با وول خوردن تو فرهنگ و هنر، فرهنگ و هنر به آدم تزریق میشه. مثلا همین کافه نزدیک. برای لاته قیمت خون پدرشو میگیره. انگار که قهوه رو به خود استارباکس تو نیویورک سفارش دادیم و اونم همون لحظه با احتساب هزینه گمرک قیمت قهوه رو باهامون حساب کرده. از انصاف نگذریم چیزکیکش خوبه چون سارا می پزدش و چون من خودی محسوب میشم برا من به قیمت آشناها حساب میکنن. اما غیر اون موضوع، "صمیمیت" موجود تو فضا حال منو میگیره. چون این صمیمیت وجود خارجی نداره. باسمه ای و زور چپونه و از هیفده تومن قیمت یه لیوان لاته، هف تومنش راحت قیمت صمیمیتشه.

یا مثلا اون روز رفتم کافه تهرون. چون گشنه بودم، نزدیک دانشگا بود و من داشتم هلاک میشدم. محیط، حرف نداش. حیاطی داش که تک تکمون خونه هامونو که کوبیده بودیم و اپارتمان کرده بودیم و در نتیجه حیاطی که نداشتیمو بهمون عرضه میکرد. غیر ازون، چیزی که برای خوردن میداد، به غایت گرون و به غایت تر غیر اورجینال بود. اصا نمیدونم لفظ واضحی در توضیح کافه های صمیمی هس یا نه. ژانر کافه هایی که من توشون راحتم شولوغن. فضا تا حد زیادی ماشینیه ولی چیزی که میدن خوش کیفیت و با قیمت بالای متوسطه.

متن کامل

Labels:



Comments: Post a Comment