عاشق مسافرت شبم بس‌که واسه خودش آيين داره. ديدی رابطه‌ی ماشينا رو باهم تو شبای جاده‌ها؟ ديدی چه‌همه انگار از يه خانواده‌ن؟ ديدی يه حرمت ساکتی بين‌شون وجود داره؟

من عاشق اون ايما اشاره‌های بی‌کلام بين ماشينام. اون‌جا که نور بالا می‌زنی استعلام بگيری طرف لاين مقابل خواب نباشه، بعد نزديک که می‌شه نورتو می‌ندازی پايين نزنه چشم‌شو. يا اون‌جا که به هوای چراغ دادنای ماشين عقبی‌ه، می‌کشی راست جاده و راهنمای چپ‌و می‌زنی که يعنی بفرما. يا اون‌جاها که فلاشر رو می‌زنی که يواش، نخوری به من! يا اصن اون وقتا که می‌کشی کنار، موتور و چراغ و مراغ و همه چيو خاموش می‌کنی، سقفو باز می‌کنی و آسمون پر ستاره‌ی ساکت رو نفس می‌کشی.

بعد ديدی اين گودر و جی‌ميلای نصفه شب، چه‌همه شبيه رانندگی تو شبن؟

وقتايی که پرانتز جلو اسم آدمه بلوپ، پررنگ می‌شه و تو هم يه شر می‌کنی که بلوپ، سلام. يا يه‌هو می‌بينی جلو جی‌ميلت يکی اومده نشسته تو پرانتز و تو هم ريپلای‌ش می‌کنی، بی‌اون‌که حتا هوس کنی بری سراغ مسنجر. بس‌که شب، آيين داره و حرمت داره برا خودش.

Archive:
December 2005  January 2006  February 2006  March 2006  April 2006  May 2006  June 2006  July 2006  August 2006  September 2006  October 2006  November 2006  December 2006  January 2007  February 2007  March 2007  April 2007  May 2007  June 2007  July 2007  August 2007  September 2007  October 2007  November 2007  December 2007  January 2008  February 2008  March 2008  April 2008  May 2008  June 2008  July 2008  August 2008  September 2008  October 2008  November 2008  December 2008  January 2009  February 2009  March 2009  April 2009  May 2009  June 2009  July 2009  August 2009  September 2009  October 2009  November 2009  December 2009